Vakantie 2010 - East coast

It's roadtrip time. De zomer is er weer en nadat al het werk gedaan is, de meiden van hun eerste weken vakantie gehad hebben en op verschillende zomerkampen geweest zijn, is het nu tijd voor de familie vakantie. Dit jaar doen we het een beetje anders en combineren we vakantie, met educatie, avontuur, en het aanhalen van familie banden. Zondag 1 Aug vertrekken we en Vrijdag 20 Aug komen we weer terug. Hier boven kun je onze trip een beetje volgen

• Seattle - Washington DC: We starten in de hoofdstad met een diepe duik in de amerikaanse cultuur en alle belangrijke gebouwen en instituten zoals witte huis, congress, Smithsonian museum, etc, etc.
• Washington DC - New York: Maar 3 uurtjes met de trein, duiken we vanuit het politieke hart van de US naar de Big Apple. Slapen in Manhattan en Empire State Building, Broadway shows, Time Square, Lady Liberty. Je moet het allemaal gezien hebben.
• Ney York - Niagara Falls: De trouw locatie van de US. Veel mensen vieren hun trouwdag bij de falls en het is een van die unieke dingen die je gewoon een keer gezien moet hebben
• Niagara - Toronto Canada: Op ongeveer 1,5 uur afstand van de watervallen, ligt Toronto. Een multi culturele stad, waar van alles te beleven valt. Zowel Lake Ontario, de CN Tower, en met de hulp van onze canadese vrienden zullen we geen moeite hebben om de leukste plekjes te vinden.
• Toronto - London Canada: Nee, niet London in de UK, maar London in Ontario Canada. Dus waarom daarheen? Niets te beleven, saai en veel boerderijen etc. Welnu, dat komt omdat meer dan 50 jaar geleden een van Jacqueline's ooms (ome Cor) de stoute schoenen had aangetrokken en naar Canada getrokken is. We gaan bij hem en zijn 6 kinderen en klein-kinderen op bezoek. We zullen in de Bed& Breakfast van zijn dochter blijven slapen, en wellicht alle kinderen ontmoeten. Een grote Reunie van de familie Bloetjes.
• London Canada - Detroit US: Laatste stop is eigenlijk niets meer dan een ritje naar het vliegveld en daarvandaan vertrekken we direct terug naar huis in Seattle.

En dat alles in bijna drie weken. Het lijkt een beetje op de film "Planes, Trains and Automobiles" maar dan positief. We'll keep you up to date.

Na 42 jaar dan maar toch...

Het werd de laatste tijd toch wel moeilijk om dingen in focus te krijgen, en ook het lezen was wat moeilijker, hoewel niet dat mijn armen te kort werden, maar toch zeker korter. Bij de jaarlijkse controle bij de opticien toch maar even aangekaart en na allerlei metingen en tests, kwam eruit dat een kleine korretie, + aan een oog en - aan het andere oog, de rust geeft die het makkelijker maakt om diepte en contrast te zien. Nu, dat betekend natuurlijk ook niet alleen glazen, maar ook een design montuur en dat is niet makkelijk. Verschillende shops afgeweest en uiteindelijk in de lokale brillenboer in Duvall geslaagt voor een montuur. Vandaag dan opgehaald en moet zeggen is wel ff wennen. Als je om je bril heen kijkt wordt alles weer wazig, en dan ding een uurtje op je hoofd is ook niet alles in het begin. Maar, het maakt alles wel wat meer in focus en beter te zien, dus even doorbijten en eraan wennen. Dus voor iedereen... hier is de"new me".

