Power of 1968

1968, wat een jaar. Nu, 40 jaar later, was er natuurlijk wat te vieren. Na de verrassing van het bezoek van mijn moeder en Pablo, was de verjaardag op 28 Feb zelf, een relax dag, met ontbijt op bed, lunch met de familie en het traditionele diner bij Ixtapa, de lokale Mexicaan. Toch leek er iets te missen, en had ik nou niet een idee dat deze mijlpaal echt gevierd was. Toch wist Jacqueline glashard te zeggen, dat dit het was en dat er niet meer kwam. Toch kwam er op zaterdag toch beweging in de zaak, want Oma en Pablo zouden oppassen en wij zouden gaan eten bij de lokale Red Hook brouwerij. Na het eten zou er een band spelen en volgens Jacq begon die om 8 uur, maar de barkeeper zei iets over 9uur. Mmm.. vreemd. Dus om 8 uur klaar met eten, en toen kwamen plotseling allerlei bekende mensen van mijn werk en vrienden de zaal binnen. SURPRISE... Erg leuk, Jacqueline had allemaal mensen uitgenodigd om mijn 40ste verjaardag mee te vieren, en naar de band te luisteren. Natuurlijk was de lokatie, in de brouwerij ook prima, want de aanvoer van bier was altijd goed. Ergens op de avond nog met de band Happy Birthday zingen en daarna rond 12 uur weer naar huis. Begin wel op de rest van mijn familie te lijken, want volgens Jacq, had ik na 6-7 grote bieren de grootste praatjes en leek ik op mijn vader en andere mannelijke leden van de Schaap-familie. De volgende dag, was het zwaar, heel zwaar. Vanwege het afscheid van mijn moeder en Pablo, maar eerlijk gezegd heb ik daar weinig van meegekregen, want de eerste dag van een (achteraf) twee dagen durende kater, was begonnen. Nog nooit zo ziek geweest, maar de Power van 1968 bleef. Nu op naar de 41. Als je alle foto's van mijn 40ste verjaardag wil zien, klik dan hier.

Surprise

Er is een hoop gebeurd de afgelopen weken, en een van die zaken was een bliksem en onverwacht bezoek van de familie. Er stond wel iets te gebeuren voor mijn 40ste verjaardag maar wat daar had ik geen idee van. Dus twee weken geleden waren we dan aan het genieten van ons heerlijke weer in het weekend, en nadat we op stap waren geweest en wat boodschappen gedaan hadden, was het volgens Jacq wel weer tijd om naar huis te gaan. Dus dat gedaan, en sinds we TJ hebben is het vaste ritueel daarna de hond uitlaten want dat mannetje moet zich natuurlijk wel kunnen ontdoen van zijn behoefte. Dus nietsvermoeded liep ik met TJ langs Big Rock Road toen er een Dodge SUV langskwam die begon te toeteren, en stopte, maar geblindeerde ramen had. Ik ken niemand met een Dodge, dus geen idee wie dat was. Raampje ging open en zie ik de dikke smile van mijn broertje en mijn mijn moeder. Ik ben nog nooit zo verbaasd geweest. Had er niets van in de gaten en ook de kids niet,dus toen TJ en ik snel naar huis gerend zijn, en we de deur open deden, keken Bo en Nova met grote ogen naar oma en Pablo. Dus van de rest van de week genoten van deze surprise. Opa was thuis gebleven, want de reis van 10 uur, voor een periode van 1 week was iets te kort. Overdag zijn Oma en Pablo op stap geweest en 's avonds lekker met de meiden aan de slag, in bed, naar bed, etc. Het is altijd feest als grootouders of ooms langs komen. Zeker op woensdag toen ze Pablo illegaal de Pro-club hebben ingesmokkeld en met hem in het zwembad hebben gespeeld. De week ging te snel voorbij.

