Eindsprint van het schooljaar

Vanaf het moment dat we terug kwamen uit Nederland tot heden was het een eindsprint naar het eind van het schooljaar. Nova had een optreden met alle klassen van de Kindergarten en First Grade, georganiseerd door de muziek lerares. Met grote trots zong ze alle liedjes mee. Milo en ik zijn naar een concert geweest samen met Winnie en Marisca in het Marymoor Park buiten in de kou van Erykah Badu. Het was een goed concert maar het weer was nogal koud. En Bo had nog wat laatste projectjes op school, een eigen racket bouwen (van een bouwpakket) samen met wat hulp van Milo en op school werd deze dan gelanceerd. Dit mochten ze 3x doen. Waarvan het helaas 2x regende voor Bo. Van alle 10 de dagen dat ze er 3 uitmochten zoeken was het er maar 1 droog de allerlaatste. De ouders mochten ook komen kijken. Er werd ook nog een poetry slam gehouden in de klas. Ouders waren welkom en de kinderen mochten hun ouders opgeven om hun eigen poetry voor tedragen. Ik stond er dus voor de klas om in me beste engels mijn zelf gemaakte poetry voor tedragen nadat Bo mij voor gegaan was. En dan hebben we ook nog het Nederlands voetbal bij proberen tehouden, afgelopen zaterdag hebben we de voetbal wedstrijd op groot scherm gekeken in Kirkland in een eetcafe/kroeg. Alle kinderen mee, iedereen oranje. En de uitslag is geen nieuws meer......helaas. De schoolvakantie is gestart de eerste volle week zit er al weer bijna op. Afgelopen weekend hebben we het zwembad opgezet want het weer werd eindelijk een beetje zonniger. Vandaag is de voorspelling er warm en zo ook het weekend. De zomer begint nu dus zo een beetje na al de regen en kou hier. Play- dates kunnen weer gemaakt worden, sleepovers met mate. En we gaan vooral genieten van het zomerse weer en de vakantie.

Family & Friends

Het grootste deel van een vakantie in Nederland is het bezoeken van familie en vrienden. Dus ook deze keer hebben we de Polo van pa en ma weer misbruikt met de nodige kilometers om iedereen te zien. Bij Laura langs en gelijk weer spelen alsof het nooit anders is geweest. Broertje langs en kijken bij de nieuwe zaak in Zwolle. Marco en Danielle met de kids weer gezien en op zaterdag bij Mark en Ingrid op visite in Midden-Beemster. Gezellig bijkletsen en uiteraard lekker eten bij iedereen. Gewoon ouderwets bij elkaar zijn. Nu hebben we onze "schots" met familie en vrienden weer gehad en nu moeten we daar weer een jaar op teren. Bedankt vrienden en familie.

Wat is NL toch vervelend

Als er dingen zijn die je mist, dan zijn er ook dingen die je vast niet mist. Zeker en een daarvan is het verkeer. Vandaag woensdag een middagje bij Microsoft NL geweest in hun nieuwe pand en gezellig bijgekletst met een hoop collega's. In het nieuwe pand heeft men een nieuw werk concept geintroduceerd en hebben mensen geen bureau, geen eigen plek, gewoon veel tafels en concetratie ruimte waar iedereen gebruik van kan maken. Jacq en de kids waren bij vrienden in Aalsmeer en rond 5 uur wilde we weer terug naar Amsterdam-Noord. Een ritje van 20 min als het rustig is. Welnu met files op de A9, A4 en A10 hebben we bijna al het snelweg verkeer wat we zouden moeten afleggen met een snelheid lager dan 50km gedaan en hebben we 1,5 uur gedaan om weer bij het logeer adres te komen. Wat een land, veel te veel autos met veel te weinig wegen en veel te veel mensen. Dat missen we dus niet.

Wat is NL mooi.