Bedankt Opa en Oma

Het s alweer enkele weken geleden, maar we waren het niet vergeten. Toen opa en oma hier waren, hadden ze vlak voor ze weggingen nog een hele grote verrassing in petto voor de meiden. Beide mochten een nieuwe fiets uitzoeken en dus op de laatste dag waren we naar de rijwielhandel geweest in Redmond en daar hadden we twee fietsen gezien, maar helaas in een boekje want de maten die we met onze grote meiden nodig hebben waren helaas niet in voorraad. Dus bestellen en wachten tot midden Juli om ze te hebben. Dus deze week was het zo ver, maar helaas hadden we twee witten fietsen met blauwe letters besteld, en kwam er een wit met paars en een grijs met roze aanzetten. Dat was niet helemaal de bedoeling. Dus weer overleggen, en Nova was wel blij met haar wit met paars, want roze blijft toch nog steeds haar lievelingskleur, maar Bo wil niks van roze hebben dus die kon weer weg. Toen begon de zoektocht opnieuw en uiteindelijk in Kirkland hebben we er een gevonden die aan de eisen voldeed. Dus nu kunnen de dames weer fietsen, want hun oude bikes waren toch wel echt te klein. Dank je wel Opa en Oma!!

Independence day weekend in Victoria BC Canada

We hebben dit weekend de tassen gepakt en zijn met de veerboot naar Victoria in British Columbia, Canada geweest. Het was dit weekend een nationale feestdag in de US en dus hadden we, met de vrijdag erbij, een mooi lang weekend voor ons. Het weer is de afgelopen weken niet om over naar huis te schrijven geweest, en dat hebben we dan ook maar niet gedaan, maar de tocht naar Victoria bracht een mooie verandering in tempratuur en zon. Kijk op deze link voor de fotos.

Duvall beving

Het was rond 5:24am in de ochtend. Op wonderbaarlijke wijze waren we wakker, want Bo was net haar bed uitgekomen want "ze kon niet slapen". Na wat geruststellende woorden Bo weer naar bed en wij weer trachten te slapen. Toen gebeurde het. Eerst konden we het niet thuisbrengen, want het duurde maar 2-3 seconden, maar daarna dachten we het toch zeker te weten, onze eerste, voelbare aardbeving. 's Ochtends op het internet gekeken en inderdaad daar werd alles bevestigd (klik hier) . Er was in Duvall en omstreken een 3.4 op de schaal van Richter beving geweest en wij hadden hem gevoeld. Naar blijkt niet alleen wij, want meer mensen in de straat waren wakker geworden. Voor de rest was er eigenlijk niets aan de hand en was we geen kopje verschoven in de kast, en zijn de schilderijen netjes aan de muur gebleven. Opa en Oma waren netjes doorgeslapen maar krijgen toch de oorkonde voor het meemaken van hun eerste officiele aardbeving. De kans daarop in Landsmeer zal minimaal zijn. Gelukkig maar.

O&O zijn er

Het heeft meer dan een jaar geduurd maar dan zijn ze er dan toch eindelijk. Opa en Oma hebben via een kleine omweg de route naar Seattle en Duvall weer gevonden en zullen twee weken bij ons thuis zijn. De meiden konden hun geluk niet op en waren al weken in de weer met het bedenken wat ze willen doen als O&O er zijn. Dit keer moesten we ze niet van Seatac ophalen met het vliegtuig, maar uit Port Angeles op de Olympic Pennisula alwaar ze met de Statendam van de Holland America Line aankwamen. Ze waren namelijk bijna drie weken geleden opgestapt in Fort Lauderdale in Florida en via de caribean, het Panama kanaal, Costa Rica, Mexico en San Diego, naar ons gevaren. Prima naar hun zin gehad en veel gezien natuurlijk maar helaas deed de pre-paid nederlandse telefoon het niet, dus we wisten niet helemaal of alles goed was en of ze op de afgesproken tijd in Port Angeles zouden zijn. Eindelijk de dag voor aankomst kwam er een SMS van een dame die Linda heette. Ze was door O&O gevraagd om even een SMS te sturen dat de boot niet om 12:00 maar om 3:30pm aankwam. Wereldwijs mijn ouders. Scheelde ons weer een korte nacht, maar helaas hadden we niet gerekend op het feit dat de veerpont tussen Edmonds en de Pennisula wel eens druk kon zijn op een zaterdag en dus moesten we 90 min wachten voordat we over konden. Dan nog 1,5 uur rijden dus we waren 40 min te laat. Maar niks aan de hand, want net toen we het dock opreden ging de telefoon. Oma had een agent gevraagd of die even wilde bellen om te zien waar haar zoon was. Wereldwijs. Twee min later kon het knuffelen beginnen en daarna weer terug naar de pont en naar huis. Veel in de auto, maar voor een goed doel. Nu twee weken genieten van het gezelschap. Kunnen O&O bijkomen van hun vakantie.