Vancouver BC

We hebben deze week een verplichte vakantie. De eerste drie jaar van ons avontuur zijn omgevlogen en dus moesten we wat papierwerk in orde maken voor visa, verblijfsvergunningen etc etc. De laatste stap was een nieuwe stempel in ons paspoort en daarvoor moet je de US verlaten en hopen dat ze je er weer in laten. Dus wij op naar Vancouver in British Columbia (BC) Canada. Daar waren Jacqueline en ik al eerder geweest voor haar verjaardag, en nu zijn we dan met het hele gezin op pad geweest. Extra spannend natuurlijk, want a) de dames zijn nog nooit in Canada geweest, b) hebben nog nooit in een hotel geslapen, c) hebben nog nooit bij elkaar in bed geslapen, c) etc etc. Dus dit was dan wel een erg coole vakantie. We hebben het weer mee. Van de 4 dagen dat we hier nu zijn, zijn er 3 strak blauw geweest. Dus fietsen en wandelen in StanleyPark en shoppen en wandelen door de straten van deze stad, die echt multi-cultureel is. Veel Aziaten. Japaners, en Indieers wonen in Vancouver. Elke 2e of 3e restaurant is chinees of japans.

Vandaag, donderdag een bezoek gebracht aan het Aquarium van Vancouver. Veel shows en verschillende dieren gezien. Dolfijnen, Beluga's, allerlei kleine en groten vissen., en ook de kwallen die met een blauwe achtergrond en met tegenlicht een waar spectacel vormen in het Aquarium. Hoogte punt waren de Zee otters, niet zo zeer omdat ze nu kunstjes doen, of andere zaken, nee puur vanwege het feit dat een van hen, "Milo" heette en dat vonden de kids natuurlijk hilarisch. Morgen met alle juiste documentatie weer terug naar de US, extra stempeltje bij de grens halen en dan naar huis. "Werk vakantie voorbij.

Welkome thuis lieve TJ

Vrijdagavond was de hele familie in rep en roer. We gingen TJ ophalen uit het nest. Alles was inmiddels gereed, de crate, de voerbakken, speeltjes, riem, eten etc. Nadat we thuis kwamen van een redelijk rustige autorit van toch wel een ruime 3 kwartier, (weinig tot geen gehuil van TJ) zaten we met zijn alle op de grond om het op een rustige manier aan ons tekunnen laten wennen. Het echte werk is begonnen, na het lezen van boeken, praten met andere honden eigenaren. Zindelijk maken, als hij wakker word, meteen naar buiten, als hij gegeten heeft 10 min. later naar buiten met hem etc. En ja......soms waren we natuurlijk net telaat. Maar de ervaring zal ons leren. Vanacht heeft hij een rustige nacht gehad en lekker geslapen, we werden om 6 uur gewekt door hem, hmmmm we zijn weer terug in de baby tijd. Maar Milo was zeer snel zijn bed uit en ging zeer gemotiveerd met hem aan de slag. Ondanks dat we ons zelf beloofde dat we een rustig weekend wilden om aan de hond te leren kennen. Zijn er toch nog wat vriendjes en vriendinnetjes over geweest om even snel een kijkje tenemen. Vanavond na het avond eten kwam TJ helemaal los en rende door het huis met Bo en Nova op handen en voeten rennend door de huiskamer. Allemaal fun!

Even wat later

Ze is natuurlijk in October jarig. Maar ja toen was papa er niet want die was de hort op, de wijde wereld over. Dus toen maar even uitgesteld. Het leek er bijna op dat van uitstel afstel kwam, maar dan ken je Bo en haar vriendinnen niet. Elke week werd de vraag gesteld wanneer nou dat verjaardagsfeestje kwam, want daar zat iedereen nu toen wel echt op te wachten. Daar konden we dus niet omheen. Maar wat doen we dan? Ouderwets koekhappen en andere spellen hebben tot nu toe goed gewerkt, maar iets zei ons dat zoiets als ze negen jaar zijn toch niet meer gewaardeerd wordt. Dus wat anders. De week ervoor waren we op een regenachtige zaterdagmiddag naar de bowlingbaan geweest met zijn vieren en dat ging prima. Dus idee geboren, zullen we bowlen? Helemaal goed. Dus met 6 meiden naar de bowling baan. Het goede van de baan is dat tot een bepaalde leeftijd er "bumpers" langs de baan omhoog komen om ervoor te zorgen dat de bal van de kids de kegels raakt en niet telkens in de goot terecht komt. Na een uurtje bowlen, kregen de dames drinken en pizza en konden we de zelfgemaakte taart aansnijden. Niet gezongen (dat doe je niet meer op die leeftijd) en daarna weer op huis aan. Het had even geduurd, maar nu is Bo echt niet meer jarig.