Altijd als we terug zijn en we zien onze familie en vrienden dan is de vraag, wat mis je nu het meest? Dat is altijd een moeilijke vraag om te beantwoorden, maar nu dat Jacq en ik afgelopen dinsdag onze dagje samen hadden gehad, weet ik wel een ding dat ik mis. Nadat we heerlijk door Amsterdam hadden geslenterd en de lunch genoten hadden op de dam, bij cafe van de Nieuwe Kerk, hebben we ons heerlijk genesteld op het terras van cafe L'Opera en hebben onder het genot van bitterballen en een heerlijk blond biertje en koele rose, de mensen op het Rembrandtplein zitten te bekijken. Toen de dag op haar einde liep zijn we met de pont terug gegaan en hebben de auto naar Castrium aan Zee genomen en op het strand bij Cafe Zeezicht, de "Son in de See Sien sakken" en zalm en sliptongetjes naarbinnen gewerkt. Wederom met een heerlijke rose. Tot de zon ons verliet en ons huis in Duvall verder ging verwarmen, hebben we met een vest aan de avond op strand doorgebracht totdat we weer terug naar ons logeeradres gingen. Weet je al wat we missen? ..... Precies. veel terrasjes... met zon en mensen kijken.

Toeristen

Als "buitenlanders" moet je natuurlijk de vaste toeristische trekpleisters zeker niet links laten liggen. Nu hadden we tijdens een van onze vorige bezoekjes al de Zaanse Schans aangedaan, nu werd het dan tijd voor Volendam. Opa en Oma vonden het een prima idee en wilde dat met de meiden wel doen. Daardoor konden papa en mama wel lekker samen een dagje opstap met zijn tweeen. Dus de dames hebben zich ondergedompeld in het oud-hollandse denken en doen, en hebben volendamsepoppejes en kleine klompjes gekocht voor zichzelf en voor de juffen van school. Dan uiteindelijk kwam het hoogte punt, een foto-shoot in klederdracht, nou de dames vonden het fantastisch en ze hebben nu zeker wat te vertellen als ze terug op school zijn. Als de foto's door de klassen geweest zijn volgende week, dan zal heel Duvall denken dat ze in Nederland nog op klompen lopen, kapjes op hun hoofd hebben en tulpen eten. Ach, wat maakt dat uit, je moet trots zijn op je roots

Nederland deel 1

Vakantie. We denken bij vakantie altijd aan mooi weer, strak blauwe hemel, witte stranden en cocktails en normaal vinden we dat in zuid europa of in het zuiden van de verenigde staten. Maar nu hebben we het toch gevonden in het normale koude kikkerlandje Nederland. Onze eerste week hebben we de eerste bezoekjes al weer gehad, maar ook hebben we met het nodige water in de achtertuin van de zomer genoten. Zaterdag hebben we de familie Bloetjes reunie bij elkaar gebracht en met de familie gegeten bij het "Wok" Restaurant. Zondag hebben we moederdag geviert, eerst met de meiden en Pablo bij de fam Schaap thuis, later met opa en oma gaan eten in het Dijkhuis in ' t Schouw.

Vloertje

Er moet natuurlijk altijd wel wat gebeuren in huize Schaap en als het te lang stil geweest is na de beton boer voor het terras en de schilder voor de buitenboel, begint het weer te kriebelen. Nu we TJ hebben werd het volgende project wel duidelijk. Een witte vloerbedekking met een hond, zeker een blond/rode Golden Retriever, is niet handig. Zeker niet als de trouwe viervoeter met natte poten en een natte neus vanuit de regen direct het huis in rent. Dus maar opzoek naar een mannetje voor een houten vloer. Nou hebben we wel een beetje hout, maar niet overal, dus het idee was om het eraanvast te leggen. Na wat zoeken en het checken van wat namen (hier in de US gaat alles via "horen zeggen") hebben we Peter Zvara gevonden. Een prima bedrijfje die met zijn 3 zonen de afgelopen 2 dagen een vloer hebben aangelegd in ons paleisje. Eerst alle tapijt eruit en toen de ondervloer erin en dan uiteindelijk de eiken delen. Ingeweven in de bestaande vloer en bij de voordeur alles vervangen vanwege slijtage, hout genoeg. Nu is het afwachten tot de vloer uitgewerkt is en wij het land verlaten. Want voor het schuren en lakken, moeten we het huis uit. Nu zijn we toch het land uit, dus dat komt mooi uit. We hebben alles geregeld en als we terug komen moeten we een mooie vloer hebben en kunnen we de boel weer inrichten. Jacqueline heeft gelijk nieuwe ideeen en als ik het goed begrijp komt ons dressoir niet meer terug. We zullen zien......

