Huize Schaap is compleet

vNa een hele lange dag en met nog heel veel werk voor de boeg in de komende weken hebben we vandaag weer ene hoofdstuk van de verhuizing afgesloten. Even na 10:00 kwamen de heren, drie man sterk, met de vrachtwagen voor de deur en even na half 5 gingen ze weer weg. Alle spullen zijn aanwezig en we hebben weer kleren, speelgoed, onze andere computer, etc etc etc.
Helaas heeft niet alles de reis naar de US overleefd. Het dressior en de tuinkachel hebben schade opgelopen. Het dressoir is er het ergste aan toe, hij is total loss. De hele bodem ligt er onderuit en die kunnen we, nadat denk ik de verzekering is langsgeweest, bij grof vuil zetten. De tuinkachel heeft twee scheuren en die zouden wel een kunnen knappen als we hem voor het eerst aanzetten. We hadden vandaag ook 2 keer live de webcam aanstaan en een tijdje sessie open met Gerard (mijn zwager) om alles te zien en de andere was met Winni (collega) die ook naar de US komt met gezin en zo even een sneak preview kreeg van een en ander. We hebben wat foto's gemaakt dus je kunt zien wat voor puinhoop het nu bij ons is op http://groups.msn.com/schaapjesgousa/verhuizing.msnw?Page=1 en dat we daar de komende weken wel zoet mee zijn om dat weg te werken.

Morgen 10 Maart komt ons huis aan

Na exact 10 weken (dat is dus meer dan 3 maanden) komt morgen de container aan in Duvall en maken we NE 138th Place ons eigen huis. We zien er echt naar uit en zijn vanavond al bezig geweest om wat zaken voor te bereiden, te bedenken waar we alles willen neerzetten en waar we tijdelijk alle huurmeubelen neerzetten die ze dinsdag a.s pas kunnen ophalen. Duvall is wat ze hier "rural country"noemen en daar komt de vrachtwagen niet elke dag. Waar we ook vandaag achter kwamen is dat "uitpakken" hier een vreemde betekenis heeft. De verhuizers pakken alles uit de dozen en zullen alle spullen weer in elkaar zetten, alleen wat ze niet doen is het op de plek zetten waar het hoort. Dus ze halen de kleren uit de doos maar stoppen het niet in de kast, halen de kopjes uit de verpakking maar zetten ze niet in de keukenkastjes, ze zetten het op een "flat surface". We moeten maar even met de mannen zelf praten want dit gaat natuurlijk niet echt lekker werken zo. Zo leren we weer wat nieuws.

Waarom zwanen en konijnen niet samen gaan

De trouwe lezers van deze blog weten dat we aan het begin van dit avontuur de nodige problemen hebben gehad met het meenemen van Flapje naar Duvall en dat de keuze uiteindelijk gevallen is op het zoeken van een nieuw huis voor hem. Nog steeds kan ik teleurgesteld terugkijken op de flexibiliteit van de KLM die een bepaalde regel ingesteld hebben zonder daar een bepaalde reden voor te hebben. Dat ze zelf zo stom geweest zijn een aantal jaren geleden een kist met knaagdieren door een hakselaar te halen moet een klein meisje boeten en kan ze haar konijn niet meenemen. Nu dachten we dat Bo vrede heeft met het nieuwe huis wat we voor Flapje gevonden hebben. Geheel "out of the blue" (aardige woordspeling mbt de KLM) kwam ze vanavond in dikke tranen naar beneden. Eerst dachten we dat ze haar vriendinnetje miste maar toen kwamen door de tranen heen toch de woorden dat ze Flapje miste en dat hij in Nederland woonde en dat ze er niet heen kon. Het meisje was even ontroostbaar en het hart van Jacqueline en mij was even gebroken om onze meid zo verdrietig te zien. We zullen er wel weer overheen komen maar die zwaan weet niet wat hij dit meisje aangedaan heeft en niemand kan het konijn vertellen wat hij fout heeft gedaan....... Heeft iemand toevallig het e-mail address van die zwaan?

Beren??