Zusjes

De dames zijn weer eens op de foto geweest bij de school fotograaf en natuurlijk is dat altijd weer een leuk moment om te vergelijken. Het zijn echte zusjes en ze worden er gek van als iemand elke keer weer aan ze vraagt of ze een tweeling zijn. Nu is Nova niet de kleinste, maar Bo schiet nu ook de lucht in en dus zit er nu weer wel wat verschil in als ze naast elkaar staan. Maar qua gezicht en haar zitten ze nog wel dicht bijelkaar. Ach dat zal ook wel weer veranderen. Als echte meiden zal er van een wel een keer kort haar willen, en misschien ook nog wel een paar krullen (iets wat Bo helemaal cool lijkt).

Skippers

Kleine meiden worden groot. Net als Bo is Nova ook lid van Skippers. Het touwtjespring team van Stillwater Elementary School. Dit keer was het Skippers Family night, een avond waar de kids hun kunstjes kunnen tonen aan familie en vrienden die willen komen kijken. Eerst is er de serie sprongen met een eigen springtouw. Zo hoog mogelijk, met trukjes, kruislings zwaaien etc. Daarna "double dutch" dus met twee grote touwen zwaaien en dan inspringen, en uitspringen. Uiteraard heeft Nova dit ook onder de knie. We zijn er nog steeds niet helemaal achter waarom springen met twee touwtjes "double dutch" heet, maar het is wel leuk. Helaas was papa er niet bij, want die zat in de UK voor zijn werk. Maar gelukkig heeft mama een en ander op de gevoelige plaat vastgelegd.

Muziek Talent

Een tijdje geleden had Bo haar eerste uitvoering van Band. Aan het begin van het jaar is ze gestart en kon ze nog geen noot lezen en spelen, maar nu na een paar maanden lijkt het er veel meer op en is ze nog steeds enthousiast bezig. Als trombone speelster is ze natuurlijk niet altijd met de melodie bezig, maar meer de bas partij. Dat steekt toch wel een beetje, want dat toet, toet, toooeeet, als ondersteuning van de hele band dat ligt haar toch niet helemaal. Dus Bo is met een offensief gestart om the switchen naar dwarsfluit. Dat lijkt haar helemaal geweldig en ze heeft een vriendinnetje die dat in de band speelt. Ze is zeer gedreven en elke band oefen ochtend (2 keer per week om 8:15 op school zijn), na het echte oefenen, neemt ze de fluit van haar vriendin en oefent nog eens de noten en het spel van de dwarsfluit. Bo zou Bo niet zijn, als dat dan ook prima lukt, en ze nu dus op weg is om twee instrumenten te leren spelen. Nu moet ze nog alleen de muziek lerares op school overtuigen dat zijn ze om mag schakelen, hier in de 5de klas of volgend jaar op Middle School. Juf werkt niet helemaal mee, en vind dat er te weinig meisjes zijn die trombone spelen, maar Bo geeft niet op en elke week probeert ze het weer. Ze heeft gelijk, een mooie les, in "wat je echt wil bereiken, kun je ook, maakt niet uit wat een ander zegt". Het blijkt niet alleen een muziekles maar ook een levensles te zijn. Prima toch !

