Dutch American Party krijgt waardering: Cool !!!!

v Nadat alle voorbereidingen getroffen waren. Eten, drinken voorradig in de tuin. De sjoelbak buiten, pool open en wat ander spul voor de kinderen. Barbeque start klaar. Kon het feest vanmiddag beginnen. Vanaf 2 uur was iedereen welkom. De dag begon vanmorgen zeer bewolkt, om 2 uur was het strak blauw met een aangename temperatuur. Iedereen lekker in de achtertuin. We hadden al het drinken, blikjes, pakjes limonade en flesjes Butweiser en Heineken in bakken met ijsklontjes, zodat iedereen zich zelf van genoeg drinken kon voorzien. De sjoelbak van de fam. Bloetjes deed het bijzonder goed. Dat deze ooit in Amerika terecht zou komen, heeft niemand ook maar kunnen bedenken. Kinderen maar ook volwassenen deden sjoelen met plezier. Amerikanen en Hollanders bijelkaar en het was gezellig. Sávonds de barbeque in de fik met een resterend groepje. Nadat iedereen de party verlaten had, kijken we terug op een geslaagde verjaardag/ housewarming party.

Party time

Vandaag is het de dag van de NL-US party ter ere van de verjaardag van Nova, het heugelijke feit dat we recent huiseigenaren zijn geworden en dat we 233 dagen in Duvall wonen. Dus vanmiddag komen een delegatie Nederlanders, Amerikanen en Belgen ons huis inwijden. Het weer zal hopelijk mee werken hoewel het niet strak blauw voorspeld is, gaan we er in iedergeval vanuit dat we het droog houden en we de BBQ in de fik kunnen steken. Later meer....

Een Amerikaan met een mes in zijn auto

Die mop van die Belg met een mes in zijn auto? Ken je die...? Welnu dat is eigenlijk nog meer van toepassing op Amerikanen. Het verkeer in Amerika, als je hier voor het eerst in een auto stapt is redelijk slaapverwekkend. Ze rijden niet hard, stoppen om de haverklap voor de duizenden STOP borden die er staan, stoppen ook voor voetgangers (belachelijk) en laten je redelijk makkelijk invoegen als een weg van twee naar één rijbaan gaat. Echter ze hebben één heel gevaarlijke eigenschap, ze snijden bochten af alsof het een nationale sport is. Als je voor een kruispunt staat zorg dan zeker dat je niet te ver naar voren rijd want je bent zo je voorbumper kwijt. Deze week had ik daar toch wel een extreme vorm van te pakken. Reed door het dorp naar beneden de heuvel af en stond relaxed bij het volgende STOP bord te wachten om rechtsaf te gaan toen er van rechts een pick-up truck aankomt die plotseling naar de linker rijbaan gaat en zonder ook maar enigszins vaart te minderen op de bocht aan komt rijden. Dus je hart begint te harder te kloppen, adrenaline giert door je lichaam en je denkt, hoe gaat ik dat voorkomen. 5 Sec voor impact, kijkt de man toch maar even door zijn voorruit en geeft een ruk aan zijn stuur en slingert precies langs de neus van mijn auto en voorkomt een leuke klap. Ben blij dat ik ook een SUV heb en geen klein Japannertje want bij een frontale klap heb je dan iets minder te vertellen. Dus, geef ik een schreeuw en blaas even wat stoom af, zet de beste man zijn auto in zijn achteruit en vraagt waar ik me zo druk om maak? "I just cut a corner, no big deal or reason to yell." Right, dus dit is normaal? In het vervolg, stop ik iets voor het STOP bord zodat de volgende idioot niet de kans krijgt mijn bumper een mooi deukje te geven.

De Zwemtest

Zoals al eerder beschreven, waren we vanmiddag naar het strandje geweest. Samen afgesproken met Marisca en dochtertje Maite. Alles gezellig, samen spelen in het zand, aan Lake Washington. Lekker veilig ook, want het meer was van de kant af, afgebakend met lijnen en toezicht door 2 life guards. Het was afgebakend in 2 delen en in het tweede gedeelte lag een groot vlot met een trapje, waar je naar toe kan zwemmen. Als gezin waren wij hier al eerder geweest, voor de schoolvakantie. Geen afgebakende lijnen en geen life guards. Bo onze goede zwemster was met Milo samen naar het vlot gezwommen. Een uitdaging voor Bo in het toen erg koude water met stroming. Vandaag zag zij de uitdaging weer. Dus als moeder moest ik er dus aan geloven. Het kon, want Marisca kon Nova in de gaten houden. Dus hup onder de lijn door en zwemmen........ Maar nog geen 3 slagen en er werd omgeroepen door de life guard met luidspreker, "heeft ze een zwemtest gedaan vandaag"? Hu??? Wat is dit nu weer, onze Bo heeft haar NL Zwemdiploma, zowel A als B. Ik zeg tegen Bo, ik ga wel even heen. Maar hier werd verwacht dat Bo omdat ze nog geen 13 jaar is, een zwemtest moet doen, voor ze naar het andere gedeelte gaat. Of ze even borstcrawl en rugcrawl wil doen langs de lijn over de lengte van het strandje. Ik de life guard proberen duidelijk temaken dat Bo 2 zwemdiploma's heeft, goed kan zwemmen, en dat ze in Nederland eerst leren schoolslag zwemmen en daarna pas leren crawlen. Nou toch een test doen dus. Bo schoolslag zwemmen, ja.... de borstcrawl wilde ze ook nog even zien. Bo hield het voor gezien, voor haar was de uitdaging naar het vlotzwemmen eraf. En gelijk geef ik haar. De volgende keer wordt het een leugentje om best wil......De zwemtest is dan al afgelegd als daar naar gevraagd wordt.

Happy Birthday

Vandaag was het Nova haar eerste verjaardag in de US. Vanmorgen werd ze wakker gezongen door het resterende family koor. Nadat zij wakker was, met zijn allen naar beneden, kadootjes uitpakken. Alle ontvangen kaartjes, pakjes etc. waren onderschept de afgelopen week en verzameld voor vandaag. Dit samen met het kado van papa,mama en Bo was het veel. Nova was erg blij met alle toegestuurde kaartjes en kadootjes uit Nederland. En tevens erg trots op haar mooie buro wat zij van ons kreeg, met een echte burostoel erbij van opa en oma. Na de ontvangen telefoontjes, zijn we s'middags naar een strandje geweest. En aan het eind van de middag Milo opgehaald om met zijn vieren te uiteten. Bij Ruby's, dit was een wens van Nova zelf. Ze weet dat als je meld dat je jarig bent, dat de bediening aan je tafel komt zingen met zijn allen. En mooier is er natuurlijk niet. Zo ook voor Nova. Een glunderende Nova aan tafel die zich vandaag helemaal jarig voelde. Deel 2 verjaardag volgt zaterdag, dan vieren we het samen met uitgenodigde buren en andere bekenden, die we hebben uitgenodigd op onze "house warming party" gecombineerd met Nova haar verjaardag. Dat betekend nog meer kadootjes!

The Hairdresser

Sinds mijn verblijf hier in de states, heb ik angst. Grote angst om naar de kapper tegaan. Gelukkig was mijn haar al iets langer dus ik kon het uitstellen, uitstellen.... Inmiddels ben ik in die 7 maanden verblijf hier wel aan de hobby geslagen wat het kleuren aan gaat. Dit gaat goed. Maar nog steeds niet naar de kapper geweest. Dit komt ook mede door de verhalen van andere nederlandse vrouwen die de (negative) ervaring hebben van verschillende kappers hier. Maar goed. Op aanraden van een andere nederlandse vrouw, had zij na lang zoeken wel een kapper naar tevredenheid. Ik moest er toch maar aan geloven. Want inmiddels was er geen model meer in, en als je toch een feestje geeft, aankomend weekend moet de gastvrouw toch wel een beetje goed voor de dag komen. Vandaag moest ik er dus aan geloven. Ik had een afspraak gemaakt bij desbetreffende persoon. Want er werken er nog ...tig. Ik meldde mij, werd door iemand anders naar een kleedhokje gebracht????? Een hangertje met dit bleek later een opgevouwde soort kimono, werd keurig opgehangen en het gordijn ging dicht. Stja daar zit je dan... En nu? Wachten tot wat er komen gaat, dacht ik. Tot ik na denk 10 min mijn gordijntje voorzichtig open schoof om tekijken wat er ging gebeuren. Tot mijn verbazing, zag iemand mij bij toeval, vroeg ik Jacqueline was. Yes. Oh.... June, the hairdresser wacht op je. Tsja, wat bleek ik had mijn kimono aan moeten trekken over mijn t-shirt,en in de stoeltjes die achter het muurtje van de paskamer staan moeten gaan zitten. Ja ik kan natuurlijk ook niet alles weten. Ben ook maar een Europeaan. Dus na vele excuses van hun kant. Werd ik meegenomen door June, die mij naar tevredenheid heeft geknipt. Dus voor de volgende keer weet ik wat me tegebeuren staat. Ja mijn kapper in nederland had ook geen pashokje!

