Bouwvakker

Zoals mijn moeder altijd zei, de Schaap familie klust altijd bij een ander en niet zo vaak bij zichzelf, en die traditie heb ik dit weekend ook voortgezet. Er moest bij Winni een "retainer wall" gerepareerd worden. Een retaining wall, is een muurtje dat er voor zorgt dat de berg of een partij grond niet naar beneden komt en op zijn plaats gehouden wordt. De muur bij de familie Verhoef was al wat ouder en gemaakt van bielzen en begon te rotten, ook door enorme wortels die toch door het hout heen kwamen en wellicht op lange termijn de muur instabiel zouden maken. Dus Winni had voor verse bielzen gezorgd, ze moesten er alleen even in. Dus een mooie nazomerse zaterdag hebben we de klus geklaard. Eerst de oude weggehaald, en ze vielen letterlijk uitelkaar in stof of een soort turfmolm, en toen de nieuwe erin. De bovenste waren te doen, maar er was er een die tussen bestaande geslagen moest worden, dus de voorhamer kwam van pas. Uiteraard alles netjes op maat gemaakt, en het timmermans oog werkte nog steeds. Na hardwerken konden we genieten van de klus en van een biertje met BBQ. Waarschijnelijk de laatste van dit jaar, want Maandag komt de regen en de wind, en begint de herfst hier echt.

De Fair, een traditie

Het is een traditie. Elk jaar moeten we in iedergeval een dagje naar de Fair om de dieren, het eten en kermis te zien. Dit jaar hadden we bedacht dat we in het laatste, Labor Day weekend gingen. Dit is een weekend van drie dagen dus we hadden verschillende opties. Zondag was de dag, en helaas waren de weergoden niet helemaal op de hoogte. Was het vorig weekend hier nog 25+ graden, vandaag was het niet meer dan 15 graden, met veel regen en wind. Maar we lieten ons niet tegenhouden. Ook niet omdat we niet zozeer voor de kermis gingen, zelfs de meiden zeiden dat ze in Disneyland al veel attracties hadden gereden, maar meer voor de paarden, de rodeo en andere zaken. Dus vroeg op want de wedstrijden voor westernriding begonnen om 9 uur en dus probeerden we om half elf in Monroe te zijn zodat we alles zien. Een mooi plaatsje in de overdekte arena waar we, "barrel racing" (zo snel mogelijk langs 3 vaten rijden) en "international flag" (zo hard mogelijk naar het einde van de arena, een vlag oppakken en hard weer terug). hebben gezien. Uit onze ooghoeken konden we door de grote deur het weer in de gaten houden, eerst viel het met bakken uit de lucht, maar toen de wedstijd voorbij was, werd het droog en konden we gaan lunchen. Dit keer "funnel cakes", een soort pannekoekbeslag, gebakken in een laagje olie. He, broer, wellicht iets nieuws voor in Holland? Dan kan er van alles op. Appels, aardbeien, chocolade, honing, etc etc. Samen met "elephant ears", zijn "funnel cakes" traditioneel kermis voedsel, net als in Nederland we oliebollen hebben. Na de lunch weer terug naar de arena, en de Rodeo gekeken. Dit keer was alles aanwezig, vorig jaar bleken een aantal van de cowboys and girls vast te zitten aan de andere kant van de pas, maar nu konden we barrel rides, cattle roping (vang een koe met een lasso) , bronco rides (wild paard) en uiteindelijk bull riding (hoe kan ik het 10 seconden vol houden op een crazy stier) zien. De meiden vonden het geweldig, maar na bijna 2 uur was het wel genoeg. Nog even een suikerspin (cotton candy) halen en weer terug naar huis om onze eigen viervoeter te verzorgen. Morgen nog een dagje vrij. Hopelijk met wat beter weer.

Vakantie kiekjes

We hadden het al beloofd, maar moesten er nog een paar uploaden. Nu staan ze dan toch klaar voor iedereen die wil meegenieten van onze trip door de 7 staten van het westen van de USA. Kijk op deze link voor alle 300+ foto's. (Het waren er ruim 600, dus we hebben er al wat uitgegooid. )