Acteren zit haar in het bloed

Een week geleden heeft Nova meegedaan aan een toneelstuk van het Missoula Children's Theater en ze vond het fantastisch. Eens in de twee jaar komt er een theater group naar de school van Bo en Nova om een toneelstuk op te voeren. Dit jaar was het, "the Princess and the Pie" oftwel, "de prinses en de erwt." Ze doen dat met de kinderen en eigenlijk meer door de kinderen, want er zijn maar 2 volwassen. Voordat ze gaan beginnen, is er op Maandag de audities, want ja, niet iedereen kan meedoen. Na de audities, als je uitgekozen bent, kun je gelijk tot 8 uur 's avonds blijven want je krijgt gelijk je script en moet je regels leren om te oefenen. De hele school kan mee doen, vanaf de eerste klas, tot de vijfde klas. Die laatste nemen de wat moeilijke rollen voor hun rekening. Binnen een week, elke dag na schooltijd, moet je op school blijven en aan het toneelstuk werken. Rond 6 uur brengen we wat warm eten en toen ging ze weer door. Het is dus een hele opgave, maar op het lijf van onze Nova geschreven. Na 4 dagen oefen, is op vrijdag avond de eerste voorstelling. Uiteraard veel papa's en mama's in de zaal, iedereen een beetje nerveus, maar Nova deed het prima. Ze was "green shoot grower" en had 3-4 regels die ze door het stuk moest zeggen. Ze heeft er enorm van genoten en met een grote smile op haar gezicht het hele toneelstuk gedaan. Twee keer, want op zaterdag middag deden ze het nog een keer voor ouders die Vrijdag niet konden. Dansen, zingen en acteren lijkt Nova in het bloed te zitten, dus wie weet, over twee jaar weer, maar dan de hoofdrol.

Last Minute Tickets

Snelle beslissingen zijn er genomen in Huize Schaap afgelopen Donderdagavond laat, na een borreltje met de Nederlandse mannen. Na thuiskomst greep Milo het eerst naar zijn laptop om een website optezoeken waar nog evt. kaartjes tekoop zijn voor de Olympische Spelen. Want wat zitten we toch dichtbij en we hebben geen kaartjes, wat is de sfeer toch leuk, had hij gehoord van andere die al geweest zijn. En ja, hier in de US wordt er weinig schaatsen uitgezonden want echt populair is het hier niet.Maar terug op de kaartjes, gevonden bestellen en wachten op de bevestiging. Jawel Vrijdagmiddag werd er gebeld, kaartjes konden we op halen down town Vancouver zondag voor de wedstrijd. Wat waren we blij en vrolijk allemaal, we konden naar Vancouver om de 1500 meter Dames tekijken, live! We vertrokken om 6.15 am Zondag ochtend want bij de grensovergang weet je immers maar nooit en het stadion is ten zuiden van Vancouver in Richmond en we moesten nog naar down town rijden om de kaartjes op tehalen. Alles in kannen en kruiken om 10 uur stonden we aan de koffie in het Holland/Heineken House. Wat een sfeer en gezelligheid. Buiten de hollanders om zijn er ook andere bezoekers uit andere landen om dat beruchte Holland House tebekijken. Buiten staat een lange rij, maar met je Nederlandse paspoort mag je via een andere ingang. Toch een voordeel zn paspoort. De menukaart was echt Hollands, Boerenkool, Hutspot en Zuurkool ook een broodje kroket van Dobben kon je krijgen. Helaas voor Nova de Fristi stond niet op de lijst...is altijd populair voor als we in Nederland zijn. Buiten de zaal was een ruimte om via computerspel in een bobslee terijden en te snowboarden. Maar dit gaat natuurlijk met wachten gepaard, waar we weer andere ontmoetingen mee op doen. Mensen spreken die op 1 of andere manier wel iets met Nederland in verbinding staan of stonden. Of gewoon intresse in je hebben omdat je Nederlands spreekt. In de toiletten word je aangesproken door 80 plus leeftijd in het Nederlands of wat er nog op lijkt. Leuke gesprekken overal. Op het vertonen van het NL paspoort mochten we fietsen lenen die gesponserd zijn door de NS (he zegt Nova, zijn me initialen). Oma fietsen in de NS kleuren, helm op en fietsen naar de Oval voor de wedstrijd. Met dit mooie zonnige weer zeker geen straf en de meiden konden hun geluk niet op. Ook in de Oval heel veel oranje, wat een sfeer, wat een sfeer. We hadden een goede plek nu nog een goede wedstrijd. Het was een spannende wedstrijd, heel spannend, in de dweil pauze was het dweil orkest er voor de vermaak. Wat een genoegen om Ireen Wust tezien schaatsen. Wat fantastisch dat er voor Nederland een gouden medaille in zat. Na de wedstrijd de huldiging met natuurlijk het Wilhelmus, wat voel je je trots als Hollander.Ons kaartje was het dubbel en dwars waard, meer kon het niet waard worden, alles is eruit gehaald. De reactie's van andere als we de Oval uitkomen, omdat we oranje aanhebben, wij horen tenslotte bij het winnende land. Na de wedstrijd op de fiets terug naar het Holland House om een biertje tedrinken en wat eten. Een goede afstluiting van een lange maar enorme mooie dag die ons heel lang bij zal blijven. Fantastisch om dit toch mee tekunnen maken. Kijk hier voor alle foto's.

