Microsoft company picnic

Vandaag was het de jaarlijkse familie picnick van Microsoft. Voor ons de eerste keer dit jaarlijks terug kerende evenement. Omdat het hoofdkantoor van Microsoft uit heel veel werknemers bestaat wordt dit in 2 dagen gedaan. Een gezellige dag, voor elk wat wils, jong en oud, groot en klein. Ook was er een volleybal toernooi opgezet, met zelf gemaakte groepen kon je je daarop inschrijven. Er was een NL ploeg, the Dutch Jumpers, was onze naam. En bij gebrek aan vrouwen, was ik ook van de partij in het veld welliswaar. Na het volleyball was het tijd voor de kinderen en gingen we alle luchtkussens, ballonnen, etc. af. Meer dan genoeg van dit alles. En niet te vergeten genoeg te eten en te drinken voor iedereen. Het oppervlakte was zo groot, dat we niet eens alles gezien hebben, de levens grote games, golf spel, muziekbandjes en noem maar op. Dit is zeker voor herhaling vatbaar en doen we volgend jaar zeker weer.

Waterballet

Wat is er niet mooier dan jezelf, je vader en moeder en je zus nat maken met de waterslang na een hele warme dag en dan nog je kleren aan hebben ook. Afgelopen vrijdag hadden we Tony Krijnen op visite, een collega uit Nederland, en natuurlijk perfect weer om de BBQ weer eens in de fik te steken. Tijd om een goed bij te praten was er bijna niet want de meiden vonden het natuurlijk prachtig met Tony en ze waren volop met hem aan het stoeien en doen. Uiteindelijk kwam er water aan te pas. Jacqueline begon door Bo met kleren en al in het kleine badje te gooien (de grote stond nog niet), en daarna heeft ze, met hulp van mij en Tony toch haar revenge gehaald en kon ze haar moeder met de slang een koekje van eigen deeg geven. Volgende slachtoffer was papa en uiteindelijk had niemand behalve Tony nog een droge draad aan zijn/haar lijf. Snel douchen, aankleden en naar bed voor de dames en toen de gitaren te voorschijn gehaald en in de langzaam ondergaande rode avondzon, met een rose en hier en daar wat mugjes met Tony wat nummertjes gespeeld. Cool einde van een mooie avond. Thanks M'kar!

Big genieten

vNa 5 uur van water vullen en meer dan 1400 gallons (4500 liter) water in het badje hebben laten stromen was het vandaag de dag om ons zwembad in te wijden. De dames hadden de eer om nadat we even de chemische gesteldheid van het water gecontroleerd hadden, als eerste te water te gaan. Helemaal top!! Het water is rond de 75cm hoog, een gemiddeld kinderbad en het is zo breed dat Bo en Nova er echt in kunnen zwemmen. Uiteraard hebben Jacq en ik ook even van deze luxe gebruik gemaakt, want hoewel we het voor de kinderen gedaan hebben zullen we niet ontkennen dan een eigen zwembad in de tuin toch wel een heerlijk luxe is. Vroeger toen ik een klein mannetje was en je plaatjes van dit soort baden zag kun ik er alleen maar van dromen, nu heb ik er eindelijk een. Die dametjes van ons hebben het toch maar voor elkaar hier in Duvall

Big Pool

Zoals alles hier in de USA, is alles groot. Ook wij ontkomen hier niet altijd aan met onze 2 meiden. Aangezien de zomers hier over het algemeen lang en lekker zijn, hebben wij als ouders besloten een groot bad tekopen. Alles erop en eraan. Filter, pomp, afdekzeil, zwemtrap etc. Deze pool vullen we 1 keer voor de hele zomer. Tevens krijgen we ook nog 1 keer een gigantische waterrekening, maar daar denken we maar even niet aan. Ik heb dus een 2 de hands pool op de kop getikt, doorsnee 3,66 cm en 77 cm hoog, toen Milo in Atlanta was. De dames hebben dus nog 1 week moeten wachten voor deze op gezet kon worden. Vandaag was de dag van de klus. Grond vlak maken, zeil erover zwembad rand oppompen en vullen maar. Vullen maar, vullen maar, er kwam geen eind aan. De dames wilden wel zwemmen, maar het bad was nog niet vol. Dit heeft ons een halve dag en een deel van de avond gekost. Want ja we zijn niet vlot smorgens, dus voor we begonnen was de halve dag al om. haha. Maar de pool staat, alle chemische spullen zitten erin. En we hebben Bo en Nova beloofd MORGEN GAAT HET ZWEMBAD OPEN !!!!!!!!

Sport camp

Afgelopen week was het de week van de multi-sportcamp, voor Bo. Dit houdt in 5 dagen van 9-12 uur, 3 sporten beoefenen, Soccer (dit is voetbal), Baseball en Basketball. Ze hadden 1 groepje 4-5 jarige en 1 groepje 6-7 jarige. Dit werd begeleid door ieder 1 coach. Bo vond dit alles erg leuk om te doen. Dus iedere dag gingen we dus fris en wel starten, eerst goed in smeren met zonnebrand, want het is hier al 2 weken volop zomer, en drinken , water en een snack mee. Alles goed voor bereid en niet tevergeten de pet op tezetten.Zie hier boven op de foto, Bo in roze korte broek geheel in de houding, klaar voor de Baseball wedstrijd. Dit was alweer een leuke week van de schoolvakantie. We hebben er inmiddels 7 weken opzitten en nog 5 weken tegaan.

Eindelijk vakantie

Vandaag is dan eindelijk de vakantie begonnen. De komende 2 weken zal de Fam Schaap gaan genieten van Washington State. "Ga je ergens heen? " is een veel gestelde vraag. Nee we blijven in de buurt en ga nu eindelijk eens onderzoeken waar we nu eigenlijk zijn gaan wonen. Dus de komende weken zullen we de bergen, het strand, de stad en heel veel andere plekken gaan ontdekken. Vandaag is het klus dag (30 graden buiten) want er moet e.a aan het huis gebeuren. Ook wordt het vandaag tijd om het echte zwembad op te zetten wat we aan de meiden belooft hebben. Dus, werk genoeg, en het weer werkt wel mee.

Women Night !!!!

Gistermiddag ben ik uitgenodigd voor de lady hot tub night. Dit soort dingen komen altijd in een opwelling bij mijn buurvrouw Kim. Erg leuk, kan niet anders zeggen. Dus op het laatste moment worden de vrouwen bij elkaar getoverd, wie er kan komt en anders heb je pech en volgende keer beter. Dus dit persoontje zorgt er uiteraard voor dat ze kan. Een heerlijke ontspanning voor de stressvolle dag als vandaag kon ik wel gebruiken. En natuurlijk de nieuwsgierigheid, je weet nooit welke nieuws je weer hoort uit de buurt. Buiten Kim en mezelf om waren er nog 2 buurvrouwen en natuurlijk ontbrak Christine niet. Deze is altijd van de partij als er iets tebeleven valt. haha. De party begon om 9.30 uur PM. Want dan is het bijna donker. (nog wetende van de vorige hot tub party, dan kunnen de buren ons niet zien) Mijn eigen man notebene, en buiten licht uit. Maar speciaal was het wel. Met diverse onderwerpen, van films die besproken werden, boeken en de buurt. Wie zijn huis verkoopt/verkocht voor welke prijs etc.En of de nieuwe bewoners al gesignaleerd zijn, zo ja kinderen jongen/meisje etc. Dus dit brengt de info op van een hot tub party op. En daarna uit bad iedereen snel handdoek om en naar huis. Einde verhaal.

De vlag kan uit!!!

Vanmiddag rond 5 uur kregen we het verlossende bericht dat de overdracht van het huis bij de rechtbank geregistreerd stond en dat de bedragen over en weer geboekt waren zodat we nu officieel eigenaar zijn van ons eigen stulpje in Duvall. We zijn er uiteraard verschrikkelijk blij mee en hebben het voordeel dat we wel een huis gekocht hebben maar niet hoeven te verhuizen. Waar vindt je dat nog? Nu beginnen natuurlijk de echte uitdagingen voor een huiseigenaar. Wat wil je eigenlijk veranderen? Wat moet er gebeuren en wanneer? Voordeel is dat we nu alles kunnen doen wat we willen, nadeel is dat alles wat er nu stuk gaat voor onze rekening is. Vanavond belden mijn vader en moeder als eerste om ons te feliciteren met de aankoop half 7 's ochtends nederlandse tijd. Een grote en leuke verrassing. We hebben de aankoop gevierd met een diner in de plaatselijke Mexicaan (Ixtapa) en daarbij werden we vergezeld door de buren Kim en Steve en de "voormalige eigenaren" Bob en Christine plus alle familie aanhang (kids). Erg gezellig en een goede afsluiting van de dag.

Tekenen

Over een uur gaat het gebeuren. De teken sessie voor de overdracht van het huis bij de Escrow company. Dus nog even en we hebben een grote schuld en zijn de virtuele eigenaren van het huis op 28320 NE 138th Place. Spannende tijden.. Tekenen schijnt meer dan een uur te duren met een stapel van 15 cm aan documenten. Dus aan het eind van de sessie hebben we een lame arm. Later meer

Work and pleasure

Gisteren was de dag van de zogenaamde BPM summit. De eendaagse meeting waar ik de gastheer van was in het altijd mooie Atlanta. We begonnen om 8:00am en waren klaar om 6:30pm dus een volle dag van presentaties en discussies met vertegenwoordigers van allerlei subsidiaries wereldwijd. De meeting ging goed, maar gastheer spelen is een uitputtende bezigheid. Constant alles in de gaten houden, zowel de inhoud, de discussie, maar ook de lunch etc. Daarna gingen we naar het restaurant van het West In hotel boven op de 73de verdieping van het hotel. De lift van het hotel zit aan de buitenkant van het gebouw, als een spin aan de muur en is compleet van glas gemaakt. Dus voor diegene met enige vorm van hoogtevrees was het een overwinning om met ons mee te gaan. Vanavond is de openingsreceptie. Een feestje van 2 -3 uur met gratis drank en muziek. Dus na een goed dagje werken, is het fun gedeelte nu aangebroken.

Kraamvisite

Nu alles weer in het gereel is na het vertrek van opa en oma, is er weer tijd genoeg om na tedenken over van alles en nog wat. Zo ook een huisdier. Dit komt de laatste tijd wel weer erg veel aan de orde. Het gemis van onze Flap die wij in NL hebben moeten achterlaten is dan ook aan de orde. Maar er komen ook andere (huis)-dieren ter sprake. Een hond, (net zoals Pablo en Jan-Poul.) Een paard, (net zoals mijn vriendinnetjes). Maar uit eindelijk zijn wij dames ook wel tevreden met een konijn. Dus nu Milo een week op pad is voor het werk, heb ik een andere missie. Op zoek naar een nest baby bunny's. Gisteren het werk begonnen. Kijken voor spullen, en waar vind ik een nest konijnen. Bij de dieren winkel niet, gelukkig maar want daar haal ik hem liever niet vandaan. Na een heldere ingeving zijn wij de plaatselijke dieren kliniek in Duvall gaan bezoeken voor evt. advertentie's. Raak!! Een telefoonnummer voor Holland Baby Bunny"s. Dus bellen en vandaag mochten wij even langskomen. Een aardige dame liet ons het nest konijnen zien, ze had er meer, allemaal liefhebberij. Dwerghangoortjes. Dit nestje is 3 weken oud, dus we mogen op 4 aug. met spullen komen om er 1 op tehalen. Ook liet ze nog een net geboren nestje zien, deze waren vanmorgen geboren. Kaal en ogen dicht. De meiden vonden het indrukwekkend om te mogen zien. En waren enthousiast over onze toekomste nieuwe gezinslid.

Hoezo breakfast??

Vandaag de vlucht van Seattle naar Atlanta gehad. We moesten op tijd voor mijn meeting in Atlanta zijn dus had ik de vlucht van 6:00am geboekt. Dus moest ik met mijn collega om 4:00 op Seatac vliegveld zijn en dus rond 3:15 bij zijn huis en helaas, helaas, mijn wekker stond dus om 2:00am. Niet echt de tijd om aan een ontbijtje te denken. Dus met een vlucht van 4,5 uur voor de boeg moest dat aan boord wel goedkomen. Even voor vieren aangekomen op de luchthaven was alles nog dicht en moesten 10 min wachten totdat de balies opengingen en we konden inchecken. Op tijd vertrokken en dus om 6:10am zaten we in de lucht met een erg cool uitzicht op Mount Rainier (helemaal helder vanmorgen). ik was helemaal klaar voor een ontbijtje. Wat een deceptie. We kregen 2 keer te drinken tijdens de vlucht en daarbij een snack. De eerste keer een kleine cracker (soort mini TUCjes) en de tweede keer een zakje chips. Waar zijn mijn sandwiches, mijn croissants, bagels of ander echt voedsel. No sir, this is what we serve on a flight. Dus voor de terugvlucht op zondag weet ik het wel. Eerst lunchen, dan de lucht in.

Uitgaansleven in Duvall

Nadat ik vorige week met mijn vader de Sportsbar had bekeken, was het gisteren (vrijdag) de beurt aan de Duvall Tavern. Beter bekend als het bikerscafe van Duvall. Met Ivo (nederlandse collega die ook in Duvall woont) wilde we die wel eens zien. Dus rond 9:00 nadat we in Redmond ergens gegeten hadden, liepen we stoer de kroeg in. ff wat bestellen en voor de rest van de avond hebben we ons eigenlijk top vermaakt met het kijken van mensen. Er is elke vrijdagavond live muziek direct nadat we aankwamen begon de locale blues en rock band te spelen dat klonk niet verkeerd. Direct begonnen de vrijgezellen heren achter de dames aan te gaan en het schouwspel was begonnen. Aan de ene kant de oude vrijsters van Duvall, desperate opzoek en aan de andere kant de oudere boeren, die na de dag hardwerken op de farm, even uit hun dak gaan. In totaal een man of 35 in de tent dus als europeaan val je dan direct op. Wij waren toch wel interessant en de gesprekken gingen ook over die twee gozers daar aan de bar. Spreken ze nu engels of niet? Volgens mij komen ze uit Europe. Amerikanen zijn "helemaal niet" nieuwsgierig (not), dus naverloop van tijd komen mensen zich automatisch aan je voorstellen en vragen waar je vandaan komt. "From Holland, yes I know.... I've been to Switzerland once, very nice those mountains". Nou in Holland heb je geen bergen. "Yes of course I knew that".
Rond 11 uur was het wel weer mooi geweest en kon ik het trainingskamp (ben in training voor de 6 dagen in Atlanta) verlaten en naar huis toe. Vanmorgen toch even wat langer in bed gebleven en als het zo blijft grijp ik toch even naar de paracetamol. Oh ja , niet vergeten dat in te pakken voor Atlanta. ....

Druk, druk druk

Met alle voorbereidingen voor het kopen van een huis zou je bijna vergeten dat er ook nog gewerkt moet worden. De komende week vind de jaarlijkse sales en marketing meeting van Microsoft weer plaats en dit keer is Atlanta de stad waar het moet gebeuren. Met 10.000 collega's zo'n 3 dagen lang honderden sessie volgen en één hele dag met zijn alle in de Georgia dome sessie volgen. Nu hoef ik dit keer niet 10 uur of meer in een vliegtuig te zitten om bij deze meeting aanwezig te zijn, maar het is toch nog 4 uur vliegen tussen Seattle and Atlanta. Een dag voor de officiele opening mag ik zelf nog een pre-meeting organiseren van 1 dag en ben ik gastheer van 35 collega's uit de hele wereld. Dus deze week is druk met de voorbereidingen van de presentaties en de logistiek voor die sessie. Gelukkig heeft Jacqueline alles hier in huize Schaap onder controle. Als ik in Atlanta ben dan houd ik jullie op de hoogte van de belevenissen daar. Eén tipje van de sluier.... Atlanta is zeer warm en vochtig.

Afscheid

Vanmorgen hebben we pa en ma terug gebracht naar Sea-Tac vliegveld. De 4 weken verblijf in de USA zat er voor hun op. Het was een leuke en gezellige tijd en snel omgegaan. We hebben van elkaar aanwezigheid genoten. Met name Bo en Nova vonden het natuurlijk erg gezellig om opa en oma de hele dag om zich heen tehebben, en ook dit gold wederzijds. Gisteravond zijn we als afsluiting nog met zijn allen uiteten geweest. De meiden wat later naar bed en vanmorgen weer vroeg op. Onze Bo realiseerde zich wat zo'n laatste dag betekent. Deze werd steeds stiller aan het eind van de avond. Ook had zij nog een kaartje van haar beste vriendinnetje Laura gekregen met foto's erbij. Wat haar nog meer aan het denken zette. Bij thuis komst ging zij direct naar haar kamer, pakte haar trolly en vulde deze met kleding, ze moest mee, naar Laura, naar Nederland, met opa en oma. Geheel verdrietig en overstuur. Nadat opa en oma en Milo met haar gepraat hadden, ging zij overstag en hadden ze besproken dat ze elkaar door haar zelf geschreven brieven gaan sturen. Jawel ook dit hoort bij ons, met de nadruk ons (milo en jacqueline) avontuur. Vanmorgen was het een dubbele stemming, iedereen was blij weer in het oude terug tekeren, maar afscheid nemen was moeilijk. Met een lach en een traan. En een terug kijk op 4 leuke weken voor ons allemaal.

Eindelijk !!!

Weet je nog? Een lieve dochter die wilde helpen, een blik roze verf, een traptrede die niet meewerkte en een deksel die niet goed vast zat. Dat waren de ingredienten voor een kleine catastropfe op afgelopen Januari. En nu, eindelijk na zoveel maanden is het tapijt na velen malen bellen en bedreigingen aan het adres van de tapijtboer door de huidige eigenaren, gearriveerd. En dus konden we nog snel gebruik maken van de expertise van mijn vader om het er "vlekkeloos"(kleine woordspeling) in te leggen. Dus vandaag, op wat kleine afwerkingen na, hebben we weer een tip top trap.

Scheurtjes; termieten, lekkage.........

Vandaag weer de volgende stap opweg naar het huiseigenaarschap. Omdat we een bestaand huis kopen is het altijd verstandig om een technische keuring te laten uitvoeren. Dus zo gezegd zo gedaan. Via de buurvrouw (Kim) die makelaar is kregen we een naam van een Home inspector. Echter deze man was op vakantie. Hij zat op Hawaii, maar was wel zo enorm aardig om toch even zijn voice mail af te luisteren en terug te bellen dat hij ons niet kon helpen. Dus terug naar Kim voor een andere naam. Dus werd het Tim van Precise Home Inspection, en vandaag is Tim geweest. Alles van boven tot onder bekeken, kruipruimtes, zolder, verwaming en gas installaties, noem het maar op. Alles in de computer en tegen het eind van de avond hadden we een uitgebreid rapport in huis wat er aan de hand was, (eigenlijk niet veel) en een lijst met dingen die we konden gaan bespreken met de huidige eigenaar. Dus dat moeten we rap gaan doen, je weet maar nooit wat hij nog voor ons kan gaan doen.

Please sign on the dotted line.........

Tja, met een grote afstand is het aan de ene kant eenvoudig om dingen even "onder de pet" te houden, aan de andere kant heb je ook weinig mensen waarmee je dingen kunt delen en kun je niet wachten om iedereen het te vertellen. Maar nu zijn we zover. We hebben het koopcontract getekend om een HUIS TE KOPEN hier in Duvall. En het goede nieuws is, we hoeven niet te verhuizen. De huisbaas kwam enkele weken geleden naar ons toe met de mededeling dat het huis verkocht moest worden en dat ze het het als eerste aan ons aanboden. En daar sta je dan, net alles geinstalleerd, de kids hun eerste vriendinnetjes gemaakt, wij net onze plek gevonden, wat doen je dan? Nog nooit een huis gekocht in je leven en nu kun je het doen in een vreemd land. We wilden avontuur, we krijgen avontuur. Dus aan de slag en ons huiswerk gedaan, de waarde bepaalde, de financiele zaken bekeken en uiteindelijk een bod uitgebracht. Na één onderhandelingsronde kwamen we eruit en afgelopen vrijdag hebben we het koopcontract getekend. Nu moeten we officieel de hypotheek regelen en als alles goed gaat kunnen we op 26 Juli a.s de officiele eigenaar zijn van 28320 NE 138th Place in Duvall, ons eigen Schapenhokje.

Klant is koning

Dit is het land van behulpzaamheid. In winkels wordt je direct aangesproken of je alles kunt vinden en/of je hulp nodig heb. Het is ook het land waar je alles na aankoop weer zonder problemen terug kunt brengen, met geld terug. Dit laatste heb ik al diverse malen ondervonden in positieve zin. Vorige week hadden Bo en Nova een slip en slide van Opa en Oma gekregen. Een waterpret ding waar je een tuinslang op aansluit en ze over plastic kunnen glijden. Erg leuk. Waar het niet dat we in de eerste instantie dachten dat onze waterdruk niet goed was omdat de sproeiers het niet goed genoeg deden. Maar we kwamen tot de ontdekking dat hij aan de onderkant gescheurd was en dus veel water verloor. Dit ding was dus al stuk bij aankoop. Dus alles weer terug in de doos, bon mee, en terug vandaag. Grandioos, de dame hoorde mijn verhaal aan, nam de doos terug met inhoud en we konden nog kiezen of we ons geld terug wilde of een nieuwe. Gelukkig hadden ze nog dezelfde, dus het werd een ruiling. En weer een paar blijde kinderen. Nu nog de zon.

Vuurwerk in je korte broek

Toch is het een vreemd idee. Om vuurwerk te gaan kopen en af te steken in je korte broek en een T-shirt aan/ Toch is dat precies wat we vandaag gedaan hebben. We waren uitgenodigd op een 4th of July party en zoals een echt amerikaans feest betaamd hebben we ook een gerecht mee genomen om te "delen". Voor ons was dat dit keer de fruitsalade. De hele dag en ook gisteren hoorde je de knallen al door de omgeving gaan van het vuurwerk. Je het het officiele spul maar ook de illegale handel. Wat in Nederland de Chinezen zijn of Belgie zijn hier de Indianen reservaten. Die mogen op één of andere manier wel spul verkopen alleen als eigenaar mag je het niet afsteken. Na de nodige bommen vanavond, waarbij iedereen zeeeeeer bezorgd is over het huis, want dat is natuurlijk van hout en heeft een houten dak, hebben we buiten een film gekeken op een projectiescherm. De vele families op het grasveld, met veel dekens en een grote zak popcorn en je hebt een superavond. De meiden liggen nu in bed en genieten nog na.... Ik denk dat ik nu een beetje het gevoel heb hoe het is om Kerst en Oud & Nieuw in Australie ze zijn en de kerstboom op te zetten en buiten de BBQ. Morgen weer gewoon in het werkzame leven aan de bak.

Independence Day 4th of July

Vandaag is het de nationale feestdag van de Amerikanen. De "stars and stripes" zijn niet van de lucht en overal wordt er van alles georganiseerd. Zo ook bij ons in de buurt in het plaatsje Carnation. Daar is een traditionele 4th of July parade met paarden, bands, en ook een autoshow met opgeknapte klassiekers en andere speciale auto's. We zijn met de meiden, die beiden een nep tatoo van een amerikaanse vlag hebben, en om wezen kijken. Prachtig mooi weer om weer eens mensen te kijken hier in Amerika. Iedereen in de nationale driekleur, applaus en gaan staan als de vlag voorbij komt en gillen en schreeuwen bij een volgende nationalistische wagen die de erfenis van de US laat zien. Men is trots op het feit dat men Amerikaan is. Voor ons gevoel erg overdreven, hoewel je soms denkt dat er in Nederland iets te kort van is. Vanavond zijn we uitgenodigd voor een 4 of July feest, met zwembad, BBQ, vuurwerk en een film in de tuin (projectie). Dus we dompelen onszelf ook onder in dit feest van patriotisme. Happy 4th of July.

Dans performance

De dametjes Schaap hadden vandaag hun tweede optreden. Dit keer in een echt theater op een echt podium. (de plaatselijke highschool hier heeft meer faciliteiten dan een gemiddeld dorpstheater in Nederland) De dansschool van Duvall had haar jaarlijkse optredens en omdat wij halverwege het seizoen ingestapt zijn konden ze niet met alles mee doen maar wel met het openingsnummer "Happy faces". Op de muziek van REM deden de hele kleintjes en de grotere hun enorme best om er een mooie dans van te maken. Uiteraard zaten we als trotse ouders in de zaal en hebben alles op foto en video vastgelegd voor het nageslacht. Na afloop van het nummer luid applaus en gillende mum's and dad's die uiteraard hun kind het beste vinden. De meiden vonden het prachtig, mochten een blote buiken shirt aan, haar in de de staarten en niet onbelangrijk...... make-up op!!!. O&O konden dit natuurlijk ook weer meemaken nu ze hier zijn.

Er op uit

Vandaag ben ik de chauffeur geweest. Wij zijn er op uit geweest. 10 Uur de deur uit en op de snoqualmie watervallen. Koffie mee en lekkers mee. Het was er een mooie dag voor. Nog even een halve mijl het pad af naar beneden, samen met oma. Opa hadden we even op bankje achergelaten met de koffie. En toen weer omhoog, en dat viel niet mee met die kleine beentjes van Nova. Maar het was Bo en Nova wel gelukt. En oma uiteraard ook. Daarna op naar North Bend en lekker lunchen bij Twin Peaks. En via een andere weg weer terug naar huis, met een ervaring rijker in Amerika voor Gery en Chris.

Hallo dan... welcome Robine !!!!

Sommige gebeurtenissen drukken je weer met de neus op een aantal nadelen die verhuizen naar het buitenland met zich meebrengen. Gelukkige gebeurtenissen dit keer want één van mijn beste maten Marco (of eigenlijk was het natuurlijk Danielle die de prestatie heeft geleverd) heeft het gezin uitgebreid met een wonderschone dochter genaamd Robine. De eerste behoefte is natuurlijk om daar snel heen te willen gaan om het nieuwe wonder te bekijken en onze vrienden te feliciteren, zoals zij ook bij ons als één van de eerste voor de deur (naast het ziekenhuis bed eigenlijk) stonden bij de geboorte van Bo en Nova. Dat gaat helaas niet kunnen gebeuren maar in gedachten zijn we er zeker bij en via de telefoon zijn de warme felicitaties als over de plas gegaan. Nu hebben we via de wondere wereld van e-mail een mooie foto ontvangen van het nieuwe gezin. Nu ff uitprinten en de orginele foto die we kado kregen op ons afscheidsfeest vervangen en de fotolijst weer terug zetten op zijn prominente plek in de woonkamer. Looking good guys... missing you. Later!!

Klussen

Nu dat onze (schoon)-ouders gearriveerd zijn, is ook onze klusman meegekomen. Dus onze opgespaarde klussen, de klussen waar Milo geen kaas van gegeten heeft, worden nu gedaan. De eerste klus was vorige week meteen al geklaard. Onze bed ombouw, hij zat in elkaar, maar daar was alles meegezegd. Onze timmerman heeft het nu goed gedaan. Het zit nu weer zoals het hoort. En Milo zijn vader doet dit ook met plezier. Het dressoir dat tijdens de verhuizing door zijn bodem was, is nu ook weer gerepareerd op deskundige wijze. Maandag even naar de Home Depot, (hornbach) geweest om wat hout en schroeven tehalen, en daarna aan de slag. Dus ook het dressoir kunnen we weer gebruiken, en staat er netjes bij. Op deze manier wordt hier dus zowel vakantie gevierd als geklust. Alvast bedankt (schoon)-pa !

Spoelt u maar

De tanden fee is voor mij niet geweest, maar ik wel bij de tandendoktor. Dat zijn van die nieuwe ervaringen waar je eigenlijk niet op zit te wachten. In Nederland ken je de tandarts en hij kent jou, weet hoe gebit er voor staat en als je heen gaat weet je ongeveer wat je kunt verwachten. Een nieuwe tandarts en zeker eentje in het buitenland brengt een groot gevoel van onzekerheid met zich mee. Wat vindt hij/zij ervan, is het op het juiste niveau en wat gaat hij/zij eraan doen? Duvall Dental Center is één van de 3 tandartsen in een dorp van 5000 inwoners, dus er is blijkbaar genoeg te doen en ook te verdienen. Dr Sam Castillo's zijn kantoor heeft, net als het MRI scan centrum, een ruime en overweldigende entree en ziet er van binnen uit als een kantoor van een multi-national. Kunst aan de muur en 4 tandarts stoelen op één rij waar de patienten inzitten en de doktor hopt van stoel naar stoel. Lopende band werk dus. Stap 1 was foto's maken, dat werden dus 20 rontgenfotos van heel het gebit en toen een lang onderzoek door één van de mondhygiëniste . Dan eindelijk een blik van de doktor. 2 vullingen vervangen en een kroon op een andere tand als voorzorg luidde de diagnose. Daarna kon ik gelijk door naar het kantoor waar de prijslijst erbij werd genomen en ik een keurige offerte kreeg voor de voorgestelde behandeling en ik kon gelijk een afspraak maken als ik iets wilde laten doen. Soms vraag ik mij af of ik bij een doktor ben en op medische gronden een keuze maak of dat ik bij een louche autoverkoper sta die mijn wallet wil leeghalen.

Tandenfee is geweest

Kleine meisjes worden groter en groter. Na de eerste tand enkele weken geleden was de volgende alweer los aan het laten. Na wat wikken en wegen hing hij aan het eind van vorige week nog aan een draadje en moesten we met tandenpoetsen enorm uitkijken dat we hem niet mee namen in onze enthousiaste poetsbeurten. Dus toch Bo maar overtuigd dat het verstandig is om het eruit te halen. Nu wist ze wat dat betekend van de vorige, dus ze had vertrouwen in mama en kon na wat kort wikken en wiebelen met een trotse blik in haar ogen en nog een beetje bloed in haar mond, naar papa toekomen en haar fietsenrek laten zien. Dus de volgende nacht, was de tandenfee wederom langsgekomen en had weer een dollar neergelegd. Gelukkig weet de tandenfee dat we in de USA wonen en dat je aan euro's hier niets hebt.

Sun Mountain Lodge

Dit weekend de eerste "vakantie" gehad. Nav het bezoek van Opa en Oma (O&O) leek het ons ook een goed excuus om zelf eens van de omgeving te genieten en verder te kijken dan het plaatselijke bos en de supermarkt. Dus wij gezocht op het oude vertrouwde internet en gevonden de Sun Mountain Lodge. Klinkt in iedergeval erg goed en moet zeggen dat was het ook. Op zo een 5 uur rijden van Duvall aan de andere kant van de Cascades (de bergen) ligt het plaatsje Winthrop en daarbij de Lodge. Gelegen boven op een redelijke berg en met een enorm uitzicht is dit één van de bekende plekjes voor een korte vakantie in Washington State. Voor gereserveerd stond er een cabin, voorzien van alle gemakken, op een steenworp afstand van het meer. De volgende dag direct het meer verkend en in een roeiboot en gewapend met een gehuurde hengel aan de slag. Helaas zat het ons niet mee (of hadden we de juiste techniek niet te pakken) maar helaas dus niets gevangen. Daarna verder gekeken en in het zwembad de Lodge gezwommen. Heerlijk in de hottub, met uitzicht over de bergen en de vallei, toppie. Je bent midden in de natuur en dus kom je overall van alles tegen. Bij de cabins en de Lodge barst het van de herten die je zomaar kan tegen komen en tijdens een hike op zondag, toen we dachten een kleine short-cut te nemen van de gebaande paden een vonden we een slang op ons pad. Never a dull moment dus. O&O genoten ook en hebben weer een nieuwe ervaring op zak, net als wij.

Afgestudeerd

We hadden vandaag een afstudeerfeestje. Nova was voor dit jaar klaar met de Pre-school en op een heuse diploma uitreiking heeft ze haar eerste diploma gekregen. Met zang en dans en op de klompen die ze gisteren van Opa en Oma heeft gekregen stond ze daar voor iedereen op te treden. Trots als een pauw waren papa en mama alles op foto en video aan het vastleggen. Goed zo meisje, de eerste is binnen, nu door naar de cum laude afstudeerscriptie op de Universiteit.

Eindelijke, de meiden in hun armen

Vandaag was dan de dag. Om 11:55 landen de NW 33 uit Amsterdam met aan boord Opa en Oma. Een prima dag hier in Seattle want er was zon, geen regen en een redelijke temperatuur dus bij het aanvliegen van Seatac airport hadden ze vanuit de lucht al een beetje kunnen zien hoe de wereld er hier uit ziet. We moesten nog zeker een uur wachten voordat ze aankwamen bij de koffers. In het vliegtuig ware twee mensen onwel geworden die eerst met de ambulance broeders uit het vliegtuig werden gehaald en toen mocht de rest pas. Dan nog de immigratie dienst, de douane en je koffer. Maar toen ze er eindelijk waren was het weer ouderwets knuffelen en was het toch wel duidelijk dat we elkaar een tijdje niet gezien hebben. Snel alles ingeladen (gelukkig paste alles in één auto) en op weg naar Duvall. Ze verblijven in de logeersuite (speelkamer) en na een lichte lunch en diner werd het voor O&O toch echt tijd om naar bed te gaan. Opa ging om 8:00 met de kids, Oma hield het wat langer vol.

Nog 2 nachtjes slapen

De spanning stijgt in huize Schaap. Nog twee nachtjes slapen en dan komen opa en oma voor een tijdje bij ons logeren. De meiden kunnen er al niet van slapen en willen opa en oma alles laten zien wat ze hier doen en beleven. Nova duurt het allemaal te lang en die wil ze vandaag wel ophalen met de auto, "want we hebben toch een grote auto papa? ". Bo kan al 2 avonden niet in slaap komen. Dat "Nederland" nu hier heen komt, maakt ook weer de gedachte aan alles wat ze heeft achtergelaten weer heel actueel. Het gaat een leuke tijd worden.

Duvall Days..... Fun for all

De Duvall days zijn het hoogte punt van de sociale kalender van de Duvall community. Dus als echte Duvallenaren of Duvallers (hoe je dat ook noemt) konden we natuurlijk niet achter blijven. De parade was de eerste actie op zaterdag en de school van Nova deed mee en dus wij ook. Bo mocht mee als gast bij de school. De familie Schaap dus in colone over Mainstreet luid aangemoedigd door de Amerikaanse mede bewoners van Duvall. Daarna de rest van de parade bekeken. Veel muziek band ( tamboer, fanfare etc) uit verschillende dorpen, ook reden alle Gemeente raadsleden in de parade, met grote posters waarin ze aangaven dat je bij de volgende verkiezingen op hen moest stemmen, zelf County representatives (Provinciale Staten leden) hadden een wagen of mooie cabrio geregeld waarin ze zichzelf lieten rondrijden. Toen naar de Fair, waar allerlei stalletjes waren met onzin dingen en ook veel te doen voor kids. De dames uiteraard pony gereden en gespeeld in luchtkastelen en 's avonds het geheel afgesloten met een concert en vuurwerk. Bo en Nova lagen om 23:00 in bed, helemaal af. Toch de volgende ochtend er weer redelijke tijd uit want op zondag was er "Fireman's breakfast" waar je pannenkoeken kon eten en daarmee een goed doel steunen. Nu wilde we dat wel maar er stond een rij die, naar we achteraf begrepen, één uur duurde voordat je iets te eten had. Dat doen we dus niet Gezellig gegeten in Mainstreet bij Speak& Easy café. Voor een foto verslag van dit hoogtepunt kijk op
deze link.

Vandaag Duvall Days

Vandaag is het dan eindelijk zover. We hebben de Duvall days hier in het dorp. Een kinder en volwassen parade, de hele dag een kermis en allerlei muziek optredens in McCormick park en dan vanavond om 10:00pm is er dan een vuurwerk. We houden jullie op de hoogte met foto's etc. De dames doen mee met de kinder parade met versierde fietsen en gaan dan samen met de andere kinderen van de School van Nova meedoen met de parade.

Zet een kaars voor je raam vannacht

Back to basics. Gisteren werden we, of eigenlijk Jacq en de kids want ik was er niet, wreed verstoord in de dagelijkse gang van zaken door een knaller van een onweersbui die er voor zorgde dat de stroom in heel Duvall voor een bepaalde tijd uitviel. Een transformator punt, niet ver bij ons huis vandaan was geraakt en in brand gevlogen. Aangezien alle leidingen van stroom, telefoon en kabel tv hier boven de grond lopen, is de kans dat bij een storm of bij onweer er iets graakt wordt groot. (De groot is een en al rotsen dus graven is geen optie) Dus dat werd brood met kaas, dikke truien aan en met het beetje water dat nog in de boiler zat de snuiten gewassen en naar bed. Armoede troef dus. Waar was papa? Die zat in Bellevue met 2 collega's uit Nederland aan een heerlijk Sushi, uitgebreid te genieten en toen hij klaar was, bleek de stroom ook weer hersteld.

Nova Armstrong

Weer een mijlpaal. Vandaag was het de dag dat de zijwieltjes eraf gingen. Ze wilde het wel proberen. Wij hadden al gezien dat dit wel ging lukken, aangezien de zijwielen meer omhoog stonden dan dat ze nog functie hadden, moest het een kans van slagen hebben. Dus ik onder support van Bo samen met Nova proberen. Op de parkeerplaats van het honkbalveld om de hoek van de straat. Want daar heb je ruimte en is het vlak. Nova stapte op vertelde mij nog even dat ik haar vooral niet vast moest houden, en ......daar fietste ze, met een grote smile op haar gezicht. De vraag was nog even of ze ook nog goed kan stoppen en afstappen. Maar ik maakte mijn druk om niets. Nog even via de walkie tolkie tegen papa vertellen dat ze het kan. Zodat deze de video camera en fototoestel mee kon nemen om dit moment nog even vast teleggen.

Leavenworth = Gruss Gott

Vandaag zijn wij een dagje op pad geweest. Het werd het dorpje Leavenworth, kleine 2 uur rijden door de bergen en over de Stevens pass. Bij vertrek was het bewolkt, nadat we de pass over waren, klaarde het letterlijk op in zonneschijn en maar liefst 34 graden Celcius. Het dorpje staat bekend om zijn Duitse invloeden. Alles in Duitse stijl, huisjes, hotels etc. met de muziek erbij. Souveniers winkels in overvloed ook met Duitse invloeden. Het personeel van de winkels liep in Duitse klederdracht. Net Volendam, maar dan Duitsland in de US. Al dit ging samen met de Amerikaanse voertaal en de Amerikaanse vlaggen die er overal hingen. Als je trek had in een echte Duitse braadworst was hij hier tekrijgen. Kortom een leuke gezellige dag.

Op oorlogspad

Ben vanavond voor de tweede maal op oorlogspad geweest. Leven in de natuur is heerlijk en geeft enorm veel voordelen maar ook nadelen en één daarvan zijn wespen. Onder de dakgoot rond ons huis zie je op allerlei plaatsen, kleinere en grotere wespennesten die door zgn Yellow Jacks worden gemaakt. (Wespen met lange gele voorpoten). Nu kun je hier bij bosjes verdelger kopen dus dat hebben we ook gedaan en elke avond, als het donker en kouder is spuit is ik de nesten waar ik bij kan, helemaal onder met dat goedje en kan ik ze de volgende dag zo verwijderen. Soms kan je er niet bij en je moet ook opletten dat ze je niet aanvallen als je op oorlogspad bent, dus een vluchtpad ligt klaar. De meeste zijn open nesten maar sommige zijn dicht en dan moet je zorgen dat je recht in het kleine gaatje spuit. Dat vergt enige oefening, dus dat doen we later deze week.

Okkie

Een ongeluk zit in een klein hoekje. Eigenlijk een klein puntje van de elleboog van je eigen man. Ik beken ik ben 100% schuldig aan het onfortuinlijke ongeluk dat Jacq is overkomen en waardoor ze nu al een tweetal dagen met een zonnebril op loopt. Een coordinatie/communicatie fout zorgde ervoor dat ik naar rechtsdraaide met een arm omhoog en Jacq naar links ging nog met haar hoofd omhoog. En dus vol op mijn rechter elleboog aan botste. Ik heb haar nog maar weinig zo horen schreeuwen van de pijn en schrik en ik zag me alweer zitten op de ER van OverLake Hospital (ik ben daar bekend). Maar gelukkig ging de pijn snel weg maar kwam er een orgineel, mooi, blauw, paars, rood blauwoog voor in de plaats. Op de foto heeft de make-up zijn werk al gedaan, hij is nog blauwer. Dus ik mag de komende weken nadenken hoe ik dit goed moet maken. Daarnaast kunnen we natuurlijk elk moment de Sheriff op bezoek krijgen voor een anonieme tip van "Domestic violence". Dus, Jaqc, op die zonnebril.

De kinderboerderij

Nova had vandaag een uitje met de Pre-School, naar de petting farm in Bellevue. Deze dag stond al een tijdje vast dus het was hopen op goed weer en geen regen. De ouders mochten ook mee en tevens als extra begeleiding. De kinderen kregen een rondleiding erg leuk en mochten wat dieren aaien. Dit hele gebeuren was uitraard buiten en volop in de zon. Jawel met een temperatuur van maar liefst 33 graden celcius. Dus mooi weer hadden we! Nova had het net als alle andere kids naar haar zin. Zo werden we ook voorgesteld aan het volwassen varken van de petting farm, en werd er verteld dat deze ook hamburgers met patat erg lekker vond!!! Een real American dus. De dingen die verteld werden kon Nova prima volgen, toch wel weer erg leuk om er achter tekomen dat ook haar engels de goede kant op gaat. Want begrijpen doet ze heel veel. En als haar iets gevraagd werd, welk dier ze het liefst vond, gaf ze gewoon antwoord. Na de hete rondleiding nog even in de speeltuin spelen en wat drinken voor alle dorstige en daarna weer terug naar huis, in een auto met aircontioning.

Niet klagen

De lente is al enige tijd gestart, maar hier in Washington heeft hij even op zich doen wachten de afgelopen weken, met wat koude temperaturen en een aanzienlijke hoeveelheid regen. Echter nu is er een inhaalslag aan de gang. We hebben hier echt top weer, bijna te heet, hoewel je dat niet te gauw zegt in de stad die bekend staat als de natste stad van de hele US. Vandaag, gisteren en morgen schiet het kwik in de thermometer door naar 90 graden F. Voor de minder snelle rekenaars, dat is 32.2 graden C. En er komt nog meer aan volgens de meteorologen. Dus de Nederlandse collega's die er nu zijn en diegene die volgende week komen. Zwembroeken, korte broeken en/of rokjes mee, want het weer heeft de lente overgeslagen en is direct aan de zomer begonnen.

Bioloogje Nova

Leven in de natuur is natuurlijk een unieke ervaring en als kind van 3 jaar ben je in één van de pieken van je leven en ga je op onderzoek uit. Natuurlijk niet alleen want er zijn genoeg andere avonturiers van dezelfde leeftijdsgroep die met je mee willen. De straat is dan natuurlijk al gauw een grens waar je de uiteinden van gaat besnuffelen. En wat kom je daar dan tegen..... bessen. Kijk dat lijkt natuurlijk op iets dat voedsel is en als 3 jarige kleuter met een lengte van een 5 jarige is voedsel nooit verkeerd. Dus dat wordt smullen, en als dan je amerikaanse mede avonturiers verklaren "you can eat them", dan staat niets je nog in de weg om eens eerlijk te proeven. Gelukkig zijn er dan wel veilige vangnetten. Bijv een goudeerlijke oudere zus die toch wat behoudender is en deze "extreme adventure" toch even op de thuisbasis gaat vertellen. De expeditieleidster uit het basiskamp gaat dan toch even polshoogte nemen en grijpt in om verder genieten van deze bessen te voorkomen. "Yes, but...but.... Holly said you could eat them". De expeditie leidster overlegt met andere leiders in de buurt en besluiten om het avontuur af te blazen en huiswaarts te keren. Aldaar aangekomen toch even de electronische snelweg geraadpleegt welk gevaar de avonturiers nu eigenlijk tegengekomen waren. Gelukkig niets aan de hand. het schijnt dat bij ons in de buurt heerlijke wilde bramen groeien.

U kunt pitten...

Eén van de laatste dingen op onze "to do" list was het regelen van een slaapplaats voor de gasten die we in grote getalen verwachten nu dat we hier aan de mooie westkust van de Verenigde Staten wonen. Je was altijd al welkom maar slapen was er helaas nog niet bij. Maar nu dat over 3 weken mijn ouders deze kant op komen was het toch wel noodzakelijk om een goed en praktisch bed aan te schaffen. Dus we hebben de oude en vertrouwde IKEA weer even bezocht en een Beddinge gekocht. Deze kan voor papa dienst doen als TV bank als Jacqueline een keer de afstandbediening van de TV beneden in haar macht heeft en hij naar boven wordt verbannen, als een speel bank voor de dames die pape/mama spelen en uiteraard als een luxe, comfortabele slaapplaats voor iedere vermoeide reiziger die ons huis aan doet. Dus vanaf nu is iedereen helemaal welkom en wordt je niet verbannen naar een 2e rangs Motel als je langs komt.

Verhuizen

Als je op een campus werkt zoals die van Microsoft met 25.000 werknemers op één hoop dan moet er soms wel eens geschoven worden. En dat gebeurd dan ook meerdere malen per jaar. Voor diegene die hier al een tijdje werken is het al niets nieuws meer en hoort het er min of meer bij maar voor mij is het nog iets nieuws, een ervaring. Ik ga verhuizen!! Van gebouw 122 kamer 2395 naar gebouw 122 kamer 2419. Hemelsbreed een afstand van 8 - 10 meter. De professionele verhuisdienst van Microsoft heeft daar een heel draaiboek voor afgeleverd met dozen en plakband met een aantal bladzijden instructies. Ik denk dat ik het maandag zelf maar even doe dan ben ik in één keer klaar en staat alles op zijn plek. Alles in en uitpakken (gelukkig heb ik nog niet zo veel) is denk ik meer werk.

Circus alfabet

Gisterenavond waren wij uitgenodigd op de Stillwater Elementary school voor het circus alfabet, een voorstelling die gegeven werd door de kindergarten en firstgrade klas. Smorgens hadden zij de voorstelling al gegeven voor alle kinderen van de school, en s'avonds was het speciaal voor de ouders en broertjes en zusjes. De kinderen van de voorstelling mochten verkleed als zij dat wilde. Bo wilde wel haar nieuwe kleren aan. Op de foto staat ze heel trots met een tamboerijn in haar handen, tweede van links. Het was een leuke voorstelling en Bo zong ook goed mee. Nova vond het ook fantastich om naar tekijken als die kinderen op het toneel. Het is als trotse ouders de beste voorstelling waar je naar toe kan gaan, als je eigen kind meedoet. De voorstelling eindigde ook op geheel amerikaanse wijze, de bedankjes voor diverse mensen, en natuurlijke de muziek juf niet tevergeten, en de ouders voor de opbouw van het podium, over en weer etc etc.

Boem 25 jaar geleden

Vandaag is het 25 jaar geleden dan Mount St Helene, een actieve vulkaan in het zuiden van de staat Washington tot uitbarsting is gekomen. Voor de plaatselijke nieuws zenders het moment om terug te kijken naar de gebeurtenissen van toen. Veel stof en rook. De dag werd in 1 keer nacht en de dagen daarna kwamen hele dekens van stof naar beneden en bedekte alles en iedereen met een dikke laag. De hele noordkant van de krater is toen naar beneden geschoven wat een grote aardverschuiving tot gevolg had. Mnt St Helene was enigszins actief toen wij hier in januari aankwamen en is nu weer tot rust gekomen. Het blijft wel een aardbeving gebied alhier, daar herinnert dit jubeleum wel weer aan.

Nederlander in den vreemde

Gisteren 14 Mei was het Koninginnedag hier in Seattle. Tenminste voor de Nederlanders die hier wonen en leven en die lid zijn van de Dutch Chamber of Commerce (DACC) of van de Holland America Club hier in Seattle. Nu zijn we dat nog niet maar we hadden een uitnodiging van Monique gekregen, die deel uit maakt van het bestuur van de Holland club en bij ons in Duvall woont. Dress-code was business dus het was maar goed dat ik mijn pak niet in Nederland gelaten had want dit was de gelegenheid om hem weer eens aan te trekken. De kids uitbesteed aan Patricia en Ivo (nog dank daarvoor) en om 10:00 inschepen op de MS Oosterdam van de Holland America Line (HAL). De MS Oosterdam is 2 jaar oud en is één van die droom cruiseboten waar je als je van je pensioen geniet lekker de wereld mee kan overvaren. Er waren zo'n 400 deelnemers aan deze Koninginnedag. Vele van hen 1e of 2e generatie Nederlanders, dus bekende namen maar de voertaal is engels. Een hoog gehalte gepensioneerde. Eenmaal aan boord (eerste door de safety checks heen 2x) een rondleiding (zie foto's) door de boot,want ja de HAL moet ook leven en het grootste gedeelte van de deelnemers is DE doelgroep voor hen, ideale reclame dus. Uiteraard heeft de boot alle luxe die je kunt bedenken, de nodige restaurants en zwembaden en een groot aantal hutten met balkon. Na dit rondje mochten we naar het theater en een deel van de show bekijken die dagelijks opgevoerd wordt en toen begon de eigenlijk ceremonie. Na een praatje van de Sales director EN de CEO van de HAL, was stap 1 natuurlijk de volksliederen. Het Amerikaanse eerste dan het Wilhelmus. Opvallend dat het Amerikaanse harder werd meegezongen dan het Wilhelmus. Vele dankwoorden aan de organisatie en er werd gesproken over de banden tussen Nederland en Amerika. Natuurlijk moesten ook de helden van weleer geeerd worden en dus kreeg de enige Ridder in de Orde van Oranje Nassau een bosje bloemen en werden dr oorlogshelden in het zonnetje gezet door hun familie bloemen te geven, daar ze allen reeds overleden waren. Je kreeg een beetje het gevoel van het Nederland van weleer, waar men terug kijkt naar een Nederland wat misschien niet helemaal meer zo bestaat. Koninginnedag en 4 en 5 Mei staan in NL voor vrijmarkt, plezier, festivals, muziek, etc. Hier houdt men vast aan de oude tradities, het oude Nederland. Het "wij Nederlanders" gevoel zoals ik me dat voorstel in het oude Nederlands Indie. Daarna een prima lunch in één van de restaurants van de Oosterdam en toen rond 14:00 weer van boord want business is business. 's Avonds om 17:00 vertrok de Oosterdam weer voor een cruise naar Alaska. Dat doen we misschien ook nog wel eens, als we gepensioneerd zijn.

Walk-a-thon

Vandaag op vrijdag de 13de was er een sponsor loop door de school van Bo georganiseerd. Bo had 2 grote sponsors, haar vader en haar moeder. Daarna was er een familiepicnick. Hierbij werden natuurlijk ook vrijwilligers gevraagd om dit allemaal goed georganiseerd tekrijgen. Ik had me opgegeven om tekomen helpen. De klassen moesten rondjes lopen op het sport/speelterrein van de school en bij ieder rondje moest het kaartje af getekend worden. Bij deze dat was mijn klus voor vandaag. Nova vond het geweldig die liep de rondes ook mee. Het weer was goed en de kids onvermoeibaar. Bo vond het ook geweldig want die had al eens eerder een sponsor loop in NL gedaan, dus wist wat de bedoeling was. 11 Rondjes heeft ze gelopen. Haar oma zegt altijd dat ze net een diesel is, als ze eenmaal loopt, stopt ze niet meer. Nou dat is nog steeds het geval. Na de inspanning was het tijd voor ontspanning, het eten van een ijsje. Het was er gezellig en leuk om hier bij betrokken tezijn. Om 11 uur was ik klaar en om 12.30 was de picnick dus ik weer naar school samen met Nova. Ook dit alles was natuurlijk bijzonder als je moeder en je zusje komen lunchen op school. http://groups.msn.com/schaapjesgousa/walkathon2005.msnw?Page=Last en zie foto boven.

De knie (continued story)

In het knie avontuur is de volgende fase in gegaan. Ten eerste moet gezegd worden dat in de dagelijkse beslommeringen de knie zich redelijk houdt en ik sinds vanochtend zonder krukken door het leven ga. Vandaag dus naar de Orthopeed verbonden aan het Evergreen Hospital. Het Evergreen Orthopedic Center (EOC) is weer een apart iets wat een eigen gebouw heeft en eigenlijk compleet los staat van het ziekenhuis. Eerste wat opvalt is dat bij de ingang (waar een gemiddeld bedrijf jaloers op zou zijn), een mini Starbucks staat waar je als bezoeker je eigen Latte of Cappuccino kunt bestellen. Dan naar boven waar een ruime, luxe wachtkamer op je wacht. Dan de gebruikelijke papierwinkel, wie ben je, wat heb je, wat is je historie en niet te vergeten graag even tekenen dat je gaat betalen. EOC heeft als "value proposition" Compassion - Skills - Knowledge. En dat wordt dan geleverd door de doktoren die er aan verbonden zijn. Voor mij is dat Dr John McCormick, een zeer aardige, begrijpende man die veel uitlegt en je duidelijk de opties verteld die je hebt. Na uitleg wat er gebeurd was, keken we gezamelijk naar de MRI scan beelden en heeft hij de knie onderzocht. Die MRI zijn gaaf en geven een prima beeld wat er binnen in je knie aan de hand is. De volgende diagnose is gesteld. De voorste kruis is afgescheurd en er zitten nog enkele draadjes vast maar voor de rest niet. Er zit vocht in de knie van het ingelukje maar niet te veel en tussen mijn knie (waar de twee botten elkaar raken) zit vocht van een oudere beschadiging. De knie is niet extreem los, er zit wel beweging in maar hij is nog redelijk stevig, zelfs zonder de kruisband. De volgende stappen gaan we ondernemen. Eerst 3 weken fysiotherapy om de knie weer te versterken en het vocht te verdrijven. Dan na 3 weken weer een afspraak met Dr McCormick om te bespreken wat de volgende opties zijn. Op zich zijn die, opereren of niet opereren en de keuze is voornamelijk afhankelijk hoe actief je in de toekomst denkt te zijn qua sport en beweging. Zwemmen, lopen, fietsen is geen probleem zonder kruisband, voetballen, basketbal etc kan helaas niet meer dan. Eerst maar even de knie tot rust laten komen en dan keuze maken. Gelukkig hoef ik niet a la de minute te beslissen.

Kruisband probleempje

De afgelopen dagen werd mijn knie al minder pijnelijk en zeker met schoenen aan had ik al het gevoel dat er voortgang in zat mbt de stabiliteit. Toch werd ik gisteren weer even met de voeten terug op de grond gezet toen de uitslag van de MRI kwam. Mijn voorste kruisband is compleet afgescheurd en wappert nu ergens los in mijn knie. Dat was wel weer even een kleine tegenslag. Doktor Lee verwijst me nu door naar een orthopeet om te zien wat de volgende stappen kunnen zijn. Gelukkig is er op internet heeel veel info over kruisbanden te vinden, hier en hier o.a. Als ik op de websites moet afgaan zijn er eigenlijk drie opties. Ik herstel van zelf en leef verder zonder kruisbanden en begin nu een gepensioneerd leven, ik werk via fysiotherapy aan de omringende spieren zodat ik een aantal basissporten weer kan doen (lopen, fietsen, etc) of ik laat me opereren en de kruisband herstellen (een plastiek) en ga na een lange revalidatie weer het gewone sportieve leven in. De eerste stap is nu een afspraak bij de orthopeet en dan zien we weer verder. Heb het niet zo op operaties, heb al te veel OR's gezien in mijn leven, maar aan de andere kant een instabiele knie is ook niets. Eén ding is zeker, voetballen op kunstgras doe ik nooit van mijn leven meer.

Lente = Garage sale

Het is lente. En dat betekent dat veel amerikanen hun huis en garage aan het opruimen zijn en dan ergens met de rommel heen moeten. Weggooien is zonde en je kunt er je medemens wellicht een plezier meer doen dus wat doe je dan? Je houdt een "garagesale". Dit soort uitdragerijen schieten als paddenstoelen uit de grond en overal langs de weg zie je zelfgemaakte borden van karton die aangeven dat er in de omgeving een garagesale (GS) is. De overburen, Misty en Dean hadden dit weekend een sale en waren donderdag al bezig e.a in orde te brengen. Een GS is ook een sociaal gebeuren want als je nog iets hebt dat je kwijt wil, dan zet je dat bij je buren neer en zij verkopen het voor je. Misty had spullen van 2 -3 buren erbij staan. Als nuchtere Nederlanders dachten we dat het wel los zou lopen met de aanloop maar wat schetst onze verbazing als op vrijdagmorgen om 8:00am de eerste klanten al voor de deur stonden en de business begon. De gehele 2 dagen was het een komen en gaan van onbekende mensen soms wel 5 auto's tegelijk die door de onbeduidende spullen van de buren heen gingen. Een soort vrijmarkt en alle troep die je daar ziet. Maar veel van die prullen veranderen van eigenaar. Volgens de buren is het eigenlijk verschuiven van troep, wat je hier komt leg je over 2 -3 jaar zelf in je eigen garage sale en zo wordt de 2e hands economie gestimuleerd. We hadden bij de verhuizing dus niet alle troep moeten weggooien maar mee moeten nemen en hier in de verkoop moeten zetten, had leuke handel geweest........... In de lente is het hier dus elke dag koninginne dag.

Een mooie scan, met mooie muziek

Vrijdag was het dan zover. Om toch zeker te zijn dat er niets kapot is in de knie, toch maar even een MRI scan gemaakt. Dat is zo een mooie scan met een HELE grote magneet. "Komt u binnen Mr Schaap" Via de entree, die lijkt op de gemiddelde voorkant van een grote multi-national kom je de wacht ruimte binnen alwaar de heelijke luie stoelen op je wachten naast een zacht knapperende openhaard. Overall veel "amerikaanse" gezelligheid, met veel hout op de muur en planten. Koffie of thee altijd gratis beschikbaar en vers gezet, van Starbucks! "Vult u dit maar even in. " Uiteraard voor dat ze een vinger naar je uitsteken willen ze toch wel je hele doopseel weten en moet je ook even tekenen dat je belooft om de rekening te betalen en dat als er iets fout gaat zij niet aansprakelijk zijn. Stel je voor. Dan naar de wacht ruimte waar Sue de radioloog mij als eerste vraag stelt welke muziek ik graag zou willen horen. Jazz, Rock, Country. een lijst van 15 - 20 CD wordt mij voorgelegd en ik kies voor een rustgevend Norah Jones. "Ja, het apparaat maakt veel lawaai, dus vandaar de muziek". Dus alles wat reageert op een magneet in een mooi kluisje, creditcards, telefoons, sleutels etc, en toen op de bank en in de machine geschoven. Koptelefoon op, met buisjes ipv draadjes want boxen zijn uiteindelijke kleine magneetjes dus de muziek wordt via plasticslangetjes naar je oren gebracht, en dan genieten. De machine maakt wel lawaai en trilt een beetje maar voor de rest voel je er geen zak van. Dus gezellig wegdoezelen en na 20 min komt de stem van Sue weer door de koptelefoon dat we klaar zijn en ik wakker mag worden. Maandag heeft de arts de uitslag. "Have a nice weekend and take care with the knee" en zo werd ik nog nagenietend het gebouw weer uitgebracht en kon huiswaarts keren. Is toch weer ff wat anders dan een MRI afspraak in het AMC

De laatste ER mode

Tijdens mijn ER avontuur maandagavond werd mij gevraagd om ook even de ER mode van het OverLake Hospital te showen. Dus u ziet hier de zomer versie van het ER shirt, met een duidelijke blauwe basis die overeenkomt met de kleur ogen van de patient, ietwat frivole tekening op deze blauwe ondergrond maken dit ensemble helemaal af. Uiteraard is dit basis shirt te combineren met soortgelijke lakens en maken accessiores zoals een kotszakje en eventueel een zuurstof masker dit tot een state-of-the-art ER pakje

Knietje ook auw

het voetbal avontuur heeft dus 2 concequenties. Ten eerste de mooie hersenschudding, waarvoor ze een mooie CTscan gemaakt hebben en dan ook nog de knie die niet helemaal meer functioneerde. Dus gisteren maar even naar de "huisarts"gegaan om te laten nakijken. Dr Lee het hele verhaal verteld en hij even gezellig duwen en trekken aan de knie om te zien wat er aan de hand is. Link buitenste knie band heeft een optater gehad en kan de knie nu even niet stabiel houden. Omdat ze in de US niets aan het toeval willen overlaten, gaan we ook nog een MRI scan maken van de knie om ander leed uit te sluiten. Vrijdag om 17:00 gaan we naar Evergreen Hospital voor een MRI. "Kan ook op zaterdag hoor mijnheer als het u beter uit komt". Bij vertrek bij Dr Lee ook nog een mooi stel amerikaanse krukken gekregen, van die dingen die onder je oksels steunen. Scheelt wel, want ik kan nu weer wat makkelijker uit de voeten.

ER adventure

Gisteren was ik voor het eerst actief sportief bezig als voetballer. Als je uit europa komt dan leeft de perceptie dat je kunt voetballen, dus of ik mee wilde doen. Tuurlijk. Leek me leuk. Het gaat hier om indoorsoccer op een kunstgrasveld van 6 tegen 6 en met een boarding langs de rand van het veld. Was iets te laat aangekomen, dus snel opschieten en omkleden en aan de slag. Halverwege de eerste helft maak ik een beweging en verdraai op een ongeloofelijke manier mijn knie. Dus even uit het veld en wat ijs erop niets aan het handje. Tweede helft weer aan de slag en toen plotseling uit het niets terwijl ik naar voren rende om het doel van de tegenstanders te voorzien van een mooi doelpunt, viel ik voorover en knalde direct met mijn hoofd op de betonnenvloer alwaar het mooie kunstgras opligt. Vanaf toen weet ik het niet helemaal meer. Om een lang verhaal kort te maken, ik ben van het veld gegaan en heb 20 min nog langs de kant gezeten en scheen toch wel veel dezelfde vragen te stellen. (weet hier zelf niet helemaal meer van) en toen hebben de mannen (Ivo nog bedankt voor de goede zorgen) mij toch maar even naar de ER (Emergency Room) van het hospital gebracht om me te laten nakijken. In de ER aangekomen door de molen gegaan en uiteindelijk door de doktor gezien die toch wel vermoedde dat deze jongen een mooie hersenschudding had opgelopen. Hoofdpijn, misselijk, gedesorienteerd en geheugenverlies waren toch wel duidelijke symptomen. Dus om andere zaken uit te sluiten maar even door de CATscan en een mooie doorsnee foto van mijn hoofd gemaakt. Niets aan het handje dus we konden naar huis. Vannacht goed geslapen alleen mijn knie, waar ik in het ziekenhuis eigenlijk geen last van had, is zeer pijnelijk en ik kan er niet op staan. Dus morgen (woensdag) toch maar even naar de doktor en naar de knie laten kijken. Wellicht toch iets met mijn kniebanden gebeurd. Vandaag dus maar even rustig aangedaan en in bed gebleven. Rust is en blijft de juiste remedy voor een hersenschudding en zolang ik die rust kan houden en van de goede zorgen van Jacq, Bo en Nova (de meiden zijn echt net kleine Florence Nightingales) krijg dan zal dat wel goed komen. Nu weer even zorgen dat ik weer kan lopen........ Voetbal zit er voorlopig even niet meer in vrees ik. O ja, tuurlijk wel het mooiste doelpunt van de wedstrijd gescoord in de tweede helft. met links !! in volle vaart diagonaal in de verre hoek. Ik wacht op het telefoontje van de KNVB.

Nederlands gevoel

Ze zeggen wel eens dat Amerikanen de meest patriottistische in de wereld zijn. En met patriottisme bedoel ik dan de positieve kant dat men trots is op het land en de herkomst. Zeker met 11 Sept is dat versterkt en als je hier bent zie je overal de "stars and strips" terug komen. Als Nederlander in den vreemde wordt je gevoel voor Nederland en het Nederlander zijn ook versterkt. Als je dan op 30 April naar de beelden van Amsterdam en de foto's uit Zaandam ziet, en jezelf in je oranje outfit op de bank zit om een 30 April borrel te hebben dan voel je je echt een hollandse kaaskop. Voor ons kwam daar nog bij dat we van een nederlandse collega van mij een hoop kado's gekregen hadden in de vorm van drop, hagelslag, jong belegen kaas en niet te vergeten de Story en de Privé (nog bedankt Astrid). Dus we hebben ons dit weekend helemaal ondergedompeld in Nederland, en het was heerlijk!!!! Dus gefeliciteerd Bea. Overigens doen we het nog eens over op 14 Mei, wanneer we door de Nederlandse vereninging zijn uitgenodigd voor een Koninginnedag viering aan boord van één van de schepen van de Holland - Amerika lijn in de haven van Seattle. Oranje boven.... Oranje boven..... leve de .... belegen kaas :-)

Koken voor echte mannen

Er zij sommige dingen die echt "guy stuff" zijn. Gemiddeld gezien hebben mannen de keuken niet echt centraal in hun prioriteiten lijst staan, maar op het moment dat het weer wat warmer wordt en de korte broeken uit de kast komen, dan beginnen de "survival" genen van de man op te spelen. Dan gaat hij "voor het voedsel" zorgen en dat gebeurd dan uiteraard met veel vuur, grote vlammen zoals alleen een echte man dat kan. Welnu in de US is alles groot en dus ook de BBQ en het vlees dat erop gaat. Vorige week kon ik mijzelf niet meer inhouden en wilde in de buurt bij de mannen niet meer achterblijven met onze 'kleine" kolen BBQ. Heb dus een 3 brander, gas BBQ , met 34.000 BTU en een zijbrander voor de sausjes gekocht. Formule 1 BBQ-en dus. Afgelopen week al een paar keer de fik erin gehad en de eerste steaks zijn al mals en "medium well" van de gril gekomen. Dus vanaf nu sta ik als een echte amerikaan in het weekend met de nodige professionele hulpmiddelen aan de BBQ en mag ik legaal de drie gasbranders de hitte eruit laten blazen........ Blijft leuk dat fikkie stoken.

Verjaardagskado

Mijn verjaardagskado van Milo is vandaag (op zondag) door Milo opgehaald. Een mountainbike. Aangezien het hier erg heuvelachtig is en er ook een leuke trail is beneden in het dorp waar je heel leuk kunt fietsen, komt deze fiets mooi van toepassing. Want mijn andere meegebrachte fiets wordt erg moeizaam, en de trail zal helemaal niet lukken. Dit is dus een mooi en tevens welkom kado voor de komende jaren als het hier mooi weer is. En dat is volgens zeggen wel in de zomer, dus we wachten af. Wel heb ik vanmiddag een proefritje door het dorp gemaakt samen met Bo. Ik moest hem tenslotte wel uitproberen. Voor Bo was het afzien met de heuvels zonder versnellingen op haar fiets. En hebben we het echte stijle gelopen. Maar prachtig vond ze het om weer een heel stuk te kunnen fietsen, sinds maanden.

Boerinnetje

Eerder op deze blog heb ik al eens gezegd dat een deel van mijn jeugd beheerst werd door het feit dat wij thuis een mooi grasveld hadden en dat daar veel strijd om is geweest wie daar aan de beurt was om met de duw en trek maaier het veld te gaan maaien. Tijdens een bezoek aan de plaatselijke Gamma (hier HomeDepot geheten) rende Nova enthousiast naar de grasmaaiers toe. Goed nieuws voor mij, als zij graag wil grasmaaien dan moet je een kind niet in de weg gaan staan. Als verantwoord ouder wil je dan wel dat ze met veilig materiaal aan de slag gaat en zij zelf had daar duidelijk een mening over. Papa heeft geen enkel bezwaar......

verjaardag

Jawel gisteren 27 April was het de tweede verjaardag in huize Schaap. De NL vlag hing uit, (deze paste alleen niet in de huidige mastenhouder) met ballonnen er aan. S'morgens ben ik wakker gezongen door Milo, Bo en Nova en kreeg ik de kado's en op gespaarde kaarten die de vooraf gaande dagen binnen kwamen. Vandaag heb ik ook nog wat kaarten mogen ontvangen, vergeten ben ik dus niet in Nederland. Dus iedereen hartelijk bedankt voor alle toegezonden kaartjes en felicitatie @mails die ik heb ontvangen. Dit is toch wel erg leuk als je hier woont en je weet dat er niemand op je verjaardag komt, uit NL. Want nadat Milo naar zijn werk ging en Bo naar school was, zijn er 3 buurvrouwen op visite geweest en nog 2 andere NL vrouwen, dus een verjaardags gevoel had ik zeker. Sávonds zijn we met zijn vieren gaan uit eten bij Xtapa, de plaatselijke mexicaan. Waar Bo de ober vertelde dat ik jarig was. In de hoop dat ik dus een hoed op kreeg en er voor mij gezongen werd. Net als bij Milo. Maar door omstandigheden, drukte, vergeten of wat dan ook, was dit niet gebeurd, tot teleurstelling van onze dochters. Want voor mama moest er toch ook gezongen worden. Maar dat mocht de pret niet drukken na zón leuke dag.

Monday morning coffee

Voor de koffie verslaafde onder ons is er eigenlijk maar één echt merk en dat is Starbucks. Meer een beleving en een concept dan een bakkie koffie. Een Starbucks Grandé Latte (koffie verkeerd) is op dit moment mijn favoriet, maar ook een goede single shot Americano of een Cappuccino is niet verkeerd. Maar ze hebben nog veel meer daar, ijs koffie, koffie met Mokka, en je kunt van alles kiezen, non fat milk , low fat milk, decaf koffie, je kunt het zo gek niet bedenken of het is mogelijk. Kijk op Starbuck website voor een lijst van mogelijkheden. Nu is Starbucks wel al in de UK beschikbaar en om het nog erger te maken de europeese branderij en distributiecentrum staat in Westelijk havengebied in Amsterdam, maar er is in heel NL geen Starbucks te krijgen. Dus ik geniet deze mooie maandagmorgen van mijn Latte..... jullie van je Douwe Egberts.

Liefde is.... samen jullie SUV's wassen

Vandaag een productief dagje gehad. Ten eerste natuurlijk de jacht geopend op een groot aantal rozen met 7 witte daarbij. Nou het is gelukt. Bij Larry's Foodmarket verkochten ze op zondag ook rozen, zowel oranje (bijna 30 april) als witte. De man had alleen stress want hij moest 3 bosjes schikken en had geen tijd om af te rekenen, laat staan om mijn bosje te schikken. Dat zou je in het land van service wel verwachten, zeker voor de prijs van $1.80 per roos.
Teruggekomen was Jacqueline net Bo weer ophalen van een kinderverjaardag, ja de dame is aan het integreren, en toen hebben we als echtpaar op deze mooie zondag onze auto's voor het eerst gewassen...... Helemaal top. Was overigens de eerste keer dat ik een trap nodig had om het dak van mijn auto te wassen maar die SUV's (Sport Utility Vehicles) zijn een slagje groter dan mijn Passat of de Fiat van Jacq in Nederland. Onze trouwfoto met alle namen hangt in het trapgat en vandaag was een mooie dag om er bij stil te staan. (Overigens een groeiend deel van de koppels die erop staan zijn helaas geen koppels meer... is hopelijk geen trend) Wat is er allemaal in 7 jaar gebeurd en wie had toen kunnen denken dat 7 jaar later dit stel met hun reet in de USA zat.....

30 red rozes and 7 white

7 jaar geleden "we tight the knot" zoals ze dat hier in de US zeggen. En als man is het niet echt een goed signaal om dit soort data te vergeten. Gelukkig is 24 april makkelijk te onthouden omdat het midden in de Fam schaap en Bloetjes verjaardagsmaand ligt (2 zwagers, broer, vrouw, moeder, etc, etc). Traditie in ons gezin is dat Jacq 30 rozen krijgt en dan een aantal witte voor de jaren die we getrouwd zijn, dus dit jaar moeten dat 7 witte rozen worden. (Misschien eigenlijk 14 want huwelijksjaren met kids zijn tropen jaren :-)). In Nederland ga je naar iedere hoek van de straat en koop je een mooie bos en ben je klaar. Hier heb ik vandaag een uitdaging. De zondag zoekopdracht is: vind een bloemenzaak, die op zondag open is en op voorraad heeft 30 rode en 7 witte rozen...... Misschien vieren we onze trouwdag dit jaar we op de 25e.......

Sockhop (2)

Bo en Maddie samen dansen op het schoolfeest, sock hop. Jawel de familie Schaap is op sock hop geweest gisteravond. Het jarenvijftig schoolfeest, er waren er vele verkleed in zo een rokje als Maddie aan heeft. Vaders in een spijkerbroek met een wit t-shirt en moeders met spijkerbroek, witte bloes en sjaaltje in het haar en natuurlijk snaekers. Maar daar loopt hier de halve wereld op. Met de bijbehorende muziek en ook natuurlijk de muziek van grease. Dit in een ideale omgeving een amerikaanse gymzaal, waar de kinderen konden hoelahoepen, touwtje springen, een verkiezing was van de mooist aangeklede meisjes, jongens en jawel papa's en mama's. Natuurlijk mocht de pizza, patat en popcorn niet ontbreken. Bo en Nova vonden het geweldig en zoals de foto laat zien vermaakte ze zich prima met Maddie. Het was erg leuk om mee temaken. En we zijn weer een ervaring rijker.