Een lang weekend er tussen uit

We hadden een lekker lang weekend gepland, het was een korte schoolvakantie voor de kids en na alle drukte op Milo's werk was het tijd voor wat ontspanning. De keuze was weer op Whistler Canada gevallen. Vrijdag vertrokken we voor 3 Volle dagen skieen, apre-ski en lekker uiteten. De sneeuw was goed, we hadden de mogelijkheid om tot aan het dal naar beneden teskieen. En waar we op hoopte hebben we ook gekregen, de zon. Alle dagen een blauwe lucht met een zonnetje. Het was behoorlijk drukker dan de vorige keer in Nov. Lekker gezellig dus en alle menigte zag je op de piste niet meer terug, genoeg ruimte voor iedereen dus. Bo en Nova waren ook dit keer weer 2 dagen op ski-les en de derde dag hebben we gezamelijk geskied. Het weekend stond in het kader van de Olympische winterspelen van 2010, het officiele aftellen begon afgelopen weekend. Dus op het pleintje bij ons hotel stond een podium waar optredens waren. Het hotel had ook nog een zwembad dus hebben we daar ook nog maar even gebruik van gemaakt na een dagje in beweging op de pistes. Op Valentijnsdag waren we op zoek naar een restaurant en kwamen we uit op een Teri Yaki Japans restaurant. Dit was Awesome! Een reactie van onze kids. Aan een bakplaat zitten en met stokjes eten. We waren toch wel trots op onze kinderen, die zich keurig gedraagden, netjes met stokjes aten, alles probeerden wat ze werd voor geschoteld. Zelf vonden ze het heel speciaal en leuk want 2 dagen later wilden Nova toch wel weer naar dat ene speciale restaurant. Wanneer we geen tafel meer konden bemachtigen in een restaurant met een wachttijd die korter was dan een uur. Maar ja, het moet toch speciaal blijven, helaas voor Nova. Dinsdag was het weer tijd om terug naar huis terijden en hebben we in Lynden gelunched met een broodje Kroket en Erwten soep. Hier zijn we wel eerder geweest wanneer we uit Canada naar huis reden. Na thuiskomst de auto leeggeruimd en TJ opgepikt van de boarding. ( ook hij heeft vakantie gehad). Iedereen weer uitgerust en morgen alles weer in normaal ritme.

SuperBowl 43 Party

Vandaag was de dag voor SuperBowl 43, de officieuze wereldkampioenschap van het American Football. Dit is een enorme traditie in de US en er wordt al weken naar toe gewerkt nadat de finalisten ; Pittsburg Steelers and St Louis Cardinals bekend waren geworden. Er zijn twee belangrijke delen in dit grootste TV moment van het jaar, hier in de US. Het spel (dus wie wint er), en voor sommige nog belangrijker, de nieuwste TV commercials. Voor de SuperBowl, nemen veel bedrijven, speciale, grappige commercials op en er worden hele lijsten en verkiezingen gehouden, welke de leukste is. Voor ons, in het kader van de inburgering, was het een mooie gelegenheid om wat vrienden uit te nodigen en gezamelijk de Superbowl te kijken, de game of de commercials. Het werd gezellig, hoewel helaas zowel de fam Decneut, als de Fam Drapers, met zieke familie leden te kampen hadden. De fam Verhoef was in volle sterkte aanwezig. Maar we hebben de wedstrijd gezien en in een echte cliffhanger, werd deze beslist in het voordeel van de Steelers, met nog maar 34 seconden te gaan op de speel klok. Nadat de Steelers, 3 jaar geleden, de lokale Seattle Seahawks van winst in de Superbowl afgehouden hadden, hebben ze hem nu weer gewonnen.