Weekendje er tussen uit

Vorig weekend zijn we lekker een paar daagjes tussen uit geweest. Na een lange en drukke periode op het werk bij Milo. Bo en Nova waren ook een paar dagen vrij van school dus een mooie gelegenheid om er tussen uit tegaan. Het werd Leavenworth, bijna 2 uurtjes rijden over de pass naar de andere kant van de berg. Leuke rit die ons al bekend is. Leavenworth trouwens ook maar dit keer hadden we het een en ander in petto om tegaan ondernemen. Zondag hebben we een Snowmobile tour gedaan met een gids in groeps verband. Milo had dit al een keer gedaan op deze plek maar een andere route. De meiden vonden het allemaal maar spannend zo achterop de snowmobile. En ja als je bij Milo achterop zit weet je dat je veilig zit want die had het al gedaan, maar als je bij Jacqueline achterop zit...tja. Bo was de gelukkige die bij mij achterop mocht. Met veel verbale begeleiding ben ik uiteindelijk voor de test geslaagd. Duurde ff , kijk uit, pas op, niet tehard, ik vind het eng, waren bij beide dames de angsten die om de hoek kwamen kijken. We gingen helemaal niet hard, maar na verloop van tijd en wat stops tussendoor kwamen ze reuze enthousiast van de snowmobile af. Awesome ! Voor Maandag had ik een Dogsledding geboekt. Hier keken Bo en Nova enorm naar uit. Het zijn tenslotte honden en behoren tot hun favorieten diersoort. We kwamen op tijd aan zodat het een en ander uitgelegd kon worden, ze konden de honden ontmoeten etc. De zon brak door en het was een fantastische tocht. Milo en Bo zaten samen in een slee met begeleiding en Nova en ik zaten samen in een slee. Nadat we terug waren bij de auto mochten de dames nog de honden helpen water geven en wat te eten geven. De verzorging hoort er immers bij, de honden hebben het verdient. Voor diegene die het nog niet weten, maar Leavenworth is een Bavarian dorp en alles proberen ze op zn duits tedoen. S'avonds zijn we op zoek gegaan om wat te eten. Zondagavond belandden we in een bierstube en werd er ook een melding gemaakt bij aankomst dat er live muziek zal beginnen. Wij nog gniffelen, nou dat wordt vast een Tiroleravond. De heren waren verkleed en ja de muziek paste zeker thuis bij een Tiroleravond. Voor ons gevoel hadden we ons in Europa begeven. Was toch wel lachwekkend leuk. S'avonds nog even in de Hot Tub die op een paar stappen afstand van onze kamer stond en Dinsdag hebben we afgesloten om terug naar huis testoppen op Stevens Pass om nog even lekker tegaan skieen. Een paar daagjes weg maar toch het gevoel gehad dat we er heerlijk tussenuit zijn geweest.