Mijlen en mijlen ver......van huis

Het staartje van onze vakantie, we zijn inmiddels weer thuis. Vanaf de Grand Canyon zijn we in 2 dagen naar Anaheim gereden. Welliswaar 2 kortere dagen met als luxe dat we nog even lekker in het zwembad konden vertoefen de rest van de middagen. In Anaheim ontmoette we fam. Decneut die al bijna aan het eind van hun vakantie zaten. Lekker bij gekletst, samen aan het dinner en relaxen ondanks dat er nog 5 kinderen bij rondliepen. Alles hield elkaar bezig. Disneyland was de bestemming en tevens de laatste. Voor Bo en Nova was dit het hoogte punt, want ja.....dit stond immers op hun lijst van wensen, ieder kind is er wel geweest die hier in Duvall woont. Ja, ja......ze noemen immers alleen de kinderen op die geweest zijn en niet degene die er ook nog naar toe willen, hahaha. 2 Dagen Disneyland, stuiterende kinderen, drukte, slenteren, rijen wachten, warmte, parades bekijken, het leek erop dat we de drukste dagen van het jaar hadden uitgezocht. Dag 1 voelde we ons ook redelijk bekocht, maar de snuitjes van de kinderen maakte dit toch gelukkig wel weer goed. Dag 2 zijn we dan ook in Disney Adventure begonnen zodat we van alles wat hadden gezien. Gelukkig ging dit beter en hadden het gevoel meer waard voor ons geld tekrijgen. We hebben enorm veel plezier gehad, het was erg vermoeiend, de laatste avond hebben we het vuurwerk afgewacht bij het kasteeel en nog 1 laatste ritje gedaan, was immer 40 min. wachttijd, ach ja laat was het toch al. Met een voldaan gevoel, laat naar bed, zijn we de volgende morgen in de auto gestapt om naar huis terijden. Dit werd nog een ritje van 1100 Mile, waarvoor we allemaal 1 gedachte hadden, in 2 dagen naar huis terijden. GO, GO, GO! De eerste dag zaten we redelijk op de helft en waren we bijna California uit op 2 uur na. De tweede dag ging goed tot we bij Portland OR in de file kwamen testaan om half 5 smiddag, immers nog maar 3 uur van huis. Toch maar besloten een winkel in teduiken en een restaurant voor dinner en onze reis daarna tevervolgen zodat de file zou zijn opgelost. Het laatste was bijna waar, nog enig op onthoudt in Portland, maar zodra we Washington state in reden kwamen we de ene na de andere werk aan de weg tegen die begon op het moment dat wij daar langs moesten. Met andere woorden alle drie rijbanen werden er 1, al met al, kwamen we rond half 12 s'avonds thuis. Maar blij als we waren, lekker in eigen bed slapen, na alle cabin bedden, hotel bedden. Het was een heerlijke vakantie waar we met veel plezier op terug kijken. We hebben deze 3 weken 3.821 Mile of wel 6.113 Km achter ons gelaten in 7 verschillende States of America. Aanvullende foto's van deze vakantie volgen nog binnenkort voor de belangstellende.

Commercial Grand Canyon

Afgelopen twee dagen in Williams Arizona verbleven. De poort naar de Grand Canyon. Weer op een KOA camping die we al eerder hadden bezocht. Op zich een grote camping maar weinig douch en toilet faciliteiten. Dus hadden ze een aanhanger met 2 mobile douches en toiletten erbij gezet. Is toch niet helemaal hetzelfde als de mooi betegelde wasruimtes in het hoofdgebouw. Volgende dag rustig uitgeslapen en op weg naar de Grand Canyon gegaan, ongeveer een uur van de camping, maar niet voordat we even een praatje hadden gemaakt met de nederlandse buren. Het lijkt we een epidemie, ongeveer elke dag zijn we wel nederlanders tegen gekomen in welke vorm dan ook. Grand Canyon was natuurlijk fantastisch maar erg, erg commercieel en massaal. Ten eerste de entree is $25, en de andere parken waren $10 en $15. Er was bij de eerste stop geen parkeerplek te krijgen en op parkeerplek B hebben we de dan de auto neergezet en de shuttles genomen die gratis rondrijden. Allemaal prima geregeld maar niet iets wat een "natuurpark" normaal heeft. Er komen 4 Miljoen bezoekers in dit park en bijna allemaal in Juli, Aug, Sept. Toen voor het Junior Ranger program van de dames naar een bezoekers centrum op de zuid-rand en daar wilde we een Rim-Walk doen, een wandeling met een ranger als gids langs de rand van de canyon. Dus om 2:15 komen we aan bij de plek waar dat om 2:30 pm zou gebeuren en andere rangers is nog steeds bezig, en lijkt nog lang niet klaar te zijn. Om 2:45 was ze eindelijk klaar en wij toch maar even vragen waar de walk is. "Die begint om 2:30, mevrouw" zegt de rangers, "Ja, zegt Jacq, maar het is nu al 2:45". De ranger kijkt haar aan en haalt haar horloge tevoorschijn. "Nee hoor zegt ze, het is nu 1:45. want Arizona heeft geen zomertijd". Bleek dat we al bijna een dag een uur voor liepen zonder dat we dat wisten en als we dit niet hadden meegemaakt, dan hadden we het nooit geweten. De dames zijn nu Junior Ranger in alle parken waar we geweest zijn, iets waar ze trots op zijn. 's Avonds zijn we naar Williams geweest, een van de plekken aan de oude Route 66, en dat is wel te merken. Veel oude diners, en cafe's en het Route 66 thema is overal terug te vinden. Dit weekend was er een klassieke auto show en elke avond is er een cowboy showdown in mainstreet, met een pistool gevecht. Perfect om lekker rond te hangen van de regen van de dag ervoor was helemaal verdwenen en dus hebben we de geur van het oude US uit de jaren 50 opgesnoven. Vanochtend voordat we vertrokken nog even ontbeten in de oude Route 66 Diner, een tent waar we 17 jaar geleden ook met Ingrid en Mark hebben gegeten. Nu was het perfect, maar toen was het drama en waren we zonder tip de deur uitgelopen. Gelukkig waren ze dat al weer vergeten en mochten we er gewoon weer in.