Mid Year Review

Ja, hoe leg ik dat nu uit. Mid Year Review. Binnen Microsoft een begrip, beroemd en berucht, buiten Microsoft een onbekend fenomeen, waar iedereen van denkt, hoe komt het toch dat jullie daar zo druk mee bezig zijn. Zit op dit moment in de Business lounge van de KLM op Schiphol en ben klaar met de europeese tour van MYR. Samen met alle kopstuken van Microsoft (Kevin Turner (COO); Chris Capposela (VP Office); Bob Kelly (VP Server); Simon Witts (VP Enterprise) en nog ruim 25+ andere reviewers waren we, na vorige week in Redmond al bezig geweest te zijn, nu neergestreken in Paijs, of eigenlijk het Hilton Hotel op Charles de Gaulle airport, om de Duitse, Franse en West Europeese subs te reviewen. MYR is een soort mix tussen een tribunaal, een eind-examen en een coaching sessie met de top van het bedrijf. Er gaan weken aan voorbereiding vooraf en iedereen in de landen probeert voor iedere vraag voorbereid te zijn, en je weet zeker dat 50% van je voorbereiding niet gebruikt gaat worden. Toen ik in NL was heb er ook mijn steentje aan bijgedragen, maar dit keer zat ik aan de andere, reviewers kant. Dat betekend dat je voorbereiding minder is, maar dat je vele vragen influistert die de executive aan de landen kunnen stellen. Het is constant op je hoede zijn, want er kan zo maar een vraag naar je komen die je in 20 sec moet beantwoorden om de reviewers de informatie te geven die ze nodig hebben. Als "ondersteuner" zit je tweede rij en ik zat voor 4 dagen direct achter Kevin Turner, de COO, de hoogste baas in de zaal. Dat betekend ook dat alle ogen indirect op jou gericht zijn en je niet als je heel moe bent, een oogje kunt dichtknijpen of ff lekker kan gaan zitten gapen. En dat moet je toch echt, want deze meetings duren tussen de 4 - 6 uur achter elkaar, zonder pause. We doen er twee tot drie op een dag en ze hebben de reputatie om enorm uit te lopen. De eerste dag waren we om 9 uur 's avond klaar, de laatste dag was het 11 uur geweest voordat we de laptops dichtklapten en de bar opzochten. Vrijdag ben ik dan via Amsterdam terug naar Seattle gekomen en heb als verrassing voor mijn ouders de vlucht gesplitst en heb een nachtje bij ze geslapen om dan zaterdag de vlucht naar Seattle te nemen. Was ook wel nodig want om 8 uur 's avonds viel ik in slaap en ben naar bed gegaan en ben om 8 uur 's ochtends weer wakker geworden. Vrijdagmiddag eens met van vader op stap geweest en eerst door Landsmeer en Den Ilp gereden om te zien wat er allemaal veranderd was, toen langs Albert Keijzer transport, waar mijn vader en ik gewerkt hebben. Kende er niemand meer, maar dat is ook wel logisch. Als laatste naar mijn vaders stamkroeg cafe "Zerkzicht", officieel heet het Cafe Lamers, maar het kijkt uit over de begraafplaats dus wij noemen het Zerkzicht. Nog nooit zoveel mensen zien roken. Officieel heerst er een rookverbod voor cafe's maar daar trekken ze daar niets van aan en 80% van de mensen roken er op los. Ach moet kunnen, maar het enige was dat mijn kleren een uur in de wind stonken. Moet nog een ding vertellen. Op de heenweg hadden we de meest grappige en muzikale piloot die ik ooit heb meegemaakt. De eerste aankonding die hij deed, was in en blues-achtige muziek stijl. met een mond-harmonica. Dus het ging zo van: " Ladies and Gentlemen, folks this is your captain speaking" - tadaa,tada.." our fly-time to Amsterdam is 9 hours and 56 minutes" tadaaa, tada, " we hope you have a nice flight with us" tadaaa, tada. En zo maar door. Fantastisch. Die man had echt lol in zijn werk. Wellicht heb ik hem nu weer op de terug weg.

TEveel water

Alles waar TE voor staat is niet echt positief. Hier wat voorbeelden:

-te-veel sneeuw, vorige week,

-te-veel water, 2006 en heden,

-te-sterke wind, dec 2006,

-te-lang zonder stroom, (8 dagen), dec 2006,

-te-weinig schooluren maken, oorzaak hierboven,

-te-vaak afgesloten zitten van de bewoonde wereld, oorzaak zie hierboven.