French meet Dutch in US

Op de basisschool van Bo en Nova houden ze ieder jaar een talentenshow. Dit jaarlijkse evenement ging ons altijd voorbij. Wat ik daarmee bedoel is dat de dames er niet in geintresseerd waren om mee tedoen. Maar daar kwam dit jaar verandering in. Bo werd door een klasgenootje gevraagd of ze zin had om samen iets op toneel tezingen. Beide dames kwamen op het idee dat het een liedje moest worden wat ze beide in taal van herkomst kunnen zingen. Agethe een Frans meisje wat hier sinds 1,5 jaar woont, had al ervaring van de laatste keer dus dat was Bo haar houvast. Maar eerst moest er geoefend worden en auditie gedaan worden. Daar kwamen ze doorheen. Alles werd deskundig aangepakt, ze werden begeleid bij het oefenen op toneel, er werd getimed of het wel binnen de 1 min. zat, want je optreden mocht niet langer dan 1 min. duren. En er werd gerepeteerd met je juiste kleding aan. Bo en Agethe probeerde hun kleding zo bij elkaar tezoeken dat ze de kleuren van de vlag hadden. Rood/Wit /Blauw, dit gold immers voor beide maar dan anders. De avond van de talentenshow zelf was er enige nerveusiteit maar Bo deed het toch maar, staande op het toneel voor toch wel een gymzaal vol. Want alle ouders van de kinderen die meededen zaten er immers. Het was een leuke avond vol kleine optredens, dans, zingen, gitaarspelen, etc. En de winnaar? Ja....dat waren ze allemaal. Hier kun je onze eigen winnaars zien en horen.

London - nee - Heathrow

Ben weer eens op reis en dit keer voor de jaarlijkse Mid Year Review (MYR). Een jaarlijks terugkerend fenomeen bij Microsoft waar we alle landen reviewen, kijken naar hun huidige performance en wat ze denken te kunnen gaan doen voor het volgende jaar. Datdoen we dan zowel in Redmond als in europa en dit keer is het de UK. Klinkt goed, en zaterdag voordat ik wegging, vertelde ik aan Nancy, de paardrij leraar van Bo en Nova, dat ik weg moest en dit keer naar de UK. Nou zegt ze, "jij ziet ook veel van de wereld. Er zijn plaatsen waar je al bent geweest of heen gaat die mensen hier nooit zullen zien" . Welnu, dat klinkt heel glamorous, maar de realiteit is iets anders. Ik moet mezelf ook altijd verbeteren, maar ik ga niet naar London, eigenlijk ga ik naar Heathrow. Dit jaar is het zelfs zover dat ik in principe zonder jas naar de UK kan. Zaterdag opgehaald door de taxi, voor de deur, en temp in Duvall zijn prima, dus geen jas,. Dan met de Ba048 naar London, met een eigen bedje etc, dus ook prima. Dan aangekomen op Heathrow in de nieuwe Terminal 5, door de douane en direct doorlopen via de aankomst hal, naar het Sofitel. Alles zonder jas beschermd van de koude natuur elementen. Nu 4 dagen in meeting rooms van 's ochtends 8 uur tot 's avonds 8 - 9 uur. Helaas in de "kelder" van het gebouw dus geen tijd om ff naar buiten te gaan. Vrijdag weer terug naar Terminal 5 lopen en naar huis. Heb ik nu een coole baan of niet?

De beste wensen voor iedereen voor 2010

Vandaag is het Jan 2 2010, of zoals de amerikanen schrijven, 0102 2010. Zoals je ziet een cijfer palindroom, want vooruit en achteruit lees je hetzelfde. Schijnt deze eeuw vaker voor te komen en voor iedereen in Europa zal het 2 Feb zijn, want dan is 0102210.

Tijdje niet geschreven op de blog, en dat is natuurlijk niet de bedoeling, hoewel het leven gewoon hier zijn gang gaat en er geen grote belevenissen zijn. De maand Dec zijn we prima door gekomen en dit keer hebben we het huis weer helemaal in kerstsfeer gebracht aan de buitenkant. Vorig jaar lukte dat niet door al het sneeuw maar nu werkte het weer prima mee. Voor de rest hebben we de "Snowflake lane" Bellevue bezocht, een 20 min durende show in het winkelcentrum in Bellevue, gewoon op straat met verlichting, muziek, trommels, etc etc. Kunnen ze in het Boven 't IJ winkelcentrum nog wat van leren. Oud en Nieuw hebben we iets nieuws gedaan wat echt enorm cool was en ons eindelijk een gevoel van een "echt" oud en nieuw gaf. Met Winni en Marisca zijn we met de kids naar een variete show geweest. In Fremont, een wijk in Seattle, was van 8:30pm tot 1:00am een show met muziek, band, optredens van clowns, trapeze artiesten en een climax met muziek en champagne om 12:00. Het was eigenlijk een "fundraiser" voor het Moisture festival, waar we van de zomer ook al geweest zijn. Het was perfect, met een biertje en een wijntje, kinderen mee, geen gezeur over wel of niet kinderen bij een bar, gewoon Oud en Nieuw met het hele gezin en vrienden. Helemaal top, en zeker iets waar we volgend jaar weer willen zijn. Voor iedereen die meer foto's van de maand December wil zien, klik hier.