Bonanza in Colorado

We hebben een fantastische dag gehad. Door een wens van Bo en op aanraden van de eigenaresse van de KOA camping hebben we vanochtend een trail ride gemaakt in de Mesa Verde. Omdat de dag toch erg heet is, begon de rit rond 8:30 en zijn we drie uur in de weer geweest. Voor Bo natuurlijk een eitje want die weet hoe je met een paard moet omgaan en hoe je western style moet rijden. Voor de rest van ons was het nagenoeg de eerste keer. 15-20 jr geleden heeft Jacq nog 10 lessen genomen, Nova heeft een paar weken geleden op pony camp gezeten, maar dat was alleen rijden aan een touwtje, en ik, ik was 30 jaar geleden gevallen van de pony in Slagharen en daarna er nooit meer opgezeten. Geen probleem volgens de gids, dus we gingen. Het was een indrukkende trail en een ervaring om niet te vergeten. We gingen van de ranch naar de bossen en de canyons, en over een nauw pad, omhoog langs de rand van de berg op weg naar de oude ruines van de indianen. Niks geen paden, gewoon, over de losse rotsen, in zig-zag de berg op. Een beetje spannend maar oh zo gaaf. Toen voor een stop aangekomen in een van de oude indianen nederzetting, en daarvandaan te voet naar een grot, waar we dezelfde oude muren en oude scherven van potten konden zien als gisteren in het nationale park, zo maar op iemands prive terrein. Er blijken ruim 60 van dergelijk archeologische plekken te zijn in de vallei waar we reden. Na genoeg water gedronken te hebben, en een appel klokhuis voor de paarden, de terugweg aanvaart en via de rivier, en erdoor, weer terug naar de ranch. Een geweldige ervaring en iets waar we met de fam trots en met veel plezier op terug kijken. Nu wordt die discussie over een eigen paard weer een stukje moeilijker, want we kunnen niet meer zeggen dat wij er niet opzitten.

Indiana Jones and the Cliff Dwellings

We hadden de dames er al een week op voorbereid. Als we in Mesa Verde zijn, dan gaan we daar de oude huizen van de indianen bekijken en die zijn niet zomaar te zien daarvoor moet je wel wat klimmen en lopen. Dus vandaag de hike en klim gemaakt. Net als 17 jaar geleden. Balcony house is een van de "cliff dwellings" waar Cortez en Mesa Verde National Park bekend om staan. Ruim 800 jaar geleden hebben de indianen daar huizen gebouwd in grotten in een steile wand van een canyon van de Mesa Verde. Met een gids op stap maar eerst even een kaartje kopen en de rondleiding van 2:30pm boeken. Kon me daar toch niets van herinneren en toch maar even gevraagd, maar inderdaad, de kaartjes en de entree werden pas in 1996 ingevoerd. Voor dat we gingen eerst de veiligheids briefing van de gids en de man vertelde ook wat we gingen zien en waarom het zo speciaal was. Ook voor de kleintjes, want later moesten ze dan hun eigen kinderen maar weer meenemen, inderdaad ook voor ons was de circel rond. De meiden vonden het wel spannend maar zeker ook wel cool. Eerst met een stalen trap naar beneden en dan via verschillende doorgangen, sommige zo groot dat ik er op mijn knieen door moest, en nog steeds moest bukken, en de mijn schouders de muren raakten. Dan via verschillend houten ladders weer terug naar boven en de auto. Blijft indrukwekkend hoe ruim 800 jaar geleden, de indianen daar huizen uit het niets optrokken en kaarsrecht en met echt metselwerk in elkaar gezet hebben. Voor de rest het park rond gereden en verschillende opgravingen bekeken. Ook dit park is ernstig beteisterd door bosbranden en een brand in 2000 heeft zeker de helft van het bos afgebrand. Dus wat nog groen was toen we er de eerste keer waren is nu een dorre vlakte met zwart geblakerde stammetjes. Duur weer 250 jaar om het weer groen en mooi te krijgen. Morgen een nieuwe dag en een nieuw avontuur, paardrijden. :-) Heb er sinds Pony park Slagharen niet meer opgezeten (30 jaar geleden) en toen viel ik eraf. We zullen zien.