24 April 1998 - 24 April 2008

24 April 1998























24 April 2008




















Nova 6 jaar
















Bo 9 jaar











Vandaag 24 April is het 10 jaar geleden dat wij getrouwd zijn. Tien liefdevolle jaren met 2 dochters en een hond rijker en wonen in een ander werelddeel. Wie had dat kunnen bedenken op die dag. In het verleden was de vraag al vele malen gesteld door onze dochters......Mam mag ik je trouwjurk eens zien, wil je hem dan aantrekken? En vele malen was het antwoord ja,......ik wist alleen nog niet wanneer. Tot kort geleden deze vraag weer gesteld werd en me bedacht dat dat maar moest gebeuren op deze dag. Maar Milo moest dan ook zijn trouwpak nog 1 keer aan. Zo gezegd zo gedaan. Milo zou optijd thuis zijn zodat deze hele feest partij van start kon gaan. De meiden waren helemaal verheugd. Ze vonden het 1 groot feest. Nog even bedacht Nova dat ik met trouwjurk en al mee uiteten ging, maar van die gedachte heb ik haar uit het hoofd gepraat. Maar nadat aan hun vraag voldaan werd had Bo de tweede vraag al bedacht.........Mag ik ook Please....je trouwjurk ff passen. Dus bij deze nog een foto van onze dames erbij. Daarna zijn we met zijn vieren bij een Japans restaurant gaan dineren, aan een speciale tafel, laag aan de grond met je benen in een kuil. En natuurlijk het eten met stokjes niet te vergeten. Voorgerecht, Hoofdgerecht en Nagerecht. Dit laatste was uitgekozen door de meiden, fruit in chocolade fondue dompelen. Best day ever!...volgens Bo.

Jump, jump, jump

Het moest er natuurlijk wel weer eens van komen. Tijdens de storm van vorig jaar waren we onze eerste trampoline kwijt geraakt. Door een windvlaag opgepakt en over de schutting gegooid, helaas met als resultaat dat het doek gescheurd was en er niet meer gesprongen kon worden. Nu waren de aanbiedingen weer niet van de lucht en dus konden we er niet omheen om toch weer een nieuwe aan te schaffen. En de meiden zijn niet meer te houden. Elke dag na school wordt er heftig gesprongen en uiteraard in het weekend is de het de favoriet van de buurt. En daarom, hebben we er dit keer ook maar een netje bij gekocht, zodat iedereen veilig kan springen en ze ook met zijn alle erop kunnen. Dit is Amerika en veiligheid gaat voor alles. Nu moeten papa en mama nog hun conditie opbouwen om onze smurfen bij te houden.

Waar komen die foto's vandaan

Je zult je misschien afvragen waar de foto's op dit blog vandaan komen. Waar de professionele kwaliteitsplaatjes hun oorsprong vandaan hebben. Welnu, dat is simpel. Mijn verjaardagskado. We hebben natuurlijk al uitgebreid verslag gedaan van mijn mijlpaal verjaardag, maar niet echt welke fantastische kado's mijn deel waren. De Sony Digital SLR A100 is mijn nieuwe speeltje. We hadden altijd al een analoge, Minolta spiegelreflex camera, maar nog nooit doorgestoten naar het digitale tijdperk. Nu dat Sony, deel van Minolta heeft overgenomen en een serie SLR camera's op de markt brengt, werd het tijd om daar eens naar te kijken. Wel veel overgesproken, maar nooit actie ondernomen, dus mijn vrouw aan een half woord voldoende hebbende, eerst met broerlief de specificaties besproken, (een professional in de familie is altijd handig) en toen in de US naar de winkel en alles gekocht. In een woord een fantastische ervaring, digital SLR. Nu moet ik de boeken nog lezen die ik van Winni en Marisca kreeg, om mijn fotografie skills een beetje bij te spijkeren. Er komen meer foto's, wacht maar af

De tijd gaat snel

Het is al weer even geleden, de tijd gaat snel. Alle weken vliegen voorbij met allemaal kleine bedrijvigheden. Nadat het bezoek vertrokken was, ging de training van onze TJ gewoon verder. Wat toch enig tijd vergt. Maar inmiddels is hij zindelijk sinds een paar kleine weekjes, en geeft hij bij de deur aan als er iets moet gebeuren. Toch wel erg prettig, iets relaxer in huis, je hoeft het binnen niet meer constant in de gaten om "Ongelukjes" te voorkomen. Hij groeit goed, we proberen hem in bedwang tehouden met wat we op de puppy training geleerd hebben. Hij heeft ons ritme al aardig in de gaten en mag iedere dag meelopen naar de busstop als de dames naar school gaan. Zodra iedereen zijn schoenen en jas aantrekt staat TJ in de gang te kwispelen (vergeet vooral mij niet). Inmiddels is hij zo ver met zijn shots dat we overal mogen komen. Ook dit is wel lekker, dat betekent dat we lekker met zn alle naar het bos kunnen of op de trail lopen hier in het dorp. Nova is gestart met gymnastics op de zaterdag en ze vind dit helemaal tegek. De pasen is ook gepasseerd, Bo en Nova hebben Egg Hunt gedaan bij 1 van de buurtkinderen in de achtertuin samen met nog 6 andere jongens. En natuurlijk het traditionele eieren schilderen op paasdag natuurlijk niet tevergeten. En de dag afgesloten met een diner samen met de fam. Decneut. Sneeuw hebben ook gehad een Zaterdagavond en een hele Zondag. Heerlijk genoten sneeuwpoppen maken etc. En 1 April was de dag dat Milo 10 jaar bij Microsoft werkt (nee.....geen 1 April grap). En het wordt ook deze maand dat we 10 jaar getrouwd zijn. Heel wat tevieren dus. De voorjaarsvakantie is gestart deze week gezellige dingen doen en lekker doen waar we zin in hebben. Milo gaat daarna voor een week naar Singapore en daarna staat al weer het het bezoek naar Nederland op de kalender. So far, so good!

Power of 1968

1968, wat een jaar. Nu, 40 jaar later, was er natuurlijk wat te vieren. Na de verrassing van het bezoek van mijn moeder en Pablo, was de verjaardag op 28 Feb zelf, een relax dag, met ontbijt op bed, lunch met de familie en het traditionele diner bij Ixtapa, de lokale Mexicaan. Toch leek er iets te missen, en had ik nou niet een idee dat deze mijlpaal echt gevierd was. Toch wist Jacqueline glashard te zeggen, dat dit het was en dat er niet meer kwam. Toch kwam er op zaterdag toch beweging in de zaak, want Oma en Pablo zouden oppassen en wij zouden gaan eten bij de lokale Red Hook brouwerij. Na het eten zou er een band spelen en volgens Jacq begon die om 8 uur, maar de barkeeper zei iets over 9uur. Mmm.. vreemd. Dus om 8 uur klaar met eten, en toen kwamen plotseling allerlei bekende mensen van mijn werk en vrienden de zaal binnen. SURPRISE... Erg leuk, Jacqueline had allemaal mensen uitgenodigd om mijn 40ste verjaardag mee te vieren, en naar de band te luisteren. Natuurlijk was de lokatie, in de brouwerij ook prima, want de aanvoer van bier was altijd goed. Ergens op de avond nog met de band Happy Birthday zingen en daarna rond 12 uur weer naar huis. Begin wel op de rest van mijn familie te lijken, want volgens Jacq, had ik na 6-7 grote bieren de grootste praatjes en leek ik op mijn vader en andere mannelijke leden van de Schaap-familie. De volgende dag, was het zwaar, heel zwaar. Vanwege het afscheid van mijn moeder en Pablo, maar eerlijk gezegd heb ik daar weinig van meegekregen, want de eerste dag van een (achteraf) twee dagen durende kater, was begonnen. Nog nooit zo ziek geweest, maar de Power van 1968 bleef. Nu op naar de 41. Als je alle foto's van mijn 40ste verjaardag wil zien, klik dan hier.