Vanuit Duvall, wensen wij iedereen, familie, vrienden een heel gelukkig, gezond en succesvol 2010. Maak er een top jaar van, want dat zijn wij ook van plan. Milo, Jacqueline, Bo, Nova en TJ.

Zandvoort aan Zee

Deze week zitten we onze eerste week in Zandvoort. Na aankomst in NL hebben we voor een nacht in het nieuwe huis van mijn ouders in Landsmeer geslapen, wat op zich prima ging, maar nu zijn we dan echt een beetje op vakantie in SunParks Zandvoort. (Voorheen Center Parks). De meiden kunnen al niet wachten op het subtropisch zwemparadijs en Jacq en ik zien ons al helemaal uitwaaien op het strand en in een strand tentje met koffie en warme appelgebak weer opwarmen. Voor de rest gaat alles prima en leent deze opzet zich ook prima om mensen op visite te krijgen en niet alleen maar bij iedereen langs te gaan. Welkom in ons SunPark huisje :-).

Op stap

Deze week, is de week van de reizen. Morgen vertrek ik voor 3 dagen naar Munchen om voor de Microsofters van Centraal en Oost Europa, een tweedaagse meeting bij te wonen en 2 presentaties te geven over hoe hun business te kunnen groeien en hoe controle te houden over hun budgetten. Afgelopen week, waren mijn team en ik bezig met een internationale meeting hier in de US, en zelfs daar heb ik twee nachten in een hotel doorgebracht want de lange dagen en de sociale verplichtingen gaan je dan niet in de koude kleren zitten. Woendag komen Jacq en de kids naar Nederland voor een korte vakantie, de 65 jarige verjaardag van mijn vader en om ons visa maar weer eens te verlengen. Moet toch ook gebeuren, anders komen we er niet meer in, en dat zou toch vervelend zijn. Ik kom dan uit Munchen donderdag avond aan en we blijven dan tot 8 Dec in NL. We vieren zowel het Amerikaanse Thanksgiving bij onze familie (grootste familie feest in de US) alswel Sinterklaar pakken we ook nog mee, alhoewel onze dames al wel van hun geloof gevallen zijn.

Zonnig Florida

Vandaag was het dan zover. Om 3:15am ging de wekker en om 4am stond de limo voor de deur want papa moest om 6 uur met het vliegtuig mee. Eerst naar Houston in Texas en dan door naar Fort Lauderdale in Florida. Vlucht was prima, maar als je van de noord-west hoek van de US naar de zuid-oost hoek moet kom je er pas achter hoe groot het land is. Totale vliegtijd 6 uur en totale reistijd was 4am tot 5pm in Florida (met 3 uur tijdsverschil meegenomen). Eenmaal in Florida met een 65 jaar oude alleen spaans sprekende taxi chaffeuse naar het hotel, twee keer verkeerd gereden, en na eenmaal aangenomen bleken er 250 britse oudevandagen op cruise te zijn en die vandaag in hun eerste hotel sliepen voordat ze morgen op de boot gaan. Er stond een file voor de lift, want ja, die oudjes zijn zo snel niet. Zelf de barkeeper in de bar klaagde want met al die britten was er geen geld te verdienen. Ze weten niet dat je 20% fooi moet geven, dus werd er vanavond niets verdiend. Nu redelijk op tijd naar bed hopelijk niet om 4 uur wakker.