Arches en Canyonland in South Utah

We waren weer op bekend terrein. Ruim 17 jaar geleden, kan ook iets meer geweest zijn, zijn we voor de eerste keer in de US op vakantie geweest met Mark en Ingrid, een tour door de US. Toen hebben we ook Arches National Park aangedaan en daar een ruime dag doorgebracht. Dus nu hebben we de kids meegenomen en het is nog steeds zeer indrukwekkend hoe de natuur verschillende rotslagen via erosie kan veranderen en dat er dan arches (bogen) en andere verschijnselen ontstaan. De rotsen zijn terra-cotta rood en al het zand is ook van die kleur. De Volvo is helaas niet wit meer. We zijn ook weer even bij de balancing rock wezen kijken (Ingrid/Mark hij staat er nog hoor, de foto is nog steeds actueel :-) ), een staaltje zwaarte kracht balans en erosie op zijn best. Aangezien we hier drie nachten verblijven, hadden we besloten toch maar wat meer te gaan koken en hebben de eerst avond macaroni gemaakt, maar helaas de tweede en vandaag de laatste avond hebben we toch weer buiten de deur gegeten. We passen ons een beetje aan. De Moab Brouwerij, op aanraden van Angela, bezocht voor een burger en beer, en niets te veel gezegd. Toch vreemd een brouwerij in een staat die bijna droog ligt, qua alcohol, maar het lijkt erop hoe meer je van Salt Lake City weg bent, hoe minder de mormonen invloed hebben op het dagelijks leven. Morgen vertrekken we naar Cortez in Colorado, voor een bezoek aan de Mesa Verde, ook een golden oldie van 17 jaar geleden. Ja, ach, je moet je jeugd toch telkens opnieuw beleven.

Provo, Utah

Sinds Dindsdag verblijven wij op een camping in Provo. Nou ja camping, zou Milo zeggen...eerder een trailerpark/zigeunerkamp. Hmmm tja, ik heb het geregeld, kan niet anders beamen dat hij gelijk heeft. Maar goed dat terzijde, de toiletten en douches zijn schoon, we kunnen slapen, wellis waar met wat lawaai van een train midden in de nacht. Who cares :-) we hebben vakantie. We zitten midden in de staat van de Mormonen. Met de bijhorende regels, in de meeste restaurants wordt geen alcohol geschonken, want dit volk drinkt immers geen alcohol, koffie en thee. De Starbucks is hier niet op iedere hoek van de straat tevinden zoals elders in de USA. Wel op bijna iedere hoek een kerk van de Mormonen met 1 en hetzelfde torentje. Na aankomst het strandje bij Utah lake opgezocht en lekker gezwommen. Gisteren hebben een Bayliner gehuurd met een band erachter voor wat fun, voor iedereen. Het was een heldere dag, weinig wind en weinig golven. Na een nachtje met wat onweer was het weer omgeslagen tot wat wind, zeg maar storm. Vanmorgen stond op de planning om naar Salt Lake City terijden en onze ontdekkingen van de Mormonen op tedoen. Het bezichtigen van de grootste Mormonen kerk en omliggende bijhorende gebouwen. Foto van de kerk volgt nog. We hebben de tour met uitleg gehad, maar mochten de grote kerk niet in. De oppervlakte, voorzieningen, en informatie die je krijgt toegespeeld met de allernieuwste technologie, spreekt voor zich dat er enorm veel geld in omloop is. De vrijwilligers lopen overal en je wordt van alle kanten bijna op je nek gezeten, vriendelijk. Buiten om de grote kerk heen, waren opvallend veel bruidsparen om te trouwen, met de familie's. Je struikelde letterlijk over de bruidjes en bruidegommen. Het moment voor Bo en Nova die het allemaal geweldig vonden. Hoe meer hoe beter. Na een poos was het welletjes, op het centrum in en lunchen, dit bij een echt Duits restaurant met bijbehorende winkeltje. Lachen wel, Milo kon de dubbel zoute drop er niet laten liggen. Die zal huis wel niet redden ben ik bang voor. Na de lunch was het plan om naar Salt Lake terijden. Inmiddels was er een heuse zandstorm op komen zetten, waardoor alles in de verte in meer zichtbaar was. We hebben het meer gezien, door de enorme wind was het niet leuk om over het strand naar het water telopen. Het zand deed immers pijn aan je benen en je moest je gezicht bedekken. Een trip waar we ons anders bij hadden voor gesteld, we dachten daar immers aftekoelen en nog wat water pret tekunnen hebben in het hele zoute water. Maar met deze wind viel dat allemaal niet meer tedoen. Morgen vertrekken we naar Moab, zo'n 196 Mile rijden. Op naar een nieuwe camping, een echte :-)