En zijn naam is TJ.

Vandaag weer even naar Everett geweest om ons nieuwe familie lid te bezoeken. Hij groeit als kool en de meiden hebben al een beetje moeite om hem op te tillen. Hij begint alles te verkennen en toen we hem oppakte en even met hem gingen knuffelen werd hij niet zenuwachtig en begon ook niet te huilen en piepen. Een van de belangrijkste beslissingen viel ook deze week, zijn naam. We hadden al een lijst opgesteld en de meningen waren verdeeld, iedereen had een favoriet en die kwamen niet overeen. Dus deze week aan het diner kwam het weer ter sprake en wonder boven wonder bleek er toch wel enige ruimte voor onderhandeling. Het is uiteindelijk TJ geworden. (Spreek uit: Tie - Djee) De volgende vraag is natuurlijk, waar staat de afkorting TJ dan voor? Wel, ook al is het meer dan 1000 kilometer van elkaar verwijderd, we wilde toch ook een link met zijn neef in Nederland houden. Dus TJ staat voor Teun Junior.

Teun de Labrador van Pablo en Jan-Poul

In blijde verwachting

Het eerste nieuws uit 2008. We zijn in blijde verwachting van een nieuw lid van de Schaap family. Op 1 Jan zijn we op bezoek gegaan bij een nestje van jonge Golden Retrievers en daar hebben we X gevonden. Een mannetjes pup van 4 weken uit een nestje van 8. Voor wat foto's van de vader, moeder en de rest van de broertjes en zusjes kijk op http://www.lenhartgoldens.com/. De pups zijn Sinterklaas baby's, geboren op 5 Dec. Dus elk jaar op sinterklaas vieren we nu 2 verjaardagen. Wat betreft X, dat is nu de vraag. Wat moet nu de naam zijn voor deze kanjer? We zijn open voor suggesties dus laat ons weten als je ideeen hebt. Nu moeten we 7 weken wachten voordat we hem bij zijn moeder kunnen we ophalen.

Happy New Year/ De beste wensen uit Duvall

Oudjaarsavond hebben we in alle gezelligheid door gebracht met Winnie en Marisca in Kirkland. Onder het genot van een heerlijke maaltijd, zelfgemaakte oliebollen, wijn en champagne zijn we het nieuwe jaar ingegaan. Voordat de kinderen naar bed waren nog even wat games op de computer gespeeld, want Winie is een favoriet van de games en heeft een hoop in huis. Een paradijs voor onze meiden. Dans pasjes op de computer in vorm van een game en bowlen. Maar de papa's en mama's doen natuurlijk ook mee. Kinderen op beden de rest van de tijd doorbrengen met een ouderwets spelletje Barricade. Bordspel met pionnen en dobbelstenen. wijntje erbij en fun. Om 12 uur hebben we het vuurwerk op tv gezien wat live werd uitgezonden vanuit Seattle met het oog op de Space Needle. Verder was het rustig, stil en donker om ons heen. Weer het besef dat we in Amerika wonen. Geen mensen naar buiten, geen vuurwerk afsteken en geen nieuw jaar wensen alleen de personen met wie je in huis bent. Maar we hadden nog een spelletje af tespelen en werd het toch nog rond 3 uur dat we in bed lagen. Winnie en Marisca hadden ons de gelegenheid tegeven om teblijven slapen en dat klinkt erg aannemelijk op zo een avond. S'morgens nog wat lekker uitgeslapen en lekker ontbeten en daarna nog even naar Down Town Kirkland voor de Nieuw Jaarsduik te supporten.

Rondje foto's

Wanneer het rustig is op je werk kun je weer eens wat andere dingen doen en zaken die zijn blijven liggen weer bijwerken. Zoals het posten van foto's zodat vrienden en familie weer eens kunnen zien hoe de zaken er in de afgelopen weken aan toe gegaan zijn. Dus voor de liefhebbers hier de link naar de foto's van de laatste maand, klik hier.