Voor ieder wat wils

Wat je ook van Amerikanen wilt zeggen, ze zorgen wel dat je keuzes hebt. Of je nu een sandwich besteld, een koffie bij de Starbucks wilt hebben of naar het toilet wilt. Wil je groot of klein? In het laatste voorbeeld heeft het niets te maken met een grote of kleine "boodschap". In elke publiek heren toilet zul je deze twee jongens kunnen vinden, daarmee geeft de amerikaanse samenleving aan dat ze serieus omgaan met de behoeften van invalide medemensen. In bijna elk publiek toilet(dames of heren) kun je een speciaal toilet vinden, niet alleen in grote gebouwen, maar ook kleinere restaurants en winkelsketens. Of het nu door wetgeving komt of door de dreiging van lawsuits door belangenorganisaties of door de neiging van amerikanen om alles te doen "zoals het hoort", velen restaurants en winkels in Nederland zouden daar denk ik nog wat van kunnen leren.

X-mas planning in August

Het is bevestigd. De kerst van 2005 en het begin van 2006 vieren we in het polderland ipv de bergen van Washington State. We hadden nog 4 tickets beschikbaar vanuit Microsoft en vandaag kregen we de bevestiging van de tickets voor de vluchten. Het was nog even spannend of we met de directe vlucht van NortWest mee konden of een overstap hadden maar op 21 Dec stappen we hier met zijn vieren op Seatac in en komen heerlijk 's ochtendsvroeg de 22e aan op Schiphol. Dit jaar geen voorbereidingen voor kerstdiners etc etc, we schuiven vast wel ergens aan en genieten van het gezelschap van familie en vrienden (wel makkelijk, moeten we maar vaker doen). Dan in het begin van 2006 vertrekken we de 4e Jan weer naar huis (huis..mmm.. ja, voelt nog een beetje vreemd nu ik dit op schrijf maar zo is het wel) en vieren we de 6e Jan ons 1 jarig lustrum van het verblijf in Amerika. Time flies when you have fun.

Back on the Job

Vandaag weer de eerste dag na de vakantie. Eerste actie van de dag was de mailbox openen en zien hoe groot de "schade"was. Viel redelijk mee, ongeveer 450 e-mails in 2 weken dat is redelijk. Dus de ochtend en deel van de middag door alles heen ploegen en dan weer echt aan het werk. Voor de rest leek alles alsof ik nooit weggeweest was. Werken is leuk, maar buiten was het vandaag 84 graden F, dus rond de 28 graden C en dan blijft een lange broek en een T-shirt toch erg warm. Zeker als je eraan gewend was om de afgelopen 2 weken alleen maar in korte broeken te lopen. De meiden zijn nu nog eens 3 weken vrij voordat de school weer begint. Dus Jacq, nog even volhouden dan begint de vakantie voor jou ook.....

Toerist in eigen land

Vandaag hebben we Seattle bezocht. Een perfecte dag, lekker weer, helder en zonnetje. Vanmorgen met de Space Needle begonnen. Een toren die in 1962 gebouwd is en 620 foot hoog. Dus met het heldere weer vandaag hadden we een prima uitzicht over Seattle en omgeving. Na de lunch zijn we over de Fun Forest gelopen, dit is de kermis die er het hele jaar door is. De meiden samen in de mini-achtbaan geweest en in de mini-botsauto's, een dolle pret dus. En als afsluiting van de middag een ritje met de Ride the Ducks. Zie hierboven op de foto. Een amfibie voertuig. Een ritje door down town en daarna een rondje over Union Lake. Al met al een ritje van 90 min. Een leuk dagje toerist spelen.

Cursus "hoe lap ik ramen"

Nadat Milo klaar was met het grove schoonmaak werk op het dak, wilde hij tevens de ramen wel even lappen. Want hij kon er goed bij op deze manier. Ik, zijn echtgenoot, heb dit in onze relatie nog nooit eerder meegemaakt. Hij wilde dit wel even doen, als ik dan wel even vertelde hoe.... Dus een deel van onze ramen boven zien er weer kraak helder uit. Good job Milo!!!!

Eigen huis, werk huis

Ja, met de lusten komen ook de lasten. Zoals al eerder vermeld hadden we nog een gevecht te gaan met een wespennest met de grote van een voetbal dat zich onder de dakrand van ons huis had gevestigd. Welnu, met behul van de professionals, de verdelger, hebben we het nest en nog verschillende andere kleinere nesten, met een sterk gif verwijderd. We moesten 2 dagen wachten en dan waren ook de "vliegers", diegene die we niet te pakken hadden gekregen, ook weg en kon ik het dak op om de rotzooi en de wespenbegraafplaats op te ruimen. Het nest was in 1000 stukjes uiteen gevallen en dat moest ff van het huisverwijderd worden. Dus de bergschoenen aan en als een trapeze artiest door het raam het dak op om alles schoon te spuiten. Met water en een borstel is het hele huis weer schoon, toch handig dat je je huis kunt "wassen".

Een bikkel

Na de controle bij de nieuwe tandarts enige weken had de beste man een lijstje opgesteld van zaken die gedaan moesten worden, een schoonmaak door de mondhygieniste, een vervanging van een vulling en een klein plekje op mijn voortand wegwerken. Geen mooier moment daarvoor dan tijdjes je vakantie. Dus eerst een uurtje onderhanden genomen door de lieftallige mondhygieniste die met de verschillende type haakjes al mijn tanden alle aandacht gaf. Maar je ligt comfortable in de stoel, met een zonnenbril op tegen het "felle" licht en als je wilt kun je elke muziek op de koptelefoon krijgen die je maar wenst, dus een kniesoor die let op enige vorm van pijn. Daarna naar de tandarts voor de vullingen. Nu hebben amerikanen per definitie lage pijn grens, de meeste bevallingen naar ik begrijp worden ook gedaan met een ruggeprik om de pijn van het bevallen enigszings weg te werken en zo ook bij de tandarts. Gaatje vullen betekend direct verdoven. Nu is er veel gevuld in mijn mond en dat alles zonder enige vorm van verdoving en ik was ook niet echt klaar om daar nu mee te beginnen. "So you don't want any anesthetic? Are you sure?" werd mij met grote ogen gevraagd door de assistente. Nee, liever niet, of de tandarts moet zo slecht zijn in het boren dat het nodig is, gaf ik als antwoord. Nee, nee, het is een excellent dentist en is "highly skilled". Dus aan de slag dan maar. Welnu, zoals verwacht, geen centje pijn. Uiteraard wel gevoeld, maar niet tegen het plafond gezeten van de pijn. Dus bij een eventuele volgende doen we het weer als een echte bikkel, en kijken de assistent en de tandarts weer naar me met zo een blik van. "idiote hollander".

Op het dak van deze wereld

Voor diegene die wel eens in Seattle geweest zijn is de aanblik van een grote witte berg aan de horizon geen onbekende. De hele west kant van de staat Washington valt in de schaduw van Mount Rainier, een slapende vulkaan van bijna 5000 meter hoog. Als je met mooi weer vanuit Seatac airport vertrekt dan stijg je op langs dit grote brok steen en besef je dat hij in eerste instantie hoger is dan jij in je vliegtuig. Dat moesten we dus van dicht bij gaan bekijken. Na een ritje van 2,5 uur door de bossen, zoveel bos gezien dat ik wel kan begrijpen dan hout hier de voornaamste bron van bouwmateriaal is, kwamen we aan in Mount Rainier park. Toen zat het er nog niet op. We wilden zo dicht mogelijk naar de berg toe en reden dus naar Sunrise, de hoogste plek waar je met de auto kunt komen en een plek die maar van July tot eind Sept open is omdat er anders al sneeuw ligt. Daar heb je een adembenemend uitzicht over de berg en de gletsers die er vanaf komen. Het water van de gletser kun je volgen als rivieren in de dalen en die uiteindelijk in verschillende meren uitkomen. Vandaar een hike (wandeling) gedaan van zo'n 4 km naar "Shadow Lake" dwars door de bossen en de "Alpenweides" vol met bloemen en een continue uitzicht op Mount Rainier. Wel werden we op de berg opgevreten door de insecten die constant aan je oor proberen te knabbelen, of tenminste zo lijkt het. Bo en Nova hielden het prima vol en hebben de hele wandeling op eigen kracht afgelegd. Helemaal top dagje en dat op 3 uur rijden.