2 dagen op pad, 3 verschillende staten.

De eerste 2 dagen hebben we erop zitten, vanmiddag zijn we in Twin Falls, Idaho gearriveerd. Gisteren hebben we 280 Mile gereden naar Pendleton Oregon voor onze eerste tussen stop naar Salt Lake City. Oregon is zeer uigestrekt zie hier op foto boven, de temp. is rond de 95 graden Fahrenheit. Na een dagje touren in de auto sliepen we in een hotel met buiten zwembad. Lekker afkoelen, bewegen en spelen met de kids. De eerste Nederlanders uit Nederland zijn we al tegen het lijf gelopen, we verwachten dat dit niet hier bij zal blijven. Grappig wel, je herkent het meteen als er hoofden omdraaien als je Nederlands praat onderling van vreemden. In het Steak restaurant in Pendleton kwam er zelf een "oud" hoofd tevoorschijn....met de vraag of we uit Nederland kwamen. Een ouder echtpaar, die hier al sinds 1960 wonen. Vandaag hebben we er 344 Mile op zitten, maar we beginnen de rit niet door eerst even langs een koffie drive by terijden, zie foto hierboven, de Dutch Brothers, een keten in Oregon gevestigd en is opgezet door 2 Nederlandse broers. Lekker bakkie hoor! De staat Idaho aan deze kant lijkt erg Nederlands, lang en uitgestrekt maar dan vele vele malen groter. Bergen niet tevinden en hier en daar wat bomen en groene velden die gewaterd worden, wel nodig met deze droogte en hitte. En niet tevergeten de vele boeren met koeien. Morgen gaan we weer vroeg op pad om vervolgens nog 263 Mile terijden, naar Provo, Utah. We kijken hier allemaal naar uit, lekker op pad gaan en kamperen in de cabin voor 3 nachten.

We zijn er klaar voor

Morgen, Zondag dus, vertrekken we met onze auto afgeladen op vakantie. We gaan zijn van plan een hele hoop mooie dingen tezien en er tevens van te genieten. Voor de belangstellende hebben we de uitgestippelde route hierboven met tevens de tussentijds geplande stops. Het wordt een ritje van ong. 3ooo Mile. Dan hebben we het rijden tijdens de stops waar we meerdere nachten verblijven niet mee gerekend. Om een tipje van de sluier op telichten, we bezoeken Arches NP, Mesa Verda NP, Grand Canyon NP en niet tevergeten stoppen we nog maar even bij Disney Land. We houden jullie op de hoogte.