Surprise

Er is een hoop gebeurd de afgelopen weken, en een van die zaken was een bliksem en onverwacht bezoek van de familie. Er stond wel iets te gebeuren voor mijn 40ste verjaardag maar wat daar had ik geen idee van. Dus twee weken geleden waren we dan aan het genieten van ons heerlijke weer in het weekend, en nadat we op stap waren geweest en wat boodschappen gedaan hadden, was het volgens Jacq wel weer tijd om naar huis te gaan. Dus dat gedaan, en sinds we TJ hebben is het vaste ritueel daarna de hond uitlaten want dat mannetje moet zich natuurlijk wel kunnen ontdoen van zijn behoefte. Dus nietsvermoeded liep ik met TJ langs Big Rock Road toen er een Dodge SUV langskwam die begon te toeteren, en stopte, maar geblindeerde ramen had. Ik ken niemand met een Dodge, dus geen idee wie dat was. Raampje ging open en zie ik de dikke smile van mijn broertje en mijn mijn moeder. Ik ben nog nooit zo verbaasd geweest. Had er niets van in de gaten en ook de kids niet,dus toen TJ en ik snel naar huis gerend zijn, en we de deur open deden, keken Bo en Nova met grote ogen naar oma en Pablo. Dus van de rest van de week genoten van deze surprise. Opa was thuis gebleven, want de reis van 10 uur, voor een periode van 1 week was iets te kort. Overdag zijn Oma en Pablo op stap geweest en 's avonds lekker met de meiden aan de slag, in bed, naar bed, etc. Het is altijd feest als grootouders of ooms langs komen. Zeker op woensdag toen ze Pablo illegaal de Pro-club hebben ingesmokkeld en met hem in het zwembad hebben gespeeld. De week ging te snel voorbij.

Vancouver BC

We hebben deze week een verplichte vakantie. De eerste drie jaar van ons avontuur zijn omgevlogen en dus moesten we wat papierwerk in orde maken voor visa, verblijfsvergunningen etc etc. De laatste stap was een nieuwe stempel in ons paspoort en daarvoor moet je de US verlaten en hopen dat ze je er weer in laten. Dus wij op naar Vancouver in British Columbia (BC) Canada. Daar waren Jacqueline en ik al eerder geweest voor haar verjaardag, en nu zijn we dan met het hele gezin op pad geweest. Extra spannend natuurlijk, want a) de dames zijn nog nooit in Canada geweest, b) hebben nog nooit in een hotel geslapen, c) hebben nog nooit bij elkaar in bed geslapen, c) etc etc. Dus dit was dan wel een erg coole vakantie. We hebben het weer mee. Van de 4 dagen dat we hier nu zijn, zijn er 3 strak blauw geweest. Dus fietsen en wandelen in StanleyPark en shoppen en wandelen door de straten van deze stad, die echt multi-cultureel is. Veel Aziaten. Japaners, en Indieers wonen in Vancouver. Elke 2e of 3e restaurant is chinees of japans.

Vandaag, donderdag een bezoek gebracht aan het Aquarium van Vancouver. Veel shows en verschillende dieren gezien. Dolfijnen, Beluga's, allerlei kleine en groten vissen., en ook de kwallen die met een blauwe achtergrond en met tegenlicht een waar spectacel vormen in het Aquarium. Hoogte punt waren de Zee otters, niet zo zeer omdat ze nu kunstjes doen, of andere zaken, nee puur vanwege het feit dat een van hen, "Milo" heette en dat vonden de kids natuurlijk hilarisch. Morgen met alle juiste documentatie weer terug naar de US, extra stempeltje bij de grens halen en dan naar huis. "Werk vakantie voorbij.