Fun tijdens Seafair

Ook was er fun voor de kids in het nabij gelegen park, met genoeg eten en drinken. Luchtkussens en een klimmuur. Jawel zegt Bo een echte....grote mensen klimmuur. Deze stond ook vorige week met de familie picknick van Microsoft, maar was alleen voor oudere kinderen. Bo kon dit niet waarderen, want wilde toen al heel graag. Nu voor haar dus een tweede poging om haar ouders zo gek tekrijgen dat ze het wel mag proberen. Zoals je ziet is het haar dus gelukt. Ze glunderde dat ze proberen mocht, zo trots als een pauw klom ze tot bijna bovenaan. Dit is 1 van haar vele uitdagingen........ op haar leeftijd.

The Blue Angels

Ergens in de oude dozen die op de zolder van mijn ouders opgeslagen staan, ligt een stripboek die ik vroeger heel wat keren gelezen heb over een piloot die bij de Navy Blue Angels ging vliegen. Vandaag konden we het echte werk gaan bekijken. In het kader van Seafair, een groot evenement in de omgeving van Seattle, zijn de komende 3 dagen de Blue Angels, het demonstratie team van de US Navy, present om elke dag (Vrij, Za,Zo) rond 12:00 een show the geven van precisie-vliegen met straaljagers die 400 miles per uur gaan. Echt een top show, waarbij ze rakelings langs elkaar vlogen en de hele omgeving van Lake Washington gebruikte om hun kunsten te vertonen. De brug over het water (I-90 bridge) is voor die tijd dan ook afgesloten voor al het verkeer, hoewel dit een belangrijke verkeersader is voor Seattle. Kortom enorm genoten van deze show met vleugels, indrukwekkend.

Familie uitbreiding

Na een "dracht"periode van 3 weken hebben we vandaag gezinsuitbreiding gekregen. 3 weken geleden hebben de meiden de nieuwe aanwinst uitgezocht en vandaag konden we Snuffie, onze nieuwe bunny ophalen. De hele ochtend was het al spannend en om 10:00 werden we verwacht. De vader en moeder van Snuffie waren er ook om afscheid te nemen, maar het leek er niet op dat ze ook maar 1 traantje wegpinkte bij het grote avontuur van hun dochter. Ze hebben we nog een paar over. Dus vandaag kan Snuffie haar hokje verkennen en wennen aan de twee gezichten die de hele tijd boven haar kooi staan te kijken en alleen maar willen knuffelen en aaien. Dus na meer dan 6 maanden zijn we weer compleet als gezin, net zoals we waren in Zaandam. KLM eat your hart out!!!!

Twin Falls

Vandaag een mooie dag om te gaan wandelen. In de bergen waar de bomen nog groeien, lekker koel. We zijn naar Twin Falls geweest. Kleine 45 min autorijden en daar waren we. Mooi natuur gebied met als beloning uitzicht op de waterval. Want ja het valt natuurlijk niet mee als je omhoog moet wandelen met die kleine beentjes als Nova. Maar lekker wat eten en drinken mee, wat rusten en daarna weer terug naar beneden. Waar de meiden nog even in de rivier op de grote keien gespeeld hebben en afgekoeld in het ijskoude water. Bij thuiskomst nog even lekker zwemmen als afloop van de dag. Vandaag was het dus voor ons weer een dag van ontdekken. En genieten van de mooie natuur.

Summer is here!

We hebben de perfecte 2 weken uitgekozen om vakantie te nemen. Toen we hier in Januari aankwamen zei iedereen hier al. "wacht maar tot het zomer wordt, die zijn hier prima". Maar met de reputatie van Seattle als de natste stad van de US dachten we dat dat wel mee viel. Niets is minder waar. De afgelopen 2 weken en de komende 2 weken (als we de weerman moeten geloven) hebben we strak blauwe lucht en temp van boven de 25 graden. Dus genieten maar. Morgen gaan we hiken naar Twin Falls. Genieten van de natuur en de gezonde lucht.

Microsoft company picnic

Vandaag was het de jaarlijkse familie picnick van Microsoft. Voor ons de eerste keer dit jaarlijks terug kerende evenement. Omdat het hoofdkantoor van Microsoft uit heel veel werknemers bestaat wordt dit in 2 dagen gedaan. Een gezellige dag, voor elk wat wils, jong en oud, groot en klein. Ook was er een volleybal toernooi opgezet, met zelf gemaakte groepen kon je je daarop inschrijven. Er was een NL ploeg, the Dutch Jumpers, was onze naam. En bij gebrek aan vrouwen, was ik ook van de partij in het veld welliswaar. Na het volleyball was het tijd voor de kinderen en gingen we alle luchtkussens, ballonnen, etc. af. Meer dan genoeg van dit alles. En niet te vergeten genoeg te eten en te drinken voor iedereen. Het oppervlakte was zo groot, dat we niet eens alles gezien hebben, de levens grote games, golf spel, muziekbandjes en noem maar op. Dit is zeker voor herhaling vatbaar en doen we volgend jaar zeker weer.

Waterballet

Wat is er niet mooier dan jezelf, je vader en moeder en je zus nat maken met de waterslang na een hele warme dag en dan nog je kleren aan hebben ook. Afgelopen vrijdag hadden we Tony Krijnen op visite, een collega uit Nederland, en natuurlijk perfect weer om de BBQ weer eens in de fik te steken. Tijd om een goed bij te praten was er bijna niet want de meiden vonden het natuurlijk prachtig met Tony en ze waren volop met hem aan het stoeien en doen. Uiteindelijk kwam er water aan te pas. Jacqueline begon door Bo met kleren en al in het kleine badje te gooien (de grote stond nog niet), en daarna heeft ze, met hulp van mij en Tony toch haar revenge gehaald en kon ze haar moeder met de slang een koekje van eigen deeg geven. Volgende slachtoffer was papa en uiteindelijk had niemand behalve Tony nog een droge draad aan zijn/haar lijf. Snel douchen, aankleden en naar bed voor de dames en toen de gitaren te voorschijn gehaald en in de langzaam ondergaande rode avondzon, met een rose en hier en daar wat mugjes met Tony wat nummertjes gespeeld. Cool einde van een mooie avond. Thanks M'kar!

Big genieten

vNa 5 uur van water vullen en meer dan 1400 gallons (4500 liter) water in het badje hebben laten stromen was het vandaag de dag om ons zwembad in te wijden. De dames hadden de eer om nadat we even de chemische gesteldheid van het water gecontroleerd hadden, als eerste te water te gaan. Helemaal top!! Het water is rond de 75cm hoog, een gemiddeld kinderbad en het is zo breed dat Bo en Nova er echt in kunnen zwemmen. Uiteraard hebben Jacq en ik ook even van deze luxe gebruik gemaakt, want hoewel we het voor de kinderen gedaan hebben zullen we niet ontkennen dan een eigen zwembad in de tuin toch wel een heerlijk luxe is. Vroeger toen ik een klein mannetje was en je plaatjes van dit soort baden zag kun ik er alleen maar van dromen, nu heb ik er eindelijk een. Die dametjes van ons hebben het toch maar voor elkaar hier in Duvall

Big Pool

Zoals alles hier in de USA, is alles groot. Ook wij ontkomen hier niet altijd aan met onze 2 meiden. Aangezien de zomers hier over het algemeen lang en lekker zijn, hebben wij als ouders besloten een groot bad tekopen. Alles erop en eraan. Filter, pomp, afdekzeil, zwemtrap etc. Deze pool vullen we 1 keer voor de hele zomer. Tevens krijgen we ook nog 1 keer een gigantische waterrekening, maar daar denken we maar even niet aan. Ik heb dus een 2 de hands pool op de kop getikt, doorsnee 3,66 cm en 77 cm hoog, toen Milo in Atlanta was. De dames hebben dus nog 1 week moeten wachten voor deze op gezet kon worden. Vandaag was de dag van de klus. Grond vlak maken, zeil erover zwembad rand oppompen en vullen maar. Vullen maar, vullen maar, er kwam geen eind aan. De dames wilden wel zwemmen, maar het bad was nog niet vol. Dit heeft ons een halve dag en een deel van de avond gekost. Want ja we zijn niet vlot smorgens, dus voor we begonnen was de halve dag al om. haha. Maar de pool staat, alle chemische spullen zitten erin. En we hebben Bo en Nova beloofd MORGEN GAAT HET ZWEMBAD OPEN !!!!!!!!

Sport camp

Afgelopen week was het de week van de multi-sportcamp, voor Bo. Dit houdt in 5 dagen van 9-12 uur, 3 sporten beoefenen, Soccer (dit is voetbal), Baseball en Basketball. Ze hadden 1 groepje 4-5 jarige en 1 groepje 6-7 jarige. Dit werd begeleid door ieder 1 coach. Bo vond dit alles erg leuk om te doen. Dus iedere dag gingen we dus fris en wel starten, eerst goed in smeren met zonnebrand, want het is hier al 2 weken volop zomer, en drinken , water en een snack mee. Alles goed voor bereid en niet tevergeten de pet op tezetten.Zie hier boven op de foto, Bo in roze korte broek geheel in de houding, klaar voor de Baseball wedstrijd. Dit was alweer een leuke week van de schoolvakantie. We hebben er inmiddels 7 weken opzitten en nog 5 weken tegaan.

Eindelijk vakantie

Vandaag is dan eindelijk de vakantie begonnen. De komende 2 weken zal de Fam Schaap gaan genieten van Washington State. "Ga je ergens heen? " is een veel gestelde vraag. Nee we blijven in de buurt en ga nu eindelijk eens onderzoeken waar we nu eigenlijk zijn gaan wonen. Dus de komende weken zullen we de bergen, het strand, de stad en heel veel andere plekken gaan ontdekken. Vandaag is het klus dag (30 graden buiten) want er moet e.a aan het huis gebeuren. Ook wordt het vandaag tijd om het echte zwembad op te zetten wat we aan de meiden belooft hebben. Dus, werk genoeg, en het weer werkt wel mee.

Women Night !!!!

Gistermiddag ben ik uitgenodigd voor de lady hot tub night. Dit soort dingen komen altijd in een opwelling bij mijn buurvrouw Kim. Erg leuk, kan niet anders zeggen. Dus op het laatste moment worden de vrouwen bij elkaar getoverd, wie er kan komt en anders heb je pech en volgende keer beter. Dus dit persoontje zorgt er uiteraard voor dat ze kan. Een heerlijke ontspanning voor de stressvolle dag als vandaag kon ik wel gebruiken. En natuurlijk de nieuwsgierigheid, je weet nooit welke nieuws je weer hoort uit de buurt. Buiten Kim en mezelf om waren er nog 2 buurvrouwen en natuurlijk ontbrak Christine niet. Deze is altijd van de partij als er iets tebeleven valt. haha. De party begon om 9.30 uur PM. Want dan is het bijna donker. (nog wetende van de vorige hot tub party, dan kunnen de buren ons niet zien) Mijn eigen man notebene, en buiten licht uit. Maar speciaal was het wel. Met diverse onderwerpen, van films die besproken werden, boeken en de buurt. Wie zijn huis verkoopt/verkocht voor welke prijs etc.En of de nieuwe bewoners al gesignaleerd zijn, zo ja kinderen jongen/meisje etc. Dus dit brengt de info op van een hot tub party op. En daarna uit bad iedereen snel handdoek om en naar huis. Einde verhaal.

De vlag kan uit!!!

Vanmiddag rond 5 uur kregen we het verlossende bericht dat de overdracht van het huis bij de rechtbank geregistreerd stond en dat de bedragen over en weer geboekt waren zodat we nu officieel eigenaar zijn van ons eigen stulpje in Duvall. We zijn er uiteraard verschrikkelijk blij mee en hebben het voordeel dat we wel een huis gekocht hebben maar niet hoeven te verhuizen. Waar vindt je dat nog? Nu beginnen natuurlijk de echte uitdagingen voor een huiseigenaar. Wat wil je eigenlijk veranderen? Wat moet er gebeuren en wanneer? Voordeel is dat we nu alles kunnen doen wat we willen, nadeel is dat alles wat er nu stuk gaat voor onze rekening is. Vanavond belden mijn vader en moeder als eerste om ons te feliciteren met de aankoop half 7 's ochtends nederlandse tijd. Een grote en leuke verrassing. We hebben de aankoop gevierd met een diner in de plaatselijke Mexicaan (Ixtapa) en daarbij werden we vergezeld door de buren Kim en Steve en de "voormalige eigenaren" Bob en Christine plus alle familie aanhang (kids). Erg gezellig en een goede afsluiting van de dag.

Tekenen

Over een uur gaat het gebeuren. De teken sessie voor de overdracht van het huis bij de Escrow company. Dus nog even en we hebben een grote schuld en zijn de virtuele eigenaren van het huis op 28320 NE 138th Place. Spannende tijden.. Tekenen schijnt meer dan een uur te duren met een stapel van 15 cm aan documenten. Dus aan het eind van de sessie hebben we een lame arm. Later meer

Work and pleasure

Gisteren was de dag van de zogenaamde BPM summit. De eendaagse meeting waar ik de gastheer van was in het altijd mooie Atlanta. We begonnen om 8:00am en waren klaar om 6:30pm dus een volle dag van presentaties en discussies met vertegenwoordigers van allerlei subsidiaries wereldwijd. De meeting ging goed, maar gastheer spelen is een uitputtende bezigheid. Constant alles in de gaten houden, zowel de inhoud, de discussie, maar ook de lunch etc. Daarna gingen we naar het restaurant van het West In hotel boven op de 73de verdieping van het hotel. De lift van het hotel zit aan de buitenkant van het gebouw, als een spin aan de muur en is compleet van glas gemaakt. Dus voor diegene met enige vorm van hoogtevrees was het een overwinning om met ons mee te gaan. Vanavond is de openingsreceptie. Een feestje van 2 -3 uur met gratis drank en muziek. Dus na een goed dagje werken, is het fun gedeelte nu aangebroken.

Kraamvisite

Nu alles weer in het gereel is na het vertrek van opa en oma, is er weer tijd genoeg om na tedenken over van alles en nog wat. Zo ook een huisdier. Dit komt de laatste tijd wel weer erg veel aan de orde. Het gemis van onze Flap die wij in NL hebben moeten achterlaten is dan ook aan de orde. Maar er komen ook andere (huis)-dieren ter sprake. Een hond, (net zoals Pablo en Jan-Poul.) Een paard, (net zoals mijn vriendinnetjes). Maar uit eindelijk zijn wij dames ook wel tevreden met een konijn. Dus nu Milo een week op pad is voor het werk, heb ik een andere missie. Op zoek naar een nest baby bunny's. Gisteren het werk begonnen. Kijken voor spullen, en waar vind ik een nest konijnen. Bij de dieren winkel niet, gelukkig maar want daar haal ik hem liever niet vandaan. Na een heldere ingeving zijn wij de plaatselijke dieren kliniek in Duvall gaan bezoeken voor evt. advertentie's. Raak!! Een telefoonnummer voor Holland Baby Bunny"s. Dus bellen en vandaag mochten wij even langskomen. Een aardige dame liet ons het nest konijnen zien, ze had er meer, allemaal liefhebberij. Dwerghangoortjes. Dit nestje is 3 weken oud, dus we mogen op 4 aug. met spullen komen om er 1 op tehalen. Ook liet ze nog een net geboren nestje zien, deze waren vanmorgen geboren. Kaal en ogen dicht. De meiden vonden het indrukwekkend om te mogen zien. En waren enthousiast over onze toekomste nieuwe gezinslid.

Hoezo breakfast??

Vandaag de vlucht van Seattle naar Atlanta gehad. We moesten op tijd voor mijn meeting in Atlanta zijn dus had ik de vlucht van 6:00am geboekt. Dus moest ik met mijn collega om 4:00 op Seatac vliegveld zijn en dus rond 3:15 bij zijn huis en helaas, helaas, mijn wekker stond dus om 2:00am. Niet echt de tijd om aan een ontbijtje te denken. Dus met een vlucht van 4,5 uur voor de boeg moest dat aan boord wel goedkomen. Even voor vieren aangekomen op de luchthaven was alles nog dicht en moesten 10 min wachten totdat de balies opengingen en we konden inchecken. Op tijd vertrokken en dus om 6:10am zaten we in de lucht met een erg cool uitzicht op Mount Rainier (helemaal helder vanmorgen). ik was helemaal klaar voor een ontbijtje. Wat een deceptie. We kregen 2 keer te drinken tijdens de vlucht en daarbij een snack. De eerste keer een kleine cracker (soort mini TUCjes) en de tweede keer een zakje chips. Waar zijn mijn sandwiches, mijn croissants, bagels of ander echt voedsel. No sir, this is what we serve on a flight. Dus voor de terugvlucht op zondag weet ik het wel. Eerst lunchen, dan de lucht in.

Uitgaansleven in Duvall

Nadat ik vorige week met mijn vader de Sportsbar had bekeken, was het gisteren (vrijdag) de beurt aan de Duvall Tavern. Beter bekend als het bikerscafe van Duvall. Met Ivo (nederlandse collega die ook in Duvall woont) wilde we die wel eens zien. Dus rond 9:00 nadat we in Redmond ergens gegeten hadden, liepen we stoer de kroeg in. ff wat bestellen en voor de rest van de avond hebben we ons eigenlijk top vermaakt met het kijken van mensen. Er is elke vrijdagavond live muziek direct nadat we aankwamen begon de locale blues en rock band te spelen dat klonk niet verkeerd. Direct begonnen de vrijgezellen heren achter de dames aan te gaan en het schouwspel was begonnen. Aan de ene kant de oude vrijsters van Duvall, desperate opzoek en aan de andere kant de oudere boeren, die na de dag hardwerken op de farm, even uit hun dak gaan. In totaal een man of 35 in de tent dus als europeaan val je dan direct op. Wij waren toch wel interessant en de gesprekken gingen ook over die twee gozers daar aan de bar. Spreken ze nu engels of niet? Volgens mij komen ze uit Europe. Amerikanen zijn "helemaal niet" nieuwsgierig (not), dus naverloop van tijd komen mensen zich automatisch aan je voorstellen en vragen waar je vandaan komt. "From Holland, yes I know.... I've been to Switzerland once, very nice those mountains". Nou in Holland heb je geen bergen. "Yes of course I knew that".
Rond 11 uur was het wel weer mooi geweest en kon ik het trainingskamp (ben in training voor de 6 dagen in Atlanta) verlaten en naar huis toe. Vanmorgen toch even wat langer in bed gebleven en als het zo blijft grijp ik toch even naar de paracetamol. Oh ja , niet vergeten dat in te pakken voor Atlanta. ....

Druk, druk druk

Met alle voorbereidingen voor het kopen van een huis zou je bijna vergeten dat er ook nog gewerkt moet worden. De komende week vind de jaarlijkse sales en marketing meeting van Microsoft weer plaats en dit keer is Atlanta de stad waar het moet gebeuren. Met 10.000 collega's zo'n 3 dagen lang honderden sessie volgen en één hele dag met zijn alle in de Georgia dome sessie volgen. Nu hoef ik dit keer niet 10 uur of meer in een vliegtuig te zitten om bij deze meeting aanwezig te zijn, maar het is toch nog 4 uur vliegen tussen Seattle and Atlanta. Een dag voor de officiele opening mag ik zelf nog een pre-meeting organiseren van 1 dag en ben ik gastheer van 35 collega's uit de hele wereld. Dus deze week is druk met de voorbereidingen van de presentaties en de logistiek voor die sessie. Gelukkig heeft Jacqueline alles hier in huize Schaap onder controle. Als ik in Atlanta ben dan houd ik jullie op de hoogte van de belevenissen daar. Eén tipje van de sluier.... Atlanta is zeer warm en vochtig.

Afscheid

Vanmorgen hebben we pa en ma terug gebracht naar Sea-Tac vliegveld. De 4 weken verblijf in de USA zat er voor hun op. Het was een leuke en gezellige tijd en snel omgegaan. We hebben van elkaar aanwezigheid genoten. Met name Bo en Nova vonden het natuurlijk erg gezellig om opa en oma de hele dag om zich heen tehebben, en ook dit gold wederzijds. Gisteravond zijn we als afsluiting nog met zijn allen uiteten geweest. De meiden wat later naar bed en vanmorgen weer vroeg op. Onze Bo realiseerde zich wat zo'n laatste dag betekent. Deze werd steeds stiller aan het eind van de avond. Ook had zij nog een kaartje van haar beste vriendinnetje Laura gekregen met foto's erbij. Wat haar nog meer aan het denken zette. Bij thuis komst ging zij direct naar haar kamer, pakte haar trolly en vulde deze met kleding, ze moest mee, naar Laura, naar Nederland, met opa en oma. Geheel verdrietig en overstuur. Nadat opa en oma en Milo met haar gepraat hadden, ging zij overstag en hadden ze besproken dat ze elkaar door haar zelf geschreven brieven gaan sturen. Jawel ook dit hoort bij ons, met de nadruk ons (milo en jacqueline) avontuur. Vanmorgen was het een dubbele stemming, iedereen was blij weer in het oude terug tekeren, maar afscheid nemen was moeilijk. Met een lach en een traan. En een terug kijk op 4 leuke weken voor ons allemaal.

Eindelijk !!!

Weet je nog? Een lieve dochter die wilde helpen, een blik roze verf, een traptrede die niet meewerkte en een deksel die niet goed vast zat. Dat waren de ingredienten voor een kleine catastropfe op afgelopen Januari. En nu, eindelijk na zoveel maanden is het tapijt na velen malen bellen en bedreigingen aan het adres van de tapijtboer door de huidige eigenaren, gearriveerd. En dus konden we nog snel gebruik maken van de expertise van mijn vader om het er "vlekkeloos"(kleine woordspeling) in te leggen. Dus vandaag, op wat kleine afwerkingen na, hebben we weer een tip top trap.

Scheurtjes; termieten, lekkage.........

Vandaag weer de volgende stap opweg naar het huiseigenaarschap. Omdat we een bestaand huis kopen is het altijd verstandig om een technische keuring te laten uitvoeren. Dus zo gezegd zo gedaan. Via de buurvrouw (Kim) die makelaar is kregen we een naam van een Home inspector. Echter deze man was op vakantie. Hij zat op Hawaii, maar was wel zo enorm aardig om toch even zijn voice mail af te luisteren en terug te bellen dat hij ons niet kon helpen. Dus terug naar Kim voor een andere naam. Dus werd het Tim van Precise Home Inspection, en vandaag is Tim geweest. Alles van boven tot onder bekeken, kruipruimtes, zolder, verwaming en gas installaties, noem het maar op. Alles in de computer en tegen het eind van de avond hadden we een uitgebreid rapport in huis wat er aan de hand was, (eigenlijk niet veel) en een lijst met dingen die we konden gaan bespreken met de huidige eigenaar. Dus dat moeten we rap gaan doen, je weet maar nooit wat hij nog voor ons kan gaan doen.

Please sign on the dotted line.........

Tja, met een grote afstand is het aan de ene kant eenvoudig om dingen even "onder de pet" te houden, aan de andere kant heb je ook weinig mensen waarmee je dingen kunt delen en kun je niet wachten om iedereen het te vertellen. Maar nu zijn we zover. We hebben het koopcontract getekend om een HUIS TE KOPEN hier in Duvall. En het goede nieuws is, we hoeven niet te verhuizen. De huisbaas kwam enkele weken geleden naar ons toe met de mededeling dat het huis verkocht moest worden en dat ze het het als eerste aan ons aanboden. En daar sta je dan, net alles geinstalleerd, de kids hun eerste vriendinnetjes gemaakt, wij net onze plek gevonden, wat doen je dan? Nog nooit een huis gekocht in je leven en nu kun je het doen in een vreemd land. We wilden avontuur, we krijgen avontuur. Dus aan de slag en ons huiswerk gedaan, de waarde bepaalde, de financiele zaken bekeken en uiteindelijk een bod uitgebracht. Na één onderhandelingsronde kwamen we eruit en afgelopen vrijdag hebben we het koopcontract getekend. Nu moeten we officieel de hypotheek regelen en als alles goed gaat kunnen we op 26 Juli a.s de officiele eigenaar zijn van 28320 NE 138th Place in Duvall, ons eigen Schapenhokje.

Klant is koning

Dit is het land van behulpzaamheid. In winkels wordt je direct aangesproken of je alles kunt vinden en/of je hulp nodig heb. Het is ook het land waar je alles na aankoop weer zonder problemen terug kunt brengen, met geld terug. Dit laatste heb ik al diverse malen ondervonden in positieve zin. Vorige week hadden Bo en Nova een slip en slide van Opa en Oma gekregen. Een waterpret ding waar je een tuinslang op aansluit en ze over plastic kunnen glijden. Erg leuk. Waar het niet dat we in de eerste instantie dachten dat onze waterdruk niet goed was omdat de sproeiers het niet goed genoeg deden. Maar we kwamen tot de ontdekking dat hij aan de onderkant gescheurd was en dus veel water verloor. Dit ding was dus al stuk bij aankoop. Dus alles weer terug in de doos, bon mee, en terug vandaag. Grandioos, de dame hoorde mijn verhaal aan, nam de doos terug met inhoud en we konden nog kiezen of we ons geld terug wilde of een nieuwe. Gelukkig hadden ze nog dezelfde, dus het werd een ruiling. En weer een paar blijde kinderen. Nu nog de zon.

Vuurwerk in je korte broek

Toch is het een vreemd idee. Om vuurwerk te gaan kopen en af te steken in je korte broek en een T-shirt aan/ Toch is dat precies wat we vandaag gedaan hebben. We waren uitgenodigd op een 4th of July party en zoals een echt amerikaans feest betaamd hebben we ook een gerecht mee genomen om te "delen". Voor ons was dat dit keer de fruitsalade. De hele dag en ook gisteren hoorde je de knallen al door de omgeving gaan van het vuurwerk. Je het het officiele spul maar ook de illegale handel. Wat in Nederland de Chinezen zijn of Belgie zijn hier de Indianen reservaten. Die mogen op één of andere manier wel spul verkopen alleen als eigenaar mag je het niet afsteken. Na de nodige bommen vanavond, waarbij iedereen zeeeeeer bezorgd is over het huis, want dat is natuurlijk van hout en heeft een houten dak, hebben we buiten een film gekeken op een projectiescherm. De vele families op het grasveld, met veel dekens en een grote zak popcorn en je hebt een superavond. De meiden liggen nu in bed en genieten nog na.... Ik denk dat ik nu een beetje het gevoel heb hoe het is om Kerst en Oud & Nieuw in Australie ze zijn en de kerstboom op te zetten en buiten de BBQ. Morgen weer gewoon in het werkzame leven aan de bak.

Independence Day 4th of July

Vandaag is het de nationale feestdag van de Amerikanen. De "stars and stripes" zijn niet van de lucht en overal wordt er van alles georganiseerd. Zo ook bij ons in de buurt in het plaatsje Carnation. Daar is een traditionele 4th of July parade met paarden, bands, en ook een autoshow met opgeknapte klassiekers en andere speciale auto's. We zijn met de meiden, die beiden een nep tatoo van een amerikaanse vlag hebben, en om wezen kijken. Prachtig mooi weer om weer eens mensen te kijken hier in Amerika. Iedereen in de nationale driekleur, applaus en gaan staan als de vlag voorbij komt en gillen en schreeuwen bij een volgende nationalistische wagen die de erfenis van de US laat zien. Men is trots op het feit dat men Amerikaan is. Voor ons gevoel erg overdreven, hoewel je soms denkt dat er in Nederland iets te kort van is. Vanavond zijn we uitgenodigd voor een 4 of July feest, met zwembad, BBQ, vuurwerk en een film in de tuin (projectie). Dus we dompelen onszelf ook onder in dit feest van patriotisme. Happy 4th of July.

Dans performance

De dametjes Schaap hadden vandaag hun tweede optreden. Dit keer in een echt theater op een echt podium. (de plaatselijke highschool hier heeft meer faciliteiten dan een gemiddeld dorpstheater in Nederland) De dansschool van Duvall had haar jaarlijkse optredens en omdat wij halverwege het seizoen ingestapt zijn konden ze niet met alles mee doen maar wel met het openingsnummer "Happy faces". Op de muziek van REM deden de hele kleintjes en de grotere hun enorme best om er een mooie dans van te maken. Uiteraard zaten we als trotse ouders in de zaal en hebben alles op foto en video vastgelegd voor het nageslacht. Na afloop van het nummer luid applaus en gillende mum's and dad's die uiteraard hun kind het beste vinden. De meiden vonden het prachtig, mochten een blote buiken shirt aan, haar in de de staarten en niet onbelangrijk...... make-up op!!!. O&O konden dit natuurlijk ook weer meemaken nu ze hier zijn.

Er op uit

Vandaag ben ik de chauffeur geweest. Wij zijn er op uit geweest. 10 Uur de deur uit en op de snoqualmie watervallen. Koffie mee en lekkers mee. Het was er een mooie dag voor. Nog even een halve mijl het pad af naar beneden, samen met oma. Opa hadden we even op bankje achergelaten met de koffie. En toen weer omhoog, en dat viel niet mee met die kleine beentjes van Nova. Maar het was Bo en Nova wel gelukt. En oma uiteraard ook. Daarna op naar North Bend en lekker lunchen bij Twin Peaks. En via een andere weg weer terug naar huis, met een ervaring rijker in Amerika voor Gery en Chris.

Hallo dan... welcome Robine !!!!

Sommige gebeurtenissen drukken je weer met de neus op een aantal nadelen die verhuizen naar het buitenland met zich meebrengen. Gelukkige gebeurtenissen dit keer want één van mijn beste maten Marco (of eigenlijk was het natuurlijk Danielle die de prestatie heeft geleverd) heeft het gezin uitgebreid met een wonderschone dochter genaamd Robine. De eerste behoefte is natuurlijk om daar snel heen te willen gaan om het nieuwe wonder te bekijken en onze vrienden te feliciteren, zoals zij ook bij ons als één van de eerste voor de deur (naast het ziekenhuis bed eigenlijk) stonden bij de geboorte van Bo en Nova. Dat gaat helaas niet kunnen gebeuren maar in gedachten zijn we er zeker bij en via de telefoon zijn de warme felicitaties als over de plas gegaan. Nu hebben we via de wondere wereld van e-mail een mooie foto ontvangen van het nieuwe gezin. Nu ff uitprinten en de orginele foto die we kado kregen op ons afscheidsfeest vervangen en de fotolijst weer terug zetten op zijn prominente plek in de woonkamer. Looking good guys... missing you. Later!!

Klussen

Nu dat onze (schoon)-ouders gearriveerd zijn, is ook onze klusman meegekomen. Dus onze opgespaarde klussen, de klussen waar Milo geen kaas van gegeten heeft, worden nu gedaan. De eerste klus was vorige week meteen al geklaard. Onze bed ombouw, hij zat in elkaar, maar daar was alles meegezegd. Onze timmerman heeft het nu goed gedaan. Het zit nu weer zoals het hoort. En Milo zijn vader doet dit ook met plezier. Het dressoir dat tijdens de verhuizing door zijn bodem was, is nu ook weer gerepareerd op deskundige wijze. Maandag even naar de Home Depot, (hornbach) geweest om wat hout en schroeven tehalen, en daarna aan de slag. Dus ook het dressoir kunnen we weer gebruiken, en staat er netjes bij. Op deze manier wordt hier dus zowel vakantie gevierd als geklust. Alvast bedankt (schoon)-pa !

Spoelt u maar

De tanden fee is voor mij niet geweest, maar ik wel bij de tandendoktor. Dat zijn van die nieuwe ervaringen waar je eigenlijk niet op zit te wachten. In Nederland ken je de tandarts en hij kent jou, weet hoe gebit er voor staat en als je heen gaat weet je ongeveer wat je kunt verwachten. Een nieuwe tandarts en zeker eentje in het buitenland brengt een groot gevoel van onzekerheid met zich mee. Wat vindt hij/zij ervan, is het op het juiste niveau en wat gaat hij/zij eraan doen? Duvall Dental Center is één van de 3 tandartsen in een dorp van 5000 inwoners, dus er is blijkbaar genoeg te doen en ook te verdienen. Dr Sam Castillo's zijn kantoor heeft, net als het MRI scan centrum, een ruime en overweldigende entree en ziet er van binnen uit als een kantoor van een multi-national. Kunst aan de muur en 4 tandarts stoelen op één rij waar de patienten inzitten en de doktor hopt van stoel naar stoel. Lopende band werk dus. Stap 1 was foto's maken, dat werden dus 20 rontgenfotos van heel het gebit en toen een lang onderzoek door één van de mondhygiëniste . Dan eindelijk een blik van de doktor. 2 vullingen vervangen en een kroon op een andere tand als voorzorg luidde de diagnose. Daarna kon ik gelijk door naar het kantoor waar de prijslijst erbij werd genomen en ik een keurige offerte kreeg voor de voorgestelde behandeling en ik kon gelijk een afspraak maken als ik iets wilde laten doen. Soms vraag ik mij af of ik bij een doktor ben en op medische gronden een keuze maak of dat ik bij een louche autoverkoper sta die mijn wallet wil leeghalen.

Tandenfee is geweest

Kleine meisjes worden groter en groter. Na de eerste tand enkele weken geleden was de volgende alweer los aan het laten. Na wat wikken en wegen hing hij aan het eind van vorige week nog aan een draadje en moesten we met tandenpoetsen enorm uitkijken dat we hem niet mee namen in onze enthousiaste poetsbeurten. Dus toch Bo maar overtuigd dat het verstandig is om het eruit te halen. Nu wist ze wat dat betekend van de vorige, dus ze had vertrouwen in mama en kon na wat kort wikken en wiebelen met een trotse blik in haar ogen en nog een beetje bloed in haar mond, naar papa toekomen en haar fietsenrek laten zien. Dus de volgende nacht, was de tandenfee wederom langsgekomen en had weer een dollar neergelegd. Gelukkig weet de tandenfee dat we in de USA wonen en dat je aan euro's hier niets hebt.

Sun Mountain Lodge

Dit weekend de eerste "vakantie" gehad. Nav het bezoek van Opa en Oma (O&O) leek het ons ook een goed excuus om zelf eens van de omgeving te genieten en verder te kijken dan het plaatselijke bos en de supermarkt. Dus wij gezocht op het oude vertrouwde internet en gevonden de Sun Mountain Lodge. Klinkt in iedergeval erg goed en moet zeggen dat was het ook. Op zo een 5 uur rijden van Duvall aan de andere kant van de Cascades (de bergen) ligt het plaatsje Winthrop en daarbij de Lodge. Gelegen boven op een redelijke berg en met een enorm uitzicht is dit één van de bekende plekjes voor een korte vakantie in Washington State. Voor gereserveerd stond er een cabin, voorzien van alle gemakken, op een steenworp afstand van het meer. De volgende dag direct het meer verkend en in een roeiboot en gewapend met een gehuurde hengel aan de slag. Helaas zat het ons niet mee (of hadden we de juiste techniek niet te pakken) maar helaas dus niets gevangen. Daarna verder gekeken en in het zwembad de Lodge gezwommen. Heerlijk in de hottub, met uitzicht over de bergen en de vallei, toppie. Je bent midden in de natuur en dus kom je overall van alles tegen. Bij de cabins en de Lodge barst het van de herten die je zomaar kan tegen komen en tijdens een hike op zondag, toen we dachten een kleine short-cut te nemen van de gebaande paden een vonden we een slang op ons pad. Never a dull moment dus. O&O genoten ook en hebben weer een nieuwe ervaring op zak, net als wij.

Afgestudeerd

We hadden vandaag een afstudeerfeestje. Nova was voor dit jaar klaar met de Pre-school en op een heuse diploma uitreiking heeft ze haar eerste diploma gekregen. Met zang en dans en op de klompen die ze gisteren van Opa en Oma heeft gekregen stond ze daar voor iedereen op te treden. Trots als een pauw waren papa en mama alles op foto en video aan het vastleggen. Goed zo meisje, de eerste is binnen, nu door naar de cum laude afstudeerscriptie op de Universiteit.

Eindelijke, de meiden in hun armen

Vandaag was dan de dag. Om 11:55 landen de NW 33 uit Amsterdam met aan boord Opa en Oma. Een prima dag hier in Seattle want er was zon, geen regen en een redelijke temperatuur dus bij het aanvliegen van Seatac airport hadden ze vanuit de lucht al een beetje kunnen zien hoe de wereld er hier uit ziet. We moesten nog zeker een uur wachten voordat ze aankwamen bij de koffers. In het vliegtuig ware twee mensen onwel geworden die eerst met de ambulance broeders uit het vliegtuig werden gehaald en toen mocht de rest pas. Dan nog de immigratie dienst, de douane en je koffer. Maar toen ze er eindelijk waren was het weer ouderwets knuffelen en was het toch wel duidelijk dat we elkaar een tijdje niet gezien hebben. Snel alles ingeladen (gelukkig paste alles in één auto) en op weg naar Duvall. Ze verblijven in de logeersuite (speelkamer) en na een lichte lunch en diner werd het voor O&O toch echt tijd om naar bed te gaan. Opa ging om 8:00 met de kids, Oma hield het wat langer vol.

Nog 2 nachtjes slapen

De spanning stijgt in huize Schaap. Nog twee nachtjes slapen en dan komen opa en oma voor een tijdje bij ons logeren. De meiden kunnen er al niet van slapen en willen opa en oma alles laten zien wat ze hier doen en beleven. Nova duurt het allemaal te lang en die wil ze vandaag wel ophalen met de auto, "want we hebben toch een grote auto papa? ". Bo kan al 2 avonden niet in slaap komen. Dat "Nederland" nu hier heen komt, maakt ook weer de gedachte aan alles wat ze heeft achtergelaten weer heel actueel. Het gaat een leuke tijd worden.

Duvall Days..... Fun for all

De Duvall days zijn het hoogte punt van de sociale kalender van de Duvall community. Dus als echte Duvallenaren of Duvallers (hoe je dat ook noemt) konden we natuurlijk niet achter blijven. De parade was de eerste actie op zaterdag en de school van Nova deed mee en dus wij ook. Bo mocht mee als gast bij de school. De familie Schaap dus in colone over Mainstreet luid aangemoedigd door de Amerikaanse mede bewoners van Duvall. Daarna de rest van de parade bekeken. Veel muziek band ( tamboer, fanfare etc) uit verschillende dorpen, ook reden alle Gemeente raadsleden in de parade, met grote posters waarin ze aangaven dat je bij de volgende verkiezingen op hen moest stemmen, zelf County representatives (Provinciale Staten leden) hadden een wagen of mooie cabrio geregeld waarin ze zichzelf lieten rondrijden. Toen naar de Fair, waar allerlei stalletjes waren met onzin dingen en ook veel te doen voor kids. De dames uiteraard pony gereden en gespeeld in luchtkastelen en 's avonds het geheel afgesloten met een concert en vuurwerk. Bo en Nova lagen om 23:00 in bed, helemaal af. Toch de volgende ochtend er weer redelijke tijd uit want op zondag was er "Fireman's breakfast" waar je pannenkoeken kon eten en daarmee een goed doel steunen. Nu wilde we dat wel maar er stond een rij die, naar we achteraf begrepen, één uur duurde voordat je iets te eten had. Dat doen we dus niet Gezellig gegeten in Mainstreet bij Speak& Easy café. Voor een foto verslag van dit hoogtepunt kijk op
deze link.

Vandaag Duvall Days

Vandaag is het dan eindelijk zover. We hebben de Duvall days hier in het dorp. Een kinder en volwassen parade, de hele dag een kermis en allerlei muziek optredens in McCormick park en dan vanavond om 10:00pm is er dan een vuurwerk. We houden jullie op de hoogte met foto's etc. De dames doen mee met de kinder parade met versierde fietsen en gaan dan samen met de andere kinderen van de School van Nova meedoen met de parade.

Zet een kaars voor je raam vannacht

Back to basics. Gisteren werden we, of eigenlijk Jacq en de kids want ik was er niet, wreed verstoord in de dagelijkse gang van zaken door een knaller van een onweersbui die er voor zorgde dat de stroom in heel Duvall voor een bepaalde tijd uitviel. Een transformator punt, niet ver bij ons huis vandaan was geraakt en in brand gevlogen. Aangezien alle leidingen van stroom, telefoon en kabel tv hier boven de grond lopen, is de kans dat bij een storm of bij onweer er iets graakt wordt groot. (De groot is een en al rotsen dus graven is geen optie) Dus dat werd brood met kaas, dikke truien aan en met het beetje water dat nog in de boiler zat de snuiten gewassen en naar bed. Armoede troef dus. Waar was papa? Die zat in Bellevue met 2 collega's uit Nederland aan een heerlijk Sushi, uitgebreid te genieten en toen hij klaar was, bleek de stroom ook weer hersteld.

Nova Armstrong

Weer een mijlpaal. Vandaag was het de dag dat de zijwieltjes eraf gingen. Ze wilde het wel proberen. Wij hadden al gezien dat dit wel ging lukken, aangezien de zijwielen meer omhoog stonden dan dat ze nog functie hadden, moest het een kans van slagen hebben. Dus ik onder support van Bo samen met Nova proberen. Op de parkeerplaats van het honkbalveld om de hoek van de straat. Want daar heb je ruimte en is het vlak. Nova stapte op vertelde mij nog even dat ik haar vooral niet vast moest houden, en ......daar fietste ze, met een grote smile op haar gezicht. De vraag was nog even of ze ook nog goed kan stoppen en afstappen. Maar ik maakte mijn druk om niets. Nog even via de walkie tolkie tegen papa vertellen dat ze het kan. Zodat deze de video camera en fototoestel mee kon nemen om dit moment nog even vast teleggen.

Leavenworth = Gruss Gott

Vandaag zijn wij een dagje op pad geweest. Het werd het dorpje Leavenworth, kleine 2 uur rijden door de bergen en over de Stevens pass. Bij vertrek was het bewolkt, nadat we de pass over waren, klaarde het letterlijk op in zonneschijn en maar liefst 34 graden Celcius. Het dorpje staat bekend om zijn Duitse invloeden. Alles in Duitse stijl, huisjes, hotels etc. met de muziek erbij. Souveniers winkels in overvloed ook met Duitse invloeden. Het personeel van de winkels liep in Duitse klederdracht. Net Volendam, maar dan Duitsland in de US. Al dit ging samen met de Amerikaanse voertaal en de Amerikaanse vlaggen die er overal hingen. Als je trek had in een echte Duitse braadworst was hij hier tekrijgen. Kortom een leuke gezellige dag.

Op oorlogspad

Ben vanavond voor de tweede maal op oorlogspad geweest. Leven in de natuur is heerlijk en geeft enorm veel voordelen maar ook nadelen en één daarvan zijn wespen. Onder de dakgoot rond ons huis zie je op allerlei plaatsen, kleinere en grotere wespennesten die door zgn Yellow Jacks worden gemaakt. (Wespen met lange gele voorpoten). Nu kun je hier bij bosjes verdelger kopen dus dat hebben we ook gedaan en elke avond, als het donker en kouder is spuit is ik de nesten waar ik bij kan, helemaal onder met dat goedje en kan ik ze de volgende dag zo verwijderen. Soms kan je er niet bij en je moet ook opletten dat ze je niet aanvallen als je op oorlogspad bent, dus een vluchtpad ligt klaar. De meeste zijn open nesten maar sommige zijn dicht en dan moet je zorgen dat je recht in het kleine gaatje spuit. Dat vergt enige oefening, dus dat doen we later deze week.

Okkie

Een ongeluk zit in een klein hoekje. Eigenlijk een klein puntje van de elleboog van je eigen man. Ik beken ik ben 100% schuldig aan het onfortuinlijke ongeluk dat Jacq is overkomen en waardoor ze nu al een tweetal dagen met een zonnebril op loopt. Een coordinatie/communicatie fout zorgde ervoor dat ik naar rechtsdraaide met een arm omhoog en Jacq naar links ging nog met haar hoofd omhoog. En dus vol op mijn rechter elleboog aan botste. Ik heb haar nog maar weinig zo horen schreeuwen van de pijn en schrik en ik zag me alweer zitten op de ER van OverLake Hospital (ik ben daar bekend). Maar gelukkig ging de pijn snel weg maar kwam er een orgineel, mooi, blauw, paars, rood blauwoog voor in de plaats. Op de foto heeft de make-up zijn werk al gedaan, hij is nog blauwer. Dus ik mag de komende weken nadenken hoe ik dit goed moet maken. Daarnaast kunnen we natuurlijk elk moment de Sheriff op bezoek krijgen voor een anonieme tip van "Domestic violence". Dus, Jaqc, op die zonnebril.

De kinderboerderij

Nova had vandaag een uitje met de Pre-School, naar de petting farm in Bellevue. Deze dag stond al een tijdje vast dus het was hopen op goed weer en geen regen. De ouders mochten ook mee en tevens als extra begeleiding. De kinderen kregen een rondleiding erg leuk en mochten wat dieren aaien. Dit hele gebeuren was uitraard buiten en volop in de zon. Jawel met een temperatuur van maar liefst 33 graden celcius. Dus mooi weer hadden we! Nova had het net als alle andere kids naar haar zin. Zo werden we ook voorgesteld aan het volwassen varken van de petting farm, en werd er verteld dat deze ook hamburgers met patat erg lekker vond!!! Een real American dus. De dingen die verteld werden kon Nova prima volgen, toch wel weer erg leuk om er achter tekomen dat ook haar engels de goede kant op gaat. Want begrijpen doet ze heel veel. En als haar iets gevraagd werd, welk dier ze het liefst vond, gaf ze gewoon antwoord. Na de hete rondleiding nog even in de speeltuin spelen en wat drinken voor alle dorstige en daarna weer terug naar huis, in een auto met aircontioning.

Niet klagen

De lente is al enige tijd gestart, maar hier in Washington heeft hij even op zich doen wachten de afgelopen weken, met wat koude temperaturen en een aanzienlijke hoeveelheid regen. Echter nu is er een inhaalslag aan de gang. We hebben hier echt top weer, bijna te heet, hoewel je dat niet te gauw zegt in de stad die bekend staat als de natste stad van de hele US. Vandaag, gisteren en morgen schiet het kwik in de thermometer door naar 90 graden F. Voor de minder snelle rekenaars, dat is 32.2 graden C. En er komt nog meer aan volgens de meteorologen. Dus de Nederlandse collega's die er nu zijn en diegene die volgende week komen. Zwembroeken, korte broeken en/of rokjes mee, want het weer heeft de lente overgeslagen en is direct aan de zomer begonnen.

Bioloogje Nova

Leven in de natuur is natuurlijk een unieke ervaring en als kind van 3 jaar ben je in één van de pieken van je leven en ga je op onderzoek uit. Natuurlijk niet alleen want er zijn genoeg andere avonturiers van dezelfde leeftijdsgroep die met je mee willen. De straat is dan natuurlijk al gauw een grens waar je de uiteinden van gaat besnuffelen. En wat kom je daar dan tegen..... bessen. Kijk dat lijkt natuurlijk op iets dat voedsel is en als 3 jarige kleuter met een lengte van een 5 jarige is voedsel nooit verkeerd. Dus dat wordt smullen, en als dan je amerikaanse mede avonturiers verklaren "you can eat them", dan staat niets je nog in de weg om eens eerlijk te proeven. Gelukkig zijn er dan wel veilige vangnetten. Bijv een goudeerlijke oudere zus die toch wat behoudender is en deze "extreme adventure" toch even op de thuisbasis gaat vertellen. De expeditieleidster uit het basiskamp gaat dan toch even polshoogte nemen en grijpt in om verder genieten van deze bessen te voorkomen. "Yes, but...but.... Holly said you could eat them". De expeditie leidster overlegt met andere leiders in de buurt en besluiten om het avontuur af te blazen en huiswaarts te keren. Aldaar aangekomen toch even de electronische snelweg geraadpleegt welk gevaar de avonturiers nu eigenlijk tegengekomen waren. Gelukkig niets aan de hand. het schijnt dat bij ons in de buurt heerlijke wilde bramen groeien.

U kunt pitten...

Eén van de laatste dingen op onze "to do" list was het regelen van een slaapplaats voor de gasten die we in grote getalen verwachten nu dat we hier aan de mooie westkust van de Verenigde Staten wonen. Je was altijd al welkom maar slapen was er helaas nog niet bij. Maar nu dat over 3 weken mijn ouders deze kant op komen was het toch wel noodzakelijk om een goed en praktisch bed aan te schaffen. Dus we hebben de oude en vertrouwde IKEA weer even bezocht en een Beddinge gekocht. Deze kan voor papa dienst doen als TV bank als Jacqueline een keer de afstandbediening van de TV beneden in haar macht heeft en hij naar boven wordt verbannen, als een speel bank voor de dames die pape/mama spelen en uiteraard als een luxe, comfortabele slaapplaats voor iedere vermoeide reiziger die ons huis aan doet. Dus vanaf nu is iedereen helemaal welkom en wordt je niet verbannen naar een 2e rangs Motel als je langs komt.

Verhuizen

Als je op een campus werkt zoals die van Microsoft met 25.000 werknemers op één hoop dan moet er soms wel eens geschoven worden. En dat gebeurd dan ook meerdere malen per jaar. Voor diegene die hier al een tijdje werken is het al niets nieuws meer en hoort het er min of meer bij maar voor mij is het nog iets nieuws, een ervaring. Ik ga verhuizen!! Van gebouw 122 kamer 2395 naar gebouw 122 kamer 2419. Hemelsbreed een afstand van 8 - 10 meter. De professionele verhuisdienst van Microsoft heeft daar een heel draaiboek voor afgeleverd met dozen en plakband met een aantal bladzijden instructies. Ik denk dat ik het maandag zelf maar even doe dan ben ik in één keer klaar en staat alles op zijn plek. Alles in en uitpakken (gelukkig heb ik nog niet zo veel) is denk ik meer werk.