Hitte golf

Het is een officieel new record. Zowel voor Seattle als voor ons. Ik geloof niet dat ik in mijn leven een warmere dag heb meegemaakt. Vandaag werd het record voor de warmste dag in Seattle ooit, gebroken met 103 F. Dat is 39.4 C. Het is nog nooit zo warm geweest en het was vandaag warmer dan in het zuiden van de US, in plaatsen zoals Tuscon Arizona, etc. Die plaatsen liggen in de woestijn, maar nu heeft de “Evergreen” state last van de hitte. Aan de oostkant, bij ons in Redmond and Duvall werd het zelfs een stukje warmer omdat we iets meer van het water af zitten. In Redmond was het 108F (42.2C) en Jacqueline had in haar auto vanochtend onderweg naar Woodinville 111F (43.8) op de thermometer staan. Wat te doen?  Op het werk bij Microsoft gaat het prima.  De airconditioning werkt en het is er heerlijk vertoeven. Je zou bijna voor je lol naar je werk gaan. Thuis is het wat minder. De fan aan het plafond is de enige manier om de warmte aan te pakken en het een beetje uit te houden. Mensen zoekn plekken waar het beter uit te houden is, en dus zitten de winkelcentra en de restaurants overvol. Jacq was met de kids vanmiddag naar de Bellevue mall gegaan en het leek wel kerstmis zo druk was het. Mensen kochten niet eens iets, maar hadden een plekje gezocht in 1 van de zithoeken en deden alsof ze thuis waren. Bakkie koffie erbij en gezellig kletsen. ‘s Avonds wilde we uit eten maar de meest populaire restaurants hadden een wachttijd van 45 – 75 min, dus maar snel verder gekeken en uiteindelijk uitgekomen bij de lokale Chinees in Redmond. Nu zitten we buiten nog steeds met een temp van 87F (30C) en de verwachting is dat we morgenochtend starten met 75F (23C). Het is zo heet dat het eigenlijk beter is om niet met het dak van de cabrio te rijden en de airco te gebruiken. Nog 1 of 2 dagen en dan komen we in “normale” temperaturen van 30C. We kijken er naar uit.

12.000 Microsofter’s

Gisteren en vandaag was het dan weer zo ver. Mijn jaarlijkse shot van Microsoft. Dit keer was het weer een extra inspirerende ervaring. Zowel de producten als de research projecten waar we aan werken zijn echt ongeloofelijk en zetten je aan het denken wat er over 10 jaar allemaal mogelijk kan zijn. En een aantal van die dingen komen echt tot een product. Ik zat laatst een oude video te kijken van 2001, waar in een prototype van een 360 gr video camera werd getoond, die reageert op de stem van iedereen om de tafel. Nu hebben we in veel meeting room’s bij Microsoft van die camera’s staan en hebben conferenc call’s waar bij je iedereen aan de andere kant kunt zien. Voor de rest is MGX altijd weer een reunie van mensen vanuit de hele wereld. Als er 12.000 mensen rondlopen dan zijn er altijd wel bekenden, zowel uit NL als de rest van de wereld. Dus weer met iedereen bij gekletst.  Morgenochtend weer op tijd uit bed en naar de meisjes toe. Het is weer klaar voor een jaar.

Working with a View

Werken op de 62ste verdieping heeft zo zijn eigenaardigheden. Als je aan het werk bent en in concentratie, dan gaat alles aan je voorbij en kun je net zo goed in de kelder zitten. Maar als je dan weer je open opslaat en even je blik van het scherm haalt, dan is het uitzicht toch nog steeds adembenemend. Werken op een 62ste verdiepen met een kantoor met een raam is zo gek toch niet. Maar ja een hotel kamer in Atlanta is een duur kantoor en ik zit toch het meest met mijn neus in de computer dus ach, een gewoon 3 hoog achter kantoor werkt ook prima.

Atlanta Georgia – een weekje sessies geven

Vanochtend om 3:30am, kwam de car service naar Duvall om me op te halen voor een vlucht om 6am naar Atlanta.  Alles voor elkaar, maar toen ik via het internet in ging checken was het al vreemd dat ik geen stoel kreeg.  Maar ach, komt wel goed.  Op Seatac aangekomen rond 4:30am gelijk doorlopen en dan naar de gate. Delta Airlines heeft vaste gates op Seatac dus ik liep naar de D gates. Maar Delta en NorthWest Airlines zijn samen gegaan, dus alle vluchten gaan nu naar S-gates. Dus weer terug lopen, met het treintje naar S-gates en naar de juiste gate.  Daar aangekomen, naar de balie voor een instap kaart. Ja mijnheer, dat kunnen we pas doen 15 min van te voren. Dus wachten….  iedereen instappen, allerlei namen worden afgeroepen, behalve de mijne.  Mmm… maar dan toch “Milo Schaap, please come to the desk”. Een zucht van verlichting en hup in de Boeing 767. Interne vluchten van Delta in de US hebben ook schermen in de stoelen en ook satellite TV, dus je kan CNN, NBC, CBS, etc, etc, allemaal zien en ook wireless internetten.  Dus wellicht de volgende keer kan ik MSN’n met iemand op 30.000 voet.  Dan in de taxi naar het hotel. Dit keer het WestIn in Atlanta. Dat is die ronde toren in de rode cirkel. Zit nu in mijn kamer op de 62ste verdieping, met een geweldig uitzicht, de blog bij te houden.  De rest van de week zijn presentaties, en presentaties, en hopelijk ook wat lol.