In concert

Nadat de goedheiligman ook Duvall en de US had verlaten werd er toch weer met groot enthousiasme uitgekeken naar die andere man met een roodpak en baard. Ook voor de volwassenen. Dit keer waren er toch echt wat verrassingen te bespeuren en ondergetekende was daar het "slachtoffer" van. Want na de eerste gitaar, de tweede voor Jacq en de derde voor Bo, was het toch wel gaan kriebelen dat die akoestische dingen niet echt "huilen" en "schreeuwen" als je ze bespeeld. Niet echt die U2 en Lenny Kravitz sound als je zonder versterker speelt. Maar goed, sommige dingen blijven dromen en op een verlanglijstje staan en het komt er vaak niet van om ze te kopen. Daarmee geen rekening gehouden met oplettende en actie gerichte echtgenoten die dingen in hun oren knopen en daar dan op in gaan. Dus op kerst avond kwamen alle pakjes naar beneden en dus ook verschillende zware en vreemd gevormde pakjes. Daarin dus een Washburn WI40 guitar, en een versterker. Helemaal cool.... Ben er niet meer af te slaan en de vraag om koptelefoons is al gekomen want papa maakt zoveel lawaai. Desalnietmin, nu kan ik weer oefenen en moet ik toch serieus gaan nadenken over lessen, want de mogelijkheden van een electrische gitaar zijn vele malen groter. Ahoy here we come.

Sint Nicolaas brengt ons weer een bezoek

Voor het derde jaar achtereen bracht dit jaar de sint ons weer een bezoek. Met 8 gezinnen en 20 kinderen was het huis gezellig bezet bij Winnie en Marisca. Die zo vriendelijk waren het sinterklaasfeest te organiseren. De leeftijden van de kinderen varieren van bijna 1 jaar tot 9 jaar. Zoals we ieder jaar een beetje doen, iedereen neemt wat eten en drinken mee, hapjes etc. De Sint en zijn Piet kwamen een uurtje na binnenkomst van iedereen en had weer alle aandacht voor de nederlandse kindjes in Amerika. Liedjes zingen, pepernoten eten en de spanning zat er zeker in. Het leuke van alles was dat ook alle kindjes wel zo een beetje het Sinterklaas journaal heeft bijgehouden en dus dat ook meegenomen werd als onderwerp van gesprek. Voor alle kinderen was er ook weer een kadootje en nadat de Sint en Piet uitgezwaaid waren was het nog gezellig spelen voor de kinderen en een borrel voor de ouders. Na het eten was het voor ieder weer genoeg om weer op huis aan tegaan. Zo ook voor ons nadat we nog even hadden nageborrelt met Winnie en Marisca, want ja dat is het makkelijke als je kinderen wat groter worden dan heb je niet meer zo een haast dat ze heel vroeg in bed moeten liggen.

Hij is nep, papa

Hoewel we hier via de technologie van het internet ook in Sinterklaas sfeeren verkeren, en dagelijks de perikelen van de Pieten Zonder Veer volgen in het Sinterklaas journaal, moeten we natuurlijk ook mee gaan in de feestdagen hier in de US. Dus gisteren was het tijd voor het aansteken van de kerstboom in het dorp en het binnenhalen van Santa Claus op de brandweer auto. Dit is een van die tijden, waar je, naarmate je langer in een dorp woont, je meer mensen kent en tegenkomt. Naast het zingen van verschillende koren en de mogelijkheid om met de Kerst koe op de foto te kunnen (we zijn er nog steeds niet achter wat die koe nu met kerst te maken heeft) kun je ook je snelheid testen met baseball gooien. En de dames kwamen tot een snelheid tussen de 18 en 21 Miles per uur. Niet slecht zouden we zeggen. Als hoogtepunt komt Santa Claus hoog op de brandweerwagen aan en deelt candy-cains uit aan de kinderen. Nog voordat de brandweerwagen tot stilstand komt zegt Nova " Papa, hij is nep". Dat is nog wel een opmerking voor een kind dat nog heilig in Sinterklaas gelooft en met smart wacht op het nieuwe Sinterklaasjournaal. Dus nog een jaartje en dan zal ook Nova van haar geloof gevallen zijn. Ja, ze worden ouder. Happy Holidays