De beste wensen voor 2009 zullen we maar roepen. Na 2008 tehebben afgesloten op een positieve manier, de dooi trad in en de wegen waren enigzins weer begaanbaar. Hebben we opa en oma op het vliegveld afgezet afgelopen zondag en dachten we maandag 5 januari met volle moed tebeginnen. Deze gedachten werden veranderd door de sneeuw alles zag binnen een paar uur weer wit en het gevolg daarvan was dat de scholen 2 uur later begonnen. Oke, oke denk je dan dinsdag gaat de routine dan toch echt beginnen. Yep, letterlijk 1 dag. Doordat de temperatuur zijn werk deed smolt het water dit als gevolg, je raad het al... overal water. Woensdag morgen bij de busstop kreeg ik ook meteen al het bericht dat de scholen een halve dag les hadden ivm water over de weg. En niet zo een beetje ook, de rivier die buiten zijn oevers treed en alle wegen nu heeft afgesloten. Milo had bedacht een tasje met wat spullen mee tenemen voor het geval dat, hij niet meer naar huis kon. Hij heeft dus ook niet thuis geslapen en dat zal deze nacht ook niet het geval zijn. Hopelijk vrijdagavond is de brug weer open. Voor de

liefhebber link ik een live video aan waarop Duvall vanuit de lucht tezien is http://www.king5.com/topstories/stories/NW_010809WXB_flooding_rain_DS.4ed414b.html

Is weer eens iets anders, want ja laten we eerlijk zijn dit is niet de eerste keer dat we dit mee mogen maken. Gelukkig wonen wij zelf hoog en droog dus over ons geen zorgen. We hebben eten en drinken voorradig. Laten we hopen dat we snel weer in de dagelijkse regelmaat komen dit jaar.

Een goed einde van 2008 en goed begin van 2009

Het begint bijna een traditie te worden dat we op oudejaarsdag gaan schaatsen op de tijdelijke ijsbaan in Bellevue. Bijna konden we de traditie niet voortzetten omdat de sneeuw die de afgelopen 2 weken gevallen is, het dak van de tent van de ijsbaan had laten instorten en alles eerst opgbouwd en opgeruimd moest worden. Maar op 32 December, was alles goed en konden we met oma naar de schaatsbaan. De dames op het ijs en ik foto's maken en warme chocolade-melk verzorgen. Na een uurtje op de baan, en Pablo aan de lijn gehad te hebben om 3:00pm (ook een traditie) konden we weer naar huis. Daar stond ons nog wat werk te wachten want we hadden het idee om oliebollen te gaan bakken. Nog nooit gedaan, maar met Koopmans mix moest het lukken. Maar ja, je wilt die olie lucht niet door je hele huis heen hebben, maar waar dan wel? Toen ging er een lichtje branden, we hebben een prima plek, de veranda. Dus tafeltje neergezet, de olie binnen, op het gas, eerst warm gemaakt, en toen verder gegaan op de camping branders die we hebben voor de vakantie. Ging prima. Opa, met zijn broer Otto, zijn oude ome Jantje als voorbeeld, die vroeger duizenden oliebollen gebakken hebben, ging enthousiast aan de slag en kwam terug met prima bollen. We moeten nu een recept vinden waarmee we het zonder de firma Koopmans kunnen doen en we hebben al een idee voor volgend jaar om een handeltje op te zetten voor onze Amerikaanse buurtgenoten. We noemen ze "Duvall bollen" en kunnen ze zelfs in de zomer verkopen. Amerikane eten alles wat uit de frituur komt, dus dat moet een hit worden. Om 12 uur de champagne ontkurkt en vuurwerk gekeken op de Space-needle. Duurt maar 10 min, maar ziet er spectacular uit.

Dooi treed in....

Na toch wel enige lange tijd van deze wondere witte wereld temogen genieten, dooit het sinds gisteren. De sneeuwmeter van de familie Schaap gaat weer zakken. Gisterochtend de laatste sneeuwbui nog even mogen ontvangen, terwijl Seattle en omgeving al weer van de regen mochten genieten. De temperatuur was net boven het vriespunt. Gistermiddag moest het project van Milo en Bo op de valreep worden afgebouwd. De Iglo en de grootste sneeuwpop van de straat. Bo had dit al enige dagen in haar hoofd in Milo vond ze haar maatje om tehelpen. Dit 2 daagsproject was hard werken. Sneeuwblokken maken dmv kratjes vullen met sneeuw en omdraaien. Milo kreeg geen kans om een pauze in telassen...kom pap we zijn er bijna! nog ff door! etc. Gisteren tegen donker was de Iglo dan ook helemaal klaar en dicht aan de bovenkant, lichtje erin, dit maakt het tenslotte helemaal af. En meteen een foto maken, je weet immers maar nooit hoelang het dak het houdt. Vanmorgen zag je dat de mooie inglo al in verval was getreden. Helaas zakt hij door de dooi al inelkaar. Maar de projectleiders hebben hun werk gedaan, de iglo is niet ingestort.