Electric boat company

Een vrije vrijdag en wat doe je dan? Omdat Independence Day, July 4th, op zaterdag viel kregen we op 3 Juli vrij. Goed nieuws was dat het fantastisch weer werd en dus werd een week van te voren al het plan op gevat om te gaan varen. We konden speedboot in Lake Washington, een kano bij de universiteit of een electisch bootje in Lake Union, in Seattle. Dat laatste werd het samen met de Fam Drapers. Dit was echt relaxed van het water genieten. In de coolboxen de nodig flessen bubbles en rose, plus genoeg groen voer en wat chips om niet 2 uur op een lege maag rond te dobberen. Als je vol gas gaat hoor je alleen het piepen van de as die de propellor aandrijft. Geen brullende motor en benzine luchten. Eerst richting de sluizen gevaren, daar waar het zoute en zoete water bijelkaar komen. Toen terug en richting de zogenaamde Mont Lake cut, een gegraven kanaal tussen Lake Union en Lake Washington. Daarna weer terug naar het haventje om het bootje weer terug te brengen. Daarna zijn we nog even naar Blue Water bistro aan Lake Union gereden en verder geborrelt en wat gegeten. Een prima einde van een heerlijke dag.

Klein teentje

Een ongeluk zit in een klein hoekje en in een klein teentje. Omdat het hier fantastisch weer is, gaan de dames overdag, nu ze zomer vakantie hebben, naar het strandje aan de rivier in het dorp. Daar rennen ze dan door het water met TJ en rollen in het zand, bouwen zandkastelen etc etc. Maar uiteraard ook door de bosjes gaan en TJ achter je aan krijgen is populair. Echter een keer ging het iets minder wat Bo rende door de bosjes en toen bleef haar kleine teen haken achter een wortel die iets uit het zand opstak. Omdat ze rende ging het hard dus de teen klapte om. Deed erg pijn en we mochten er niet eens naar wijzen. Eerst maar eens een nachtje geslapen maar de volgende ochtend bleek de hele teen en deel van haar voet blauw en ze kon er niet op lopen. Dus ‘s middags maar even naar de doktor voor een foto (ja wel handig hier de huisarts heeft zijn eigen rontgen aparaat) om te zien wat er aan de hand is. Gelukkig niet gebroken maar wel zwaar gekneust. Dus op krukken en elke dag ijsen. Helaas voor Bo zou ze volgende week gaan softballen op kamp maar dat gaat niet door. Hopelijk is het over twee weken beter als ze naar paardrij kamp gaat.

Verloren

Gisteren dacht ik dat ik nog een deel van mijn trots over had, maar zondag is ook dat laatste restje verdwenen. We gingen naar de Target, de lokale V&D om een iPod Touch te kopen en een Zune. Onderweg toch nog even gechecked of we alles onder controle hadden en iedereen wist wat ie wilde. Bo was er helemaal klaar voor, maar met Nova moesten we nog even praten om alles zeker te weten. “Nova, weet je zeker wat je wil? Het is jouw geld en je mag er voor kopen wat je wilt”  Je zag haar denken, mmm wat wil ik nu. Maar toen kwam het hoge woord eruit. “ Pap, ik wil je feelings niet hurten, dus ik neem wel een Zune”.  De schat. Dus we hebben er overgepraat en gekeken wat ze wilde, en dus hebben we nu twee Apple iPod’s in huis. Een Touch en een roze Nano. Iedereen happy, want ik ben trots dat mijn meiden weten wat ze hebben willen en niet bang zijn om het te zeggen.

Zune vs iPod Touch

Onze dames hebben allebei fantastische rapporten laten zien, en het eind rapport was deze week met de post binnengekomen. Veel 3-en en 4-en (4 is max haalbare) voor alle vakken zoals rekenen, lezen, maar ook sociale vaardigheden, en hun gedrag in de klas. Ze hebben hard gewerkt het hele jaar en dus verdiende ze een beloning, Nu zijn ze allebei aan het sparen, Bo had nog $25 nodig voor een iPod Touch en Nova was wel aan het sparen, maar wist nog niet waarvoor. Dus voor hun rapport allebei $25 gekregen. Met pijn in mijn hart moet ik morgen naar de Apple Store om een iPod te kopen. Ik, die werkt voor Microsoft, moet er nu, door mijn dochter toch echt aan geloven en een Apple product in huis halen. Ik heb van alles geprobeerd om haar te overtuigen van het genot van een Zune, hoe cool die dan wel niet is, en dat ze dan met papa muziek kan delen omdat ik ook een Zune heb. Maar nee, een verloren strijd. De jeugd is gebrainwashed door Steve Jobs van Apple en mijn dochter niet anders. "Nee pap, een Zune is niet cool. Een iPod is beter. Ik wil gewoon een iPod." Was ik bijna in mijn verdriet in een hoekje gaan zitten om mijn wonden te likken, komt Nova naar me toe. " Pap ik wil graag een Zune, een roze.Daar heb ik voor gespaard" Dus nu moeten we morgen naar zowel de Apple als de Microsoft Store om een iPod en een Zune te kopen. Mijn eer is nog enigszins in tact gebleven

Nova's presentatie

Voor Nova was het de laatste weken van school hard werken in het weekend. Ieder weekend moest er iets gedaan worden aan haar project. Als organisme had ze zeesterren gekozen. Iedere maandag was het inleverdag op school waar ze beetje bij beetje haar project tot einde bracht. Eerst onderwerp bedenken, dan de vragen van wat je wilt weten over het onderwerp, waar haal ik de informatie vandaan etc. Dit samen met Milo bracht dit tot een mooi eind resultaat. Aan het eind een samenvatting maken om tevens een presentatie tegeven aan je klas genoten en je vader/moeder want die zijn ook uit genodigd. Daar stond onze dochter luid en duidelijk tespreken, trots als een pauw over haar project en volkomen op haar gemak als of ze niets anders deed. Aan het eind was er gelegenheid om vragen testellen door haar klasgenoten, die ze tevens beantwoorden. Net echt zoals papa ook altijd doet op zijn werk. Jong geleerd, oud gedaan!

Bo's Piano Recital

Eind van het schooljaar, begin van de zomervakantie. We zijn zo ver, Nova heeft First Grade erop zitten en Bo Fourt Grade. Het eind van het schooljaar was een laatste sprint... voor allemaal. Voor Nova betekende dat ze een project over een Organisme moest uitzoeken en maken met een presentatie voor de klas als goal, in volgende blog meer hierover, verder moest er voor Bo gerepeteerd worden voor de Recital van de piano lessen. Field day op school of wel teverstaan sport en spel dag, een jaarlijks terugkeerend evenement. Party's niet tevergeten, en het afscheid nemen van zowel Bo haar meester die vertrekt als Nova haar juf die stopt met het lesgeven. Vanavond hadden we dus de recital van Bo, Pianoles is ze gestart in Sept. vorig jaar. Haar piano juf doet een recital 2x per jaar voor al haar studenten. Vanavond waren dat 17 kinderen in de leeftijd van 5- 16 jaar. De Recital werd gegeven in een kerk in Redmond, de studenten hadden een dress-code. Geen spijkerbroek of flip-flops. Ja onze Rusische piano lerares weet hoe het werkt hier in de states...hahaha. Het was geweldig teluisteren naar al die jongeren en natuurlijk met trots naar je eigen dochter. Voor geintresseerde hebben het filmpje hierboven.

Have fun!

Kort maar krachtig

Kort maar krachtig hebben wij allemaal genoten van het bezoek van Pablo en Jan-Poul. Zaterdagmiddag kwamen ze voor visite van 3 nachtjes. Bo en Nova keken enorm uit naar hun ooms. Jan-Poul kwam nu ook mee deze keer, voor hem was het de eerste keer dat hij ons op komt zoeken sinds we hier wonen. Het was iets minder dan vorige week maar dat mocht de pret niet drukken. Lekker met elkaar genieten. Zondag met zn alle onbijten, naar de Snoqualmie fall, treinen kijken in Snoqualmie, even door de outletmall, BBQ in de achtertuin en natuurlijk een lekker wijntje erbij. Alles compleet. Maandag had Milo een vrije dag en zijn we met zn vieren naar Seattle geweest, uiteraard moest er geshopped worden door de heren, maar ook een lunch op terras in het zonnetje, wat door Seattle Public Market slenteren was allemaal goed. Als laatste nog even Microsoft Campus even laten zien... En vanmorgen was het afscheid nemen daar alweer. Iedereen in weer in het gereel. Milo naar zn werk, Bo en Nova weer naar school. Na een bakkie koffie stapten Pablo en Jan-Poul in de auto om hun vakantie voor tebrengen op naar Canada, Vancouver Island etc. Lekker genieten.