Heksen Halloween in Duvall

Halloween 2009. Het was droog en niet al te koud dus een perfecte dag voor Halloween. De dames hadden al weken van te voren hun kostuums uitgekozen en dit keer was Bo een Candy Corn witch en Nova een lieveheersbeestje. Candy corn is een snoepje dat drie kleuren heeft, Oranje , Geel en Wit en vorm van een puntmuts heeft. Dus alles geregeld, huis versierd en we konden aan de slag. Bo had gisteren een sleepover bij een vriendinnetje en daar hadden de meiden besloten dat ze bij ons in de buurt trick-or-treat wilde doen, aangezien het vriendinnetje, Josee, in de bossen woont en niet zoveel buren heeft om snoep te halen. Dus de familie was hier rond 6 uur en het was nog niet helemaal donker dus eerst maar even een bakkie gedaan en toen aan de wandel. Eerst langs de ene kant van de straat en toen langs de andere. Ondertussen zat Jacq op de veranda in haar heksenpak en pruik, om alle bezoeker aan huize Schaap te verwelkomen met een lach en een zakje M&M's. De prijs voor het best versierde huis ging naar de buren, direct naast ons. Scott is een grote fan van halloween en pakt helemaal uit, met licht, geluid, rookmachines, afgehakt ledematen, grafzerken etc etc. Daar kunnen wij niet aan tippen en Jacq vindt het ook een beetje overdreven. Bij ons dus geen grafzerken in de tuin volgend jaar. De dames wilde ook nog even bij andere buurten wat ophalen om de buit nog wat groter te maken. Het is eigenlijk hetzelfde als bij Sint Maarten, als je ouder wordt, wil je verder en eigenlijk ook zonder je vader of moeder. Wellicht dat dat volgend jaar gaat gebeuren. Nu op tijd naar bed want morgen gaat om 3am de wekker en vertrek ik voor 3 dagen naar Fort Lauderdale in Florida. Lekker warm (25 graden).

Pumpkin carving

We zijn weer volledig in Halloween sfeer gekomen. Afgelopen weekend heeft Milo het huis versierd met Halloween verlichting en de heks staat weer voor de deur. We hebben onze evenement weer uitgebreidt dit jaar. Pumpkins uitsnijden. Het eerste jaar dat we Halloween hier meemaakte heb ik dit geprobeerd met toen nog een 4 jarige en een 7 jarige dochter. Was niet echt een succes en ervaring was niet echt positief in me herinnering. Maar dit jaar was het anders. Beter voorbereid, goed gereedschap, Milo zijn aanwezigheid en jaar oudere dochters. In onze buurt wordt ieder jaar een feestje georganiseerd in een garage bij iemand en nu hebben ze ook een pumpkin contest georganiseerd. De dames doen mee, zelf eerst hun ontwerp maken en dan de pumpkin leeghalen en vervolgens uitsnijden. Hulp was bijna niet nodig bij Nova en bij Bo helemaal niet meer. We zijn zo dus met zn vieren aan tafel gaan uitsnijden ieder aan zn eigen pumpkin. Het resultaat mag er zijn, de ervaring is zeker positief en volgend jaar wil ik dit zeker weer doen.

Dusty

We hebben er een paardeliefhebber bij: Nova. De laatste tijd begon het ook bij Nova tekriebelen, paarden, paardrijden leek haar wel leuk. Deze zomer had ze een klein pony kamp gedaan om er van tekunnen proeven. En ja...ze vond het leuk en wilde meer. Op paardrijles bij Nancy waar ook Bo nog steeds met plezier rijdt. Nu was het dan zover, het voetbal seizoen is voorbij voor Nova en dus kon de paardrijlessen gestart worden. Vol spanning werd er uitgekeken naar de eerste les en nu weer naar de tweede. Ze mocht op Dusty rijden, een goed paard voor beginners. Vol trots, zelf paardpoetsen, hoeven krabben, helpen zadelen etc. voor dat ze erop kon. Eng vond ze het ook wel een beetje, het is geen klein paard en je zit immers toch wel hoog. Maar ze is er vol van, praat over Dusty, droomt over Dusty. Zondag is er weer les voor beide dames, kunnen ze vol trots hun kunsten tonen aan papa.