een sprookjeshuis

Het afgelopen weekend was Thanksgiving weekend. Donderdag begon voor iedereen in de US het lange weekend. Thanksgiving is een feestdag samen zijn met familie en het eten van Turkey. Bij ons is de Turkey dit jaar weer voorbij gevlogen maar gezellig was het wel. Het waren 4 zonnige dagen waarvan we lekker genoten hebben. We hebben gefietst op de trail hier beneden in het dorp, we zijn een borrel gaan halen bij Gwenda en Roel in het dorp. Vrijdag stonden we om 9 uur s'morgens in Seattle voor de jaarlijkse parade met als sloteind Santa Claus. Nu Santa officieel is aan gekomen staat alles in het kader van de kerst. De kerstboom in Down Town Seattle is ook officieel met lichtjes verlicht vrijdagavond. In Duvall zal dit aankomende vrijdagavond gebeuren. De rest van de vrijdag hebben we de winkels ontweken ivm de Black Friday. De winkels waren om 4 uur s'morgens al open voor alle stunt aanbiedingen. Zo ook voor ons maar wij deden niet mee. Waar we wel aan mee hebben gedaan was het aanbrengen van de kerst verlichting aan ons huis. Want alle Amerikanen worden onrustig in dit weekend. Iedereen komt naar buiten met zijn verlichting rond om het huis. Hoe meer hoe beter..... Dus ook deze familie wat wel is waar geen Amerikaanse familie is, is 2 dagen bezig geweest op het dak om de lichtjes aan tebrengen. Vorig jaar heeft Pablo nog geholpen om Milo tehelpen met de bovenste laag op het dak. Nu moest Milo er zelf aangeloven. Want zaterdag zat de onderste laag van het huis erop, maar zowel Bo als Nova vertelden bij terugkomst los van elkaar dat papa nog niet helemaal klaar was met de lichtjes. Maar alles is gelukt en ons huis is weer een sprookje.

New Toy for the Boy (and Girls)

Toys for the Boys. Er zijn van die dingen die je gewoon wilt hebben. Gadgets. En eigenlijk ben ik daar wel voor te vinden. Nadat ik hem een keer bij Winni gezien had en er via http://www.pandora.com/ ook muziek mee geluisterd had, stond hij op mijn lijstje. De Sonos box. Een internet muziek device dat zowel muziek van internet diensten als Napstar, Pandora en Zune kan streamen, Internet Radio kan streamen in de huiskamer en dan ook nog al je CD's kan ophalen van je PC. De Sonos werkt via Zones in je huis en het kunnen er max. 30 zijn. Woonkamer, Family room, Slaapkamer, Game room, noem het maar op. Elke kamer kan zijn eigen muziek hebben en alles draadloos. Dus van de week draaide in de family room Sky Radio en in de Living room luisterde in naar Nederland - Luxembourg via Radio 1. En dat alles te besturen via de interactieve control unit. En nu met het lange Thanks Giving weekend, kunnen we onze nieuwe toy uitproberen.

Katten vrouwtje- maar dan anders

Ieder dorp heeft wel zo iemand. Je weet niet hoe ze heet, waar ze vandaan komt, maar ze is er al lang en ze heeft wat vreemde gewoontes. Soms zijn het dieren, katten veelal, en dus staat zo iemand bekend als "het katten vrouwtje". Afgelopen dinsdag was is 's avonds in de plaatselijke Appie (Safeway) om nog wat laatste boodschappen te doen en het is daar de gewoonte dat als je afrekend, de kassiere je de bon geeft, je naam ervanaf leest en dan mijnheer of mevrouw XXX een "good evening" wenst. Nu is dat voor de amerikanen met Schaap wat moeilijk, maar ze doen hun best. Echter dinsdag, ging het anders. Na de kassa bon gelezen te hebben, keek ze me aan en zei: " I know your wife, she is the Lady with the bread". Dus Jacqueline staat bij de Safeway bekend als het Brood vrouwtje. Is ook niet helemaal verwonderlijk, want een keer per week haalt ze zo'n 6-7 dozen met zelf bakbrood mix omdat we elke morgen vers, warm bruin brood krijgen. Dus ik ben blij met mijn Lady with the Bread