Pijn in mijn Microsoft hart

Vanochtend was het dan zover, de kerst kado's uitpakken. Er stonden een aantal coole wensen op de lijstjes van Bo en Nova en zeker die van Bo, was geheel tegen mijn natuurlijke gedachten dat "wie appelen vaart, die appelen eet". Microsoft heeft met de XBOX een gameplatform waar je heel veel spellen voor beschikbaar hebt en met de Zune (waar ik reeds de eerste versie van heb) een complete muziek / walkman. Maaaaarrrr..... op het lijstje van Bo stonden de Nintendo Wii en de Apple Ipod classic....... Pijn in mijn hart. Ik heb het nog geprobeerd met " maar Papa werkt toch bij Microsoft, die hebben ook Muziek spelers en spelletjes computers", maar het werd mij al snel duidelijk gemaakt, dat die niet "cool" waren. Ook had de XBOX volgens de meiden alleen maar jongense spellen, en dus was het voor hen als echte dames niet het juiste platform. Dus deze week, tussen de sneeuwbuien door nog even naar de GameStore geweest, om een Wii te halen en op kerstochtend werd hij met een enorm gegil en bij ADHD achtige taferelen door de meiden onthaalt. Uiteraard direct aangesloten en met Wii Sport als eerste game (met Tennis, Bowling, Baseball, Golf, etc) is de hele familie direct aan de Wii verslaafd. Door de twee controllers die op bewegingen reageren, is het net echt of je nu tennist, aan het bowlen bent of aan je electronische handicap werkt met golfen. Zelfs Opa en Oma moesten eraan geloven, en wonderbaarlijk was Opa direct een enthousiast bowler. Zo een Wii is een prima activiteiten tool, ik zie een grote toekomst voor de Wii in de Nederlandse bejaarde en verpleeg tehuizen. Mensen worden actief en hebben er nog lol in ook. Voor mij is het moeilijk om toe te geven, maar eigenlijk denk ik dat de meiden gelijk hebben. De Wii is cool!

Official snow-meter

Ik heb het in de afgelopen posts al eens over de sneeuwmeter gehad en foto's laten zien wat de hoeveelheid dan wel niet was. Nu wilde ik dan toch even laten zien wat onze sneeuwmeter dan eigenlijk is en hoe hij eruit ziet. In de voorbereidingen voor de winter hebben we de tuinset in de garage gezet behalve de grote houten tafel. Die heeft een redelijk groot oppervlakte en heeft dus in de afgelopen anderhalve week, alle sneeuw die gevallen is, inclusief vandaag eerste kerstdag, over zich heen gehad. Daardoor is een deken, of eigenlijk meerdere dekens, van sneeuw op komen te liggen en die hebben zich nu tot een hoogte van 55cm opgestapeld. Er zijn vast manieren die meer wetenschappelijk zijn om sneeuwhoogte te meten, maar de officiele Schaap snow-meter doet prima zijn werk en ik moet zeggen dat ik in mijn leven mijzelf niet kan herinneren dat ik ooit zoveel sneeuw bijelkaar gezien heb, behalve in Fins Lapland en boven op de pistes in Oostenrijk.

Not dreaming of a White Christmas

Vanavond is het kerstavond en de hele dag heeft het dikke vlokken gesneeuwd. Dus van een witte kerst hoeven we niet te dromen want we weten zeker dat het morgen nog wit zal zijn. De officiele Schaap sneeuw meter, de hoeveelheid sneeuw die op de tafel buiten is blijven liggen, staat nu op bijna 42 cm, wat er in de afgelopen week gevallen is. Gisteren was ik voor het eerst maar weer eens naar mijn werk geweest en met de TT de reis aanvaard. Ging natuurlijk prima en de quatro vierwiel aandrijving met nieuwe sneeuwbanden, zijn net zo goed als een LandRover met 4x4. Op de Microsoft Campus was alles prima in orde en zelfs had men de voetpaden tussen de verschillende gebouwen geheel vrij gemaakt van sneeuw. Het was lekker rustig op kantoor, van mijn hele afdeling (21 man sterk) was ik de enige die de reis naar gebouw 122 had gemaakt.

Na het diner vanavond, kippepoten uit het pannetje van opa, hebben de dames hun eerste kado onder de kerstboom open mogen maken. Beide kozen ze toevallig hetzelfde, een leeslampje die je met een knijper op een boek kunt zette om te lezen in het donker. Niet dat we nu willen dat ze tot midden in de nacht lezen, maar het is ook niet slecht als ze meer tijd in boeken en minder voor de TV doorbrengen. De rest van de kado's doen we morgen op kerstdag, in de morgen, voor het ontbijt en in onze pyama, en dan zien wat de Kerstman (Santa Claus) in de sokken heeft gestopt. Merry Christmas to everybody ! Ho Ho Ho Ho

40 cm sneeuw en we wachten af

Vannacht is er weer genoeg gevallen. Het sprookje van Winter Wonderland gaat nog steeds door. We hebben er maar wat plaatjes van geschoten zodat iedereen kan zien wat dat nu betekend als er 40cm ligt. Klik hier om de foto's te bekijken.

Voorbereid, niet gekomen

We zijn de nacht doorgekomen, en even afkloppen, maar zonder noemswaardige problemen. De stroom is er 10 min afgeweest, maar kwam direct weer terug en tegen die tijd lagen wij al onder de wol. Gisteren waren we wederom op jacht geweest, nu niet voor een generator, maar meer voor benzine. Een knappe jerrycan was niet te vinden, dus toen maar alle winkels weer af om de kleinere versies te kopen en die te vullen. Bo en ik zijn naar Monroe gereden en hebben daar bij de lokale auto-onderdelen boer, nog twee, 2 gallon tanks kunnen kopen EN kunnen vullen bij de Shell. Want toen we terug kwamen, was de benzine in Duvall al op en was het tankstation van de Safeway gesloten en afgezet met tape. Vandaag is er weer sneeuw in de forecast en kan er nog 2-4 inch bij komen. De wegen rond Duvall lijken wel of ze boven de poolcirkel liggen en grote hoeveelheden liggen naast de weg. Vannacht heeft het ook geijzeld en er ligt op de sneeuw een laagje van 1cm bevroren sneeuw, dus als je eroverheen loopt knapt en kraakt het. TJ heeft zelfs moeite om er doorheen te rennen. Vanmiddag gaan we naar een verjaardag van Vera bij de Fam Drapers thuis. Opa en Oma blijven thuis, want helaas is Oma geveld door de griep en ligt in bed.

Oma & Opa maar dan met -11 C , 20 cm sneeuw en windkracht 9

Visite, we hebben visite, maar het is eigenlijk te koud om ervan te genieten. Opa en Oma zijn afgelopen zondag aangekomen op Seatac airport en brachten direct het koude weer mee en dat is niet meer weggegaan. De hele week is het al onder het vriespunt, ook overdag, en op verschillende dagen komt er sneeuw bij. Op dit moment, zaterdagmiddag, is het -11 graden C en bitter koud. De sneeuw is gestopt, maar nu ligt er 20 cm overal en dat blijft door de ijzige temperatuur natuurlijk liggen. De wegen liggen vol met zand, maar we hebben onze 4x4 nodig om overal te komen, want het is net of we in Oostenrijk zijn, de sneeuw kraakt onder onze voeten en banden. De volgende storm ligt al weer klaar op de Pacific Oceaan en deze komt met wederom sneeuw, maar ook met kou en vooral met een heleboel wind. Nu is wind ook vaak de oorzaak van stroon uitval, dus de overheid heeft een wind waarschuwing afgegeven en het hele dorp is nu aan het hamsteren voor eten en benzine voor de generators. Gisteren zijn Jacq en ik op de valreep op generator jacht geweest en hebben we er een kunnen vinden. De laatste in de winkel. Nu nog op zoek naar Jerrycans want zonder benzine, toch geen stroom. Hopelijk valt de wind mee en is het niet zo als 2 jaar geleden toen we wat langer zonder stroom zaten. Nu zijn we iets beter voorbereid.

Blizzard conditions

Het was vandaag dan eindelijk raak. Het zat er al een week aan te komen en hier en daar was er al wat gevallen, maar vandaag kwam het met bakken uit de hemel en uiteindelijk leek het wel of we meer in Whistler waren dan in Duvall WA. Gisteren nog bij de Audi een paar winterbanden laten aanmeten, met de gedachte dat we die wel eens nodig zouden kunnen hebben, niet wetende dat het zo zou sneeuwen dat er geen doorkomen aan was. De wegen waren volledig met sneeuw bedekt, en de heuvel (Novelty Hill) waar ik overheen moet naar mijn werk was zelfs afgesloten omdat niemand de berg meer op kwam. Verderop in Redmond was het nog erger en was de hele snelweg voor 12 uur afgesloten vanwege auto's die de heuvel afgleden, stadsbussen die zelfs met kettingen niet verder kwamen en mensen die hun auto aan de kant van de snelweg zetten en lopend verder gingen. Natuurlijk waren de scholen dicht en konden de dames van het witte goedje genieten. De straat is omgetovered in een slee-baan en de hele straat rent met hen kids op en af de heuvel. Sneeuw is heel droog en plakt niet dus geen sneeuwpoppen maken. Wellicht later deze week. In totaal is er 21cm sneeuw gevallen vandaag, vast een record of zo. TJ vindt het fantastisch en rent zich helemaal dol in de sneeuw en snuffelt met zijn neus door de 20 cm dikke laag op zoek naar gras en een plek om te plassen. Vannacht komt de kou van Alaska naar beneden en wordt het 15 F, wat ongeveer - 9 C is, hopelijk wordt de sneeuw geen ijsbaan. Morgen maar weer een dagje thuiswerken. De kans op een witte kerst is steeds groter.

Speeltjes voor in bed

Als je al bijna 20 jaar bij elkaar bent, dan moet je telkens weer wat nieuws bedenken om de relatie actief en interessant te houden. Sommige couples vervallen dan in het assortiment van Christine LeDuc. Niet hier in Duvall. Onze relatie wordt in stand gehouden door een dagelijkse race op de Nintendo DS's van onze kinderen met MarioKart. Met elke race wordt de competitie sterker en er gaan al geruchten dat er stiekum trainingsrondjes gereden worden om 's avonds de ander weer te kunnen verslaan. Ook kan het zijn dat er extra DS kits gekocht gaan worden om trainingskampen op te zetten voor het weekend, aangezien de Nintendo's van de kinderen dat door henzelf in gebruik zijn. De tussenstand is Milo 2 wins, Jacqueline 2 wins. Stay tuned.

Prettige Kerstdagen en een Gelukkig Nieuwjaar

Voor iedereen. op 5,000km afstand of dichtbij in de Pacific NorthWest. Wij wensen iedereen de beste wensen voor het nieuwe jaar en de beste kerstdagen die je maar kunt wensen.

35 cent per liter

Met de economie en de ontwikkelingen is het wel goed te zien dat er in iedergeval een beetje goed nieuws is. Met de prijzen van benzine die nu naar beneden donderen, is het tanken van de V8 benzine slurper niet meer iets waar je steeds met pijn in je buik naar toe gaat. Er zijn nog wel wat verschillen in prijzen, bij ons is de prijs $1.79 per gallon. Dat is iets hoger dan het gemiddelde in de US. Die prijs vertaald zich naar 35 Euro cent per liter. Niets te klagen dus. Toch zullen de amerikaanse autofabrikanten zich meer gaan focussen op energie zuinige auto's in plaats van de grote trucks die men nu nog bouwt. Zeker nu ze eigenlijk geen geld meer hebben en bij de overheid aankloppen voor een "bail-out" van meer dan 35 miljard. Maar het blijft toch een goed gevoel om voor 35 cent per liter je auto vol te gooien

Brood en Spelen

Er zijn 3 belangrijke sporten in de USA, Basketball, Baseball and Football. Helaas is Seattle dit jaar zijn basketball team kwijt geraakt, of eigenlijk verkocht. Kun je niet voorstellen, als Ajax verkocht wordt aan Lelystad. Gelukkig zijn er nog twee over voor de sportliefhebbers, Baseball, met de Mariners, and Football met de Seahawks. Bij de Mariners waren we al eens geweest. vandaag was de dag dat ik naar de Seahawks kon gaan. Ik was uitgenodigd door een leverancier om vanuit de skybox de wedstijd te bekijken. De wedstrijd begon om 1 uur en om 11 uur ging het voordrinken van start in een Irish pub in downtown Seattle. Toen om 12 uur naar het stadion Quest Field, en verder met de voorbereidingen van de game. Football is na baseball DE volksport van Amerika en je ziet allelei mensen, in complete blauw-groene outfits naar het stadion lopen. Wat uniek is, is dat je daartussen mensen ziet lopen in shirts van de New England Patriots, de tegenstanders. Niet dat die meekomen met hun team, want dat is 5 uur vliegen van de oostkust, nee die wonen in Seattle. Alles vriendelijk, alles relaxed. Het woord holigans kennen ze hier niet. Sport is iets waar je je kinderen mee naartoe kan nemen. De opening was zoals het in de US gaat een grote show met vuurwerk en muziek. Daarna werden de fans actief en kwam de beroemde "12th man" in actie. Football wordt met 11 spelers gespeeld op het veld, maar de 12de man is de orkaan van geluid die de fans maken als de tegenpartij de bal in handen heeft. De wedstrijd ging niet helemaal zoals het moest. De eerste drie kwarten stonden de Seahawks voor en hadden ze zeker 2 touchdown gescoord. Helaas konden ze dat niet vasthouden. In de laatste 5 minuten werd het helaas, weer, een verliespartij. Maar iedereen ging toch voldaan naar huis omdat de show goed was. Nu kan ik een football wedstrijd van mijn lijstje scrappen.

Kleine Piet

Weer een mijlpaal. Vandaag was het Sinterklaas feest van de Nederlands club hier in Seattle en dit keer was Bo gevraagd om mee te doen. Niet als kind en een kadootje halen, maar als Piet om mee te werken aan de intocht en het feest van Sinterklaas. De afgelopen weken was er duidelijk een spanning aan het opbouwen bij Bo. "Wat moet ik dan doen?" "Wie gaat er dan zijn?" "Als iemand weet wie ik ben, wat doen we dan?". Allemaal vragen, allemaal spanning. Uiteraard veel Sinterklaas journaal gekeken ter voorbereiding. Gisteravond om 11 uur kon ze de slaap niet vatten en bleef alles door haar hoofd gaan. Maar om 8:30am stond dan toch ook Stefanie voor de deur, met wie ze samen de kleine Pieten zouden spelen. Na een snel ontbijt aan de slag en de smink erop. Dat ging prima, hoewel het wel kribbelde. Om 10:30 bij de Nederlandse School zijn en de Sint plus wat andere Pieten ontmoeten en een beetje het verhaal doorspreken. Toen de kinderen van de Nederlandse School verrassen. Speeltjes spelen (Ren-je-Rot) en dan weer dag Sinterklaasje. Volgende stop. Lake Forest Park in Kenmore alwaar de hele Nederlandse Gemeenschap de Sint kwam onthalen die dan met de boot (geen stoom) aankomt vanaf Lake Washington. De twee Pieten, nu omgedoopt tot "Kleine Piet" (Bo) en Beugel Piet (Stefanie) bleven in het zaaltje en de rest ging de boot op. Kleine Piet en Beugel Piet gingen de kleintjes vermaken, liepen met grote zakken snoep iedereen vol te stoppen en gingen met iedereen op de foto, in een professionele foto setting. Toen kwam de Sint en werden uiteraard liedjes gezongen en mochten de Pieten zich ook voorstellen. Daarna mocht iedere Piet een grote zak met kadootjes meenemen naar een hoek en aan de betreffende leeftijdscategorie uitdelen. Met een laatste lied en een dag Sinterklaas, ging iedereen weer weg. De Sint weer met de boot, de Pieten verdwenen door de achterdeur naar de auto. Op weg naar huis nog even een stop bij de Fam Decneut om de nederlands/belgische traditie daar ook nog even te laten zien. Na een lange en een "AWESOME" dag, was de laatste taak om Kleine Piet weer om te toveren naar grote Bo van 10 jaar. "Pap, ik wil volgend jaar weer" geeft aan dat het een daverend succes was.