Bo gaat steeds meer integreren. Ze spreekt de buren aan als we in het weekend thuis zijn, doet met alles mee op school en heeft al een tweetal vriendinnetjes waar ze veel mee om gaat. Ze voelt zich daarbij ook veilig en wil dus ook bij hen gaan spelen. Prima natuurlijk en voor ons ook een indicatie dat ze het naar haar zin heeft op school. Ze heeft al gespeeld bij Cara die wonen in de buurt van school (Stillwater) en hebben daar een soort boerderij met o.a paarden etc. Vandaag was het de beurt aan Maddy die ook bij haar in de klas zit. Na de middag ging ze met Maddy en haar moeder mee en is Jacqueline erachter aangereden om te zien waar het was en toch ook even te zorgen dat alles goed was. Maddy woont echt in de middle of nowhere. Het is bijna 30 min rijden van school en ligt letterlijk midden in een bos, aan een rivier. Haar ouders hebben daar een groot stuk grond gekocht en hebben daar een tijdelijk huis en gaan een nieuw huis neerzetten. Volgens Jacq was het dusdanig ver weg dat ze het zonder de hulp van de moeder van Maddy ook nooit gevonden zou hebben. Bij het thuis brengen kwamen de verhalen los. Ze hebben bij de rivier een beverdam en Bo weet nu wat Beavers zijn in het engels en snapt ook wat ze daar doen. Al dat leven midden in de natuur heeft ook zijn nadelen volgens Maddy's moeder. Naast de bevers en de herten en andere dieren die ze in hun achtertuin hebben komt het soms ook wel eens voor dat de beren langs komen. Ze eten alleen bessen alleen als het een slechte zomer is en de bessen op zijn komen ze op het vuilnis af voor het eten. Dus nu hebben ze de vuilnisbak op het dak gezet om ervoor te zorgen dat ze bij het wegbrengen van de vuilniszak niet tegen een gezellige bruine beer aan lopen. Nu lijkt mij wonen in de natuur geweldig en heb ik in ons eigen huis al het gevoel dat ik dat doen maar beren in de achtertuin gaat mij te ver. Geef mij de mollen maar die we nu in het gras hebben.

Weer 12 jaar......

Zo'n 25 jaar geleden was spelen toch wel anders. Cowboytje spelen in de "heuvels" (wat later de ringweg A10 zou worden) met zelf gemaakt pistolen van hout of blaaspijpjes van elektra-pijp.
Toen hadden we wel skateboards en nu hebben we skatesteps. Toen woonde ik alleen in een vlak land, dus alles wat je op je skateboard deed moest je zelf voortbewegen, nu woon ik op een kleine heuvel en dus kunnen de meiden van boven de heuvel af rijden op hun stepjes en netjes voor het einde van de straat weer stoppen. Dat kan natuurlijk altijd op de stoep, maar op de asfalt rijbaan is natuurlijk veel leuker, en dat mag als papa erbij is. Vind papa ook leuk, dat mag hij zelf ook eens naar beneden en zich 12 jaar voelen. Kinderen maken je weer kind ... en dat is eigenlijk helemaal top.

Jeugdtrauma eindelijk voorbij

Thuis bij mijn ouders hadden we altijd de ruimte. Mooie grote tuin, veel speelruimte en ook veel gras om te voetballen of om een zwembadje neer te zetten. Alleen naarmate ik ouder werd kwam ik erachter dat er ook nadelen aan kleven aan een groot grasveld. Maaien. Op een gegeven moment werd er toch wel verwacht dat ik een constructive bijdrage aan het huishouden ging doen en volgens mijn ouders was het maaien van het grasveld daar een mooie gelegenheid voor. Nu hadden we altijd een motormaaier alleen die was stuk dus er moest een nieuwe komen en dat was een trek en duw ding. Een handmaaier dus. Jarenlang hebben ik en mijn broer geploeterd om het gras gemaaid te krijgen zeker als we weer eens te laat waren of op vakantie geweest waren en je er eigenlijk met de handmaaier niet meer door kwam. Nu zijn we in Duvall, jaren later, en heb ik zelf een huis met een ruime tuin met grasveld en speeltoestellen voor de kids. Daar kleeft natuurlijk wel een nadeel aan. Maaien. Maar ik heb geluk. De buren hebben 3 jongens van de leeftijd 12 - 16 en een daarvan is een echte ondernemer. Hij maait het gras voor $ 12,- per keer, voor en achter en neemt dan ook de kantjes mee. Eindelijk na 37 jaar heb ik iemand die voor mij het gras kan maaien.

Oogjes met lucifershoutjes

Vandaag hebben Jacq en ik rondgelopen met luciferhoutjes in onze ogen om ze open te houden. Helaas was ons vannacht niet zoveel nachtrust gegund. Gisteren overdag was Nova begonnen met wat te overgeven en een beetje koorts en we hebben haar naar bed gestuurd met een mooie paracetamol torpedo-pil (zetpil) en ze ging prima slapen. Alleen om 1:00am begin het. De dame werd wakker en had helaas inhaar bedje overgegeven. Bed vies, pyama vies, Nova vies, dus aan de slag en haar schone kleren aan doen en dan maar bij ons in bed. Nu houden we heel veel van onze kleine meid maar een grotere woelwater is er niet. Nova kan niet stilliggen, er beweegt altijd wel wat, haar voet, haar vingers, hoofd, maakt niet uit. En als je er dan naast ligt dan val je gewoon niet in slaap. Naast dat gewoel hield ze niet zo veel binnen en elke slok water die we met moeite binnen kregen kwam er na een 1/2 uurtje wel weer uit. Dus vanmorgen maar even thuis gebleven zodat Jacq Bo naar school kon brengen. Gelukkig bleef het water en nu in zitten en heeft Nova in de ochtend 5 rijstwafels opgegeten( had gisteren op de hele dag maar 1/4 appel op) en heeft ze vanavond een goed bord aardappelen en groente op. Ze is weer op de weg terug, zo snel als het gekomen is, lijkt het ook weer weg te gaan. Gelukkig maar.

The date is set, 10 Maart komt de container

De mail is binnengekomen van de verhuizer dat de container door de douane is en dat de spullen bij hen in het magazijn zijn aangekomen. Eindelijk zijn onze spullen binnen handbereik!! Na precies 10 weken geleefd te hebben in mijn oude slaapkamer, een vliegtuigstoel en een leeg huis waar ik een hotel gevoel bij kreeg komen eindelijke de knusse huizelijke spullen van de Justpier aan in Duvall. Precies op de dag af hebben ze er 10 weken overgedaan want de kisten vertrokken op de donderdag tussen kerst en oud & nieuw. Wat lijkt dat al weer lang geleden, kerst 2004. Nu kunnen we gaan nadenken waar de banken komen te staan, waar we de spiegel gaan ophangen, hoe het met de schilderijen moet en kunnen we eindelijk andere kleren aan dan diegene die we de laatste 10 weken gedragen hebben en waar ze me hier in kunnen uittekenen. Als je er aan begint denk je, ach wat is nu 10 weken, dat is zo voorbij, even leven uit een koffer en klaar. Maar nu hebt bijna voorbij is gaat het wel kriebelen en hebben we het gevoel dat we ons huis weer terug krijgen.

Fietsenrek

Wij hebben een extra fietsenrek in huis, fietsen volgen nog. Dit was al weken aan de orde, deze tand en ook andere inmiddels, zat al weken los, voor we hier naar toe vertrokken. Maar nu zat hij nog aan een "draadje" Het zat niet echt lekker meer volgens mij, dus dan moet ik hem eigen handig even helpen. Bo weet inmiddels hoe dat voelt en vind dat ook prima, als ze eenmaal zover is. Dat was vanavond dus, fluitje van een cent, hij was eruit voor ik er erg in had. Voor Bo zal het even wennen zijn zo'n fietsenrek in je mond, mij benieuwen, het zal niet lang duren met die andere voortand denk ik, die zit ook al aardig los.

Dubbele verjaardag, dubbel gevoel

Het einde van mijn eerste 33 uur durende verjaardag is in zicht. Op zich is het een vreemd idee dat je een langere verjaardag hebt dan de gewone 24 uur. Vandaag was ook een beetje vreemde dag en een dag met dubbele gevoelens. Verjaardagen bij ons zijn gebeurtenissen waarbij de hele familie bij elkaar komt en waarbij je zeker weet dat je iedereen ziet. Ouders , broer, zwagers en andere familieleden, vrienden en buren. Ik ben een echte verjaardagman. Een verjaardag niet gevierd is een dag niet gefeest. Zoals hier beneden te lezen is ben ik vandaag verrast door de meiden en ook door de kaarten en telefoontjes die ik vandaag en dit weekend heb gekregen. Op het werk ging het wat minder, niemand die weet dat je jarig bent, en ik ben nu ook niet de persoon om het van de daken te schreeuwen. Geen idee of je trakteert bij een amerikaans bedrijf als je jarig bent, dus heb dat ook nog even in het midden gelaten en tegen 16:00 had ik het helemaal gehad en ging ik met een humeur van een zuurpruim terug naar huis. De suprise-party van de meiden was midden in de roos, en ik hield het niet droog meer. Op dit soort momenten komen ook de nadelen van een avontuur aan de andere kant van de wereld naar boven en die zijn niet altijd even leuk. Je familie en vrienden zijn 10.000km verder en hoewel de telefoon en internet veel van de afstand overbruggen blijft het een toch net niet gevoel op zo een moment. Om met de woorden van Cruyff te spreken: "elk nadeel heb zijn voordeel", welnu dat is anderom ook zo en ik ben vandaag met mijn kop hard tegen een van de nadelen aangebotst. Morgen weer een mooie dag en een nieuw avontuur, want ook dat is onderdeel van een avontuurlijk leven, elke dag is weer anders, elke dag een frisse start.

Feestje

Het eerste familie feestje in huize Schaap, voor outsiders doen we niets, maar als gezin kun je dit niet voorbij laten gaan. Dus Milo werd vanmorgen wakker gezongen door het dameskoor, kado's op bed met alle toegezonden kaarten (deze hadden wij, de dames onderschept) Vanmiddag met Bo en Nova uit school vandaan naar de Safeway en iets lekkers gekocht, donuts met hagelslag erover en er mochten ballonnen, servetten, bekertjes en brdjes gekocht worden. We gingen een feestje vieren als papa thuis kwam. Ballonnen blazen, stoel versieren, tafel dekken en we waren net optijd klaar voor Milo thuis kwam. Daarna uiteten bij xtapa de mexicaan in het dorp. Onze wijze Bo maakte met haar engels de ober wel even duidelijk dat haar papa jarig was. Milo was trots op haar, maar of hij ook blij was met dit bericht moest nog blijken. Na het eten kwamen alle obers aan tafel zingen (happy birthday) hoed op, foto en een klein toetje met kaars. Bo en Nova vonden het in iedergeval geweldig. Good job Bo!!!! Gr Jacqueline

Voor het eerst meer dan 33 uur jarig

Op dit moment, 20:18 op 27 Feb, is het in Nederland 5:18 op 28 Feb en dat betekent dat ik JARIG ben!!. Vanaf vanmiddag 15:00 ben ik officeel jarig want ik ben in NL geboren dus verjaar ik ook in NL tijd. We nemen er vanavond al een borrel op en morgenochtend wordt ik wakker gemaakt door de meiden met gezang en kado's. Looking forward to it. En de verjaardag eindigd pas op 00:00 op 1 Maart 2005. Dus ik heb nog 29 uur te gaan. Feest je mee???

And the Oscar goes to....

We zitten op dit moment life naar de Oscars te kijken. Op zich is het wel een grappig idee dat iets waar je vroeger altijd "de volgende dag" naar kon kijken, bijv de Oscars, de Indy 500, de World Series, dat je dat nu live kan volgen op 1 van de 125 TV kanalen die we hebben. Op dit moment heeft net Hilary Swanck de Oscar gekregen voor beste actrice... we kijken weer verder, maar eigenlijk weet ik de uitslag al. And the Oscar goes to.... Jacqueline voor ongelooflijke ondersteuning en geloof in dit avontuur en om zo gek te zijn om met me mee te gaan.

Het is/lijkt lente!!

De natuur is ook van slag hier in Duvall. Alle bollen tulippen, narcissen noem het maar op komen al door en staan compleet in bloei. De knoppen komen aan de bomen en bij sommige zie je de kleurrijke bloesem al weer groeien. Aan de andere kant zie je het water in de rivier steeds lager worden en werd er gisteren op het nieuws al gesproken over een officiele droogte periode en dat de gouverneur van de staat Washington er over denkt om een officiele noodtoestand mbt de droogte af te kondigen en al te denken aan besparende maatregelen. Iedereen die je spreekt heeft het over het mooie weer, maar ook over de komende zomer en het te kort aan sneeuw waardoor er water tekort kan ontstaan. We zullen zien, nu gaan we nog even genieten

De genoegens van een veranda

Naast de woonkamers, slaapkamers en badkamers heeft dit huis nog een uniek onderdeel en dat is de veranda. Als je dat ziet bij die oude amerikaanse maar ook engelse huizen dan denk je aan rieten-stoelen, een schommelstoel en bejaarde dames en heren die hun cup of tea krijgen. Welnu het weer is ook hier nog steeds bijna zomers en de lente is al volop aan de gang. We hebben de eerste bollen al boven de grond. Zoals je op ons foto album kunt zien zijn we dit weekend met de veranda aan de gang geweest. (Het was hier vandaag windstil en 15 - 17 graden). Vanochtend zaten we nog op twee oude verf-emmers te genieten van de ochtend zon, vanmiddag hebben we gezorgd dat we in de toekomst echt van de veranda kunnen genieten. Twee rieten stoelen en een tafeltje. Wat we gelijk merken van een veranda is dat het een heel sociaal effect heeft. Jacqueline zit als de koningin van Duvall op haar stoeltje en iedereen die voorbij komt zwaait en Jacq zwaait terug alsof ze Beatrix zelf is. Ook contact met de directe buren gaat vanzelf met een veranda. Je gaat zitten en binnen no-time heb je de buren bij je staan voor een praatje en beginnen de kids met de kinderen van de overburen te spelen. 's Middags toen we terug kwamen van het bos (is 10 min rijden en je komt in een oase van rust en heel veel bomen) en we weer even op de veranda zaten, kwam een buurjongen met zelfgemaakt koekjes, nog warm, en bood ons een schaaltje aan. Koekjes bakken is een nationale sport hier, zeker voor huisvrouwen, dus ik heb Jacq al gevraagd wanneer de oven hier opgestookt gaat worden..... wie hier langs komt wordt proefkonijn.......

Drop me off

Vandaag na 6 weken school, in Amerika, een taal die onze dochter Bo niet machtig was, is het tij gekeerd. Deze week is ze voor het eerst bij een vriendinnetje gaan spelen. Ik heb er daar afzet na schooltijd en 1.5 uur later weer opgehaald. Dit meisje Cara genaamd had dit al een tijdje in het hoofd en onze Bo kwam nu uit school met het bericht dat ze bij Cara wilden speelden en of ik ff een afspraak met haar moeder wilde maken. Oke dan....... Ze vonden het beide geweldig, en er zullen vaker afspraken gemaakt worden. Het sociale leven van onze dochter wordt langzaam weer opgepakt. Tot de dag van gister moest ik nog mee het schoolplein op tot de bel ging, en dan nog mee naar binnen, daarna ging ze de klas binnen maar met moeite en kon ik met Nova de school weer verlaten. Maar vandaag.... zomaar uit het niets, zei ze, zet me maar af bij die drop off plaats dan blijf jij zitten en doen ze de deur voor me open en ga ik alleen naar het schoolplein. En rij jij weer weg, (net als alle anderen) Ik vroeg nog of ze het zeker wist dat ze dat wilde. Ja was het antwoord. Oke....... weer een mijlpaal voor onze meid. Daar ging ze, met backpack op zwaaiend en lopen naar de speelplaats waar alle kinderen zijn voor de bel gaat.... Wat zijn we trots op haar!!!!!

Mooi weer is leuk maar.....

Een van de argumenten die ik gebruikt hebt om Jacqueline (en mijzelf) te overtuigen dit avontuur aan te gaan is de enorme natuur in de omgeving van Seattle en ook de eenvoud waarmee we kunnen gaan skieen omdat de pistes ongeveer 45 min rijden van ons huis zijn. Hoe kon ik het weten dat dit jaar 2004/2005 de slechtste winter tot nu toe is en dat er van skieen voorlopig echt niets gaat komen omdat de pistes dicht zijn en dat de dichtstbijzijnde pistes die wel open zijn in Canada liggen en zo een 4 -6 uur rijden zijn. Je hoort hier niet anders dan klagen over het slecht ski-seizoen en dat de pistes dicht zijn. Deze week is het midwinter holiday en veel mensen willen dan gaan skieen maar helaas, men kan beter de zwembroek inpakken. Bijv vandaag heb ik buiten mijn lunch gegeten, in het zonnetje met opgestroopte mouwen.
Ik kijk dan ook met knarsende tanden en ingehouden jaloezie naar de plaatjes die ik zie uit Oostenrijk en andere alpenlanden, waar de sneeuw volop aanwezig is, de Gluwijn rijkelijk vloeit en iedereen op de lange latten staat. Waarom heb ik ooit geklaagd dat skieen 11 uur rijden is.... als het 45 min rijden is dan is er helemaal niets. We blijven hopen op een "na"winter met sneeuw en de kans om toch dit jaar 1 keer op de latten te kunnen staan.

Update over de spullen

We hebben eindelijk een update gekregen van de container met onze spullen. De boot is aangekomen in Oakland in California (bij San Francisco) en de container staat daar nu te wachten om in te klaren bij de douane. Dat kan 3 tot 10 dagen duren en dan gaat hij op de trein naar Seattle. Helaas moet hij eventueel in Seattle nog een keer door de douane (vraag me niet waarom) en dan wordt de afspraak gemaakt om alles bij ons af te leveren. Dus ergens begin Maart zullen we onze spullen eindelijk hebben en wordt het huurhuis eindelijk ons huis.

Trouwauto for sale

Nu we opweg zijn naar onze tweede mijlpaal in ons huwelijk (10 jaar) blijkt dat sommige van de herinneringen onder onze neusen beginnen te verdwijnen. Tot onze schrik staat de rode BWW 2000 (Red the color of love and BMW forever) te koop. De trouwauto die ons op die mooie 24 April de hele dag heeft vervoerd en die daarna we regelmatig konden bewonderen wanneer hij door de buurman met liefde werd vertroeteld. Op die momenten ons de kans gaf weer even terug te gaan naar die mooie dag. Nu is er gelukkig geen connectie tussen deze verkoop en de staat van ons huwelijk, maar pijn doet het toch. Kan ie niet in een container naar de US, we hebben garages genoeg hier in Duvall!!

Een nieuw karretje voor Jacq

We hebben het wagenpark compleet. Deze week moesten we de huurauto inleveren en was het dus zaak dat we voor Jacq een nieuwe Cinquecento kopen. Ze was altijd blij met die rugzak dus we gingen weer op zoek naar een Amerikaanse backpack. Hij is iets groter uitgevallen. Echt een top karretje, een Mercury Mountaineer V8 Premium met AWD en een trekhaak !!! Ja, ja de sleurhut kan erachter. Loopt als een naaimachine en slurpt lekker de $ 1,25 per Gallon (3,7 liter) op alsof het limonade is. Als we terug gaan nemen we hem gewoon mee, na 2 dagen willen we al niet anders meer. Kijk voor meer foto's op ons fotoalbum op MSN. Nu is de keiharde strijd losgebarsten is huize Schaap wie met met Mercury en wie met de Ford gaat rijden. De Ford is van 98 en is een 4 wheel drive met een ruw randje, de Mercury is van 2002 en een limousine op hoge banden en veren. Vrees dat Jacq gaat winnen en de Mercury neemt. Ja het is ook een eind rijden naar school en de supermarkt....... daar heb je goede stoelen voor nodig.(ik had ook nooit moeten beloven dat zij de nieuwe auto kreeg, dom, dom, dom).

Exploring the area

Dit weekend was het weer helemaal top. De afgelopen dagen was het al strak blauw en lente-achtig warm, maar meestal kwam er in het weekend wat regen, welnu dit weekend niet. Zowel zaterdag als zondag was de hele hemel zonder wolken en kon de zon zijn vroege werk doen. Zodanig dat de bollen al denken dat het lente is en de eerste krokussen en tulpen al aan het doorkomen zijn. Omdat je toch iets van de omgeving moet leren kennen als je hier bent. (duurde bij mij zeker 5 jaar om de Zaanse Schans te bezoeken toen we nog in Zaandam woonden) zijn we een toertje gaan maken. We zijn heen via de brug naar Whidbey Island gereden en daar een rondje gedaan en dan met de pont weer terug naar de omgeving van Seattle. Wat een fantastische omgeving. Dit zijn heel veel eilanden en baaien van de Pacific Ocean waarbij de bomen tot aan het strand reiken. Als dan de zon laag staat en de hemel blauw is dan is het toch een mooi leven. Kijk op ons foto-album voor de mooiste plaatjes. Wie ook deze kant op komt moet zeker ook even die kant op gaan. Het is maar 1,5 uur rijden maar ultiem genieten van de natuur, de rust en de zee. Van de zomer zal het denk ik wel drukker zijn dan nu op 20 Feb.
Weer een bevestiging gevonden dat we het hier wel naar ons zin gaan hebben de komende jaren.

Shall I call 911 ?

Nou.....breng me liever ff naar huis, Ik ben vanmorgen maar eens gaan sporten, lekker weertje vrieskou maar zonnetje, perfecte dag om tebeginnen met hardlopen. Dacht ik..... Ik had inmiddels 6 weken niet gelopen maar rustig beginnen kon geen kwaad. Het is toch wel heuvelachtig hier, anders dan het vlakke Nederland, het was 8.30 uur ochtend....misschien ook geen perfecte tijd voor mij, ik sport altijd sávonds. Dit viel tegen, letterlijk ,de straat uit Big Rock road op rechtsaf de volgende neighbourhood in rk was bekaf, dacht even rustig aan dan kom ik weer op bij en ga ik weer rustig terug naar huis. Dacht ik.... Ik werd niet lekker, zwart voor mijn ogen en dacht dit gaat niet goed. De eerste auto maar laten stoppen toen ik de chauffeur sprak was het eerste wat ze me vroeg.. Shall I call 911? Nou no thanks, bring me home please, next neighbourhood. Voor Milo even schrikken dat ik thuis gebracht werd maar ik kwam gelukkig snel weer op orde. Ik denk dat ik volgende keer maar ga sporten bij wat warmer weer en s'middags want mijn conditie is toch wel erg snel gezakt.

Q is niet meer

Een triest verhaal. Martin Perels (rechts op de foto) was destijds Quant in de bekende jeugdserie Q en Q. Op 44-jarige leeftijd is hij aan de gevolgen van een hersentumor overleden. De KRO maakte twee series van Q&Q in 1974 en in 1976.
Mmmmm. 1974 en 1976 dat is meer dan 30 jaar geleden en ik kan mij de serie nog herinneren!!! Dat geeft wel een gevoel van ouderdom. Klopt ook wel als je maandag over een week 37 wordt.

Regen, hoezo regen in Seattle

Seattle staat bekend als de natste stad van de Verenigde Staten met jaarlijks 156 regen dagen. (Een dag waarop ergens tijdens de dag regen valt). Nu sinds wij er zijn hebben we qua weer wel al alles gehad, regen, sneeuw, ijs, maar de laatste 2 weken vooral zon. Heel veel zon, met 's nachts temp rond of onder het vriespunt, (in ons boerendorp zelfs lager tot -6 graden) en overdag warm lente weer. Kan al 2 weken zonder jas van meeting naar meeting rennen en tijdens lunch van de zon genieten. Groot nadeel van dit prachtige weer is dat er zeer weinig sneeuw ligt in de bergen en dat veel ski-gebieden in de buurt gesloten zijn. Dus als we willen skieen moeten we even naar de Canadeese buren. Ook niet verkeerd overigens. Maar ik zal niet te vroeg juichen want de winter en lente duurt nog lang en zo als een oud hollands spreekwoord zegt: "Maart roert zijn staart". Misschien kennen ze dat in Duvall ook wel....

30 april, USA-style

Elke derde maandag in Feb vieren de amerikanen President's Day. Dat gaan we deze komende week voor het eerst meemaken. Iets zegt mij dit niet te vergelijken gaat zijn met de feest en zuip partijen die wij hebben als we de verjaardag van Beatrix en Juul vieren op 30 April in Amsterdam. Toch is het wel hetzelfde. De oorsprong van deze dat is de verjaardag van George Washington (22 Feb) de eerste President van de US. Alle ambtenaren zijn vrij en ook de scholen zijn voor 1 of meerdere dagen dicht. Dus Bo en Nova kunnen maandag op hun kleedje in de voortuin de "vrijmarkt" gaan vieren. Of zou dat toch een beetje raar zijn?
Ik kijk al uit naar 30 april, veel oranje, de vlag uit aan het huis, Heineken en oranjebitter en onze eigen versie van Koninginne Nach.. met veel Nederlandstalige muziek......

Met Photodraw kun je een hoop doen

We zijn nu bijna 6 weken weg en met alles wat we hier al gedaan hebben en meegemaakt hebben lijkt het al weer eeuwen geleden. Vandaag stuurde Gerard, (Jacq's broer) nog wat foto's na van ons afscheid op Schiphol. Erg leuke foto's en het gaf wel weer even hetzelfde gevoel wat ik had toen ik daar op 6 Jan door de douane ging en we met ons gezin het avontuur gingen starten. Kijk op http://groups.msn.com/schaapjesgousa/reiseneerstefotos.msnw?Page=1 voor de andere foto's en hoe wij toch met gelukkige gezichten naar het vliegtuig gingen. Er zat geen foto tussen van vieren die de familie uitzwaait, geen probleem met de computer kan alles dus ook een mooie afscheidfoto in elkaar zetten..........

Happy Valentine

Uiteraard is bij iedereen in Nederland Valentijnsdag al helemaal voorbij maar wij zitten er nog midden in. Valentine day hier heeft hetzelfde niveau van commercie als Moederdag in Nederland. Het is echt idioot op welke manier iedereen aangespoord wordt om toch vooral een kado te kopen voor zijn/haar geliefde. Vandaag waren de bloemen niet aan te slepen en bij de receptie van mijn gebouw stonden verschillende bossen (groot en klein) te wachten op hun valentine die ergens hier in dit gebouw werkt. Op onze afdeling hadden we vandaag valentine-gebak en mensen gingen ook eerder naar huis. En wordt al vanaf kleins af aan bijgebracht dat dit zo hoort. Nova had vorige week een valentine-party op school en Bo vandaag. Voor alle klasgenoten een kaart hebben (speciale kleine kaartjes die je in de winkel kant en klaar kunt kopen), iets van fruit of drinken om uit te delen (to share) die dag en uiteraard is er de afgelopen dagen al redelijk wat geknutseld met hartjes etc etc wat vandaag mee nar huis mag.
Waar is de tijd gebleven dat je met weinig middelen en veel woorden de liefde verklaarde aan je oogappel en dat de waardering kwam uit de creativiteit en niet uit je credit card.....

Welkom Teun

Schaap en Gallas in Kampen hebben de familie uitgebreid met een nieuwe aanwinst. Teun een jonge Labrador met een leuke snuit en lieve bruine ogen. De dames hier zouden graag met hem gaan spelen en deze aanwinst heeft ze ook op een idee gebracht. Nu, dat zal niet snel gebeuren maar het zit wel in hun hoofd. Zoals al eerder genoemd, ze doen nu ballet en dat zal een uitdaging worden waar ze al hun energie in kwijt kunnen. Ze hebben nu beide een mooi roze balletpak gekregen met een bijpassend rokje dus ze zijn er helemaal klaar voor. Ze hebben er helemaal zin in en elke keer als ze terugkomen zijn ze helemaal happy. Ze vragen nu of de radio op klassieke muziek kan, doen hun ballet spullen aan en dansen de hele middag in hun speelkamer op pianomuziek van eender welke componist. Nooit verkeerd voor hun muzikale opvoeding.

Vroem. Vroem.....

Ja, de eerste is binnen. Om toch op een redelijke manier naar je werk te komen uit het landelijke Duvall was de aanschaf van een karretje noodzakelijk. Vrijdag heb ik hem opgehaald bij de Microsoft collega waar ik hem van gekocht heb. Auto's zijn vreemde dingen hier. Het land is er helemaal voor gemaakt en zeker ook voor de auto's van dit formaat. Parkeren is in veel gevallen gratis en overal is plek. Natuurlijk is echt een echte mannen auto. All Wheel drive, een hele dikke V8 (als je gas geeft hoor de de motor grommen en de tank slurpen) met dikke all weather banden en treeplanken die nodig zijn om er ook in te kunnen komen. De meiden hebben die ook nodig om er nog een beetje in te komen. Auto kopen, zelfs van een particulier geeft soms ook wat verrassingen. Natuurlijk koop je zoals het is en weet je dat je daar dan ook de prijs op afstemt. Dus ik een mooie prijs met de man gemaakt en we gaan vrijdag tijdens lunch even de zaken regelen. Eerst langs de bank om een check op te halen en daarna naar "Bureau of Car licenses" om de zogenaamde "titel" over te schrijven op mijn naam. Op de gegeven moment vraagt de dame daar; "voor hoeveel verkoopt u de auto?" We noemen de prijs en enkele momenten later zegt ze: "nu alles ik geregeld, dus voor u is het $ 670,-".......eeehhhh.... hoezo, waarom dan..... heb ik iets gemist gaat erin mijn hoofd. Toen kwam het konijntje uit de hoed, je betaald hier BTW op prive verkochte auto's !!!! Dus ze wilde naast de kosten van het kenteken ($40) gewoon de BTW vangen. Diefstal riep ik.... Het frusterende van dit soort dingen is dat dit verschilt per staat en dat je in Oregon (de staat zuidelijk van Washington) bijv dat weer niet betaald. Had ik dat van te voren geweten... het is zo fraudegevoelig als het maar kan want de koper en verkoper kunnen elk bedrag noemen... dan had ik de prijs wel even met $ 1000,- verlaagd om de belasting te verlagen. Ach weer wat geleerd.

Ballet

Dit wordt een vrouwelijk stukje....Ballet!!!!!! Op naar de plaatselijke balletschool van ons dorp Duvall. Jawel wij hebben er één. Onze meiden zitten op een roze wolk, ze mogen op ballet. Erg leuk, gistermiddag had Bo haar eerste ballet les, ze was helemaal in haar sas en vond het geweldig, samen dansen met andere meisjes op 'balletmuziek" en voor dansen hoef je de taal niet tespreken. Vandaag was het Nova haar beurt en ook dit is een meisje wat van dansen, muziek en andere kinderen houd. Aankomend weekend krijgt vader Milo het nog zwaar want er moeten natuurlijk ook 2 echte roze balletpakjes gekocht worden.

Medisch commercieel

Commercie en gezondheid, gaat dat samen? Wat bij ons in Nederland nog in de kinderschoenen staat hier al redelijk normaal. Doktoren, ziekenhuizen, tandartsen zijn concurrenten van elkaar en proberen "patienten" voor zich te winnen. Hoe? Door te adverteren en door aanwezig te zijn in de community. Zo hebben we hier in Duvall, een dorp van 5000 inwoners, 4 a 5 tandartsen , zeker hetzelfde aantal doktoren, 3 chiropractors en je kunt van allemaal een advertentie vinden in de lokale krant. Alles gaat wat dat betreft over performance en vertrouwen. Dus de advertentie geeft aan dat de betreffende arts al meer dan 15 jaar ervaring heeft, dat zijn hele familie achter zijn artspraktijk staat. Verschillende tevreden patienten spreken "testimonials" uit hoe goed deze doktor we niet is en dat je ook alles vergoed krijgt bij bepaalde ziektekosten verzekeringen waar ze aan gekoppeld zijn. Dus ook hier is de vrij keuze doorgedrongen en misschien wel tot een bepaald extreem niveau gebracht. Ergens deze maand gaan we ook een doktor uitzoeken en zoals het dan hoort gaan we ook even kennis met hem/haar maken en als we dan denken dat het niet echt klikt..... dan gaan we gewoon naar de volgende. Ook het uitzoeken van een kinderarst, een ziekenhuis, een gynacoloog etc etc hoort erbij. Soms is keuze goed, soms kost keuze ook heeeel veel tijd.

Een gevoel van thuiskomen

Dit weekend hadden we de eerste bezoekers in ons huisje. Rene en Angela zijn vrijdag en zaterdag in Seattle geweest en dus ook bij ons op bezoek. Het was een warm weerzien en ook wel een vreemd gevoel dat je iemand welkom heet in je huis 10.000km verder dan waar je 5 weken geleden afscheid van hem had genomen. Uiteraard uniek dat de mogelijkheid er was dat ze op deze korte termijn al hier konden komen terwijl wij nog niet eens echt gesettled zijn in ons huis daar de huisraad nog ergens op de oceaan dobbert. (hoop dat de winter niet al te veel stormen over de oceaan laat razen). Voor een korte impressie van het bezoek kijk op http://groups.msn.com/schaapjesgousa/visitreneampangela.msnw?Page=1 Dit bezoek gaf ons zelf ook eens de tijd om de omgeving verder te onderzoeken dan de plaatselijke supermarkt, mexicaan en de scholen van de meiden. We zijn naar Snoqualmie falls geweest. Ongeveer 30 min rijden van ons huis en richting de bergen waar je normaal in de winter kan skieen. Daarna doorgereden naar North Bend (daar waar we afgereden hebben) en lunch gegeten in het Twin Peaks cafe. Nu is lunch wel een beetje verkeerd begrip hier. Want Mexican burgers, Kipfile met patat en Fish nuggets met patat zijn toch volgens onze normen geen lunch gerechten. Daarna weer naar huis en 's avonds maar een soepje genomen omdat onze buiken nog vol waren van de Burgers en patat. Zaterdagavonds zijn Rene en Angela weer vertrokken en lieten ons met een dubbel gevoel achter. Het was erg, erg leuk dat ze er waren maar toen ze weggingen hadden we wel het gevoel dat zij naar Nederland gingen en wij niet. Dit is nu ons thuis en soms is dat een vreemde en rare gedachte. Nadat we ze uitgezwaaid hadden moesten Jacq en ik beide even slikken om die brok in ons keel even weg te halen......

Kassie kijken

Als je dan satellite TV hebt dan moet je er ook goed van kunnen genieten. Dus omdat onze huidige TV toch een keer terug gaat naar de verhuurder werd het tijd om eens naar iets nieuws. We zijn in Amerika dus alles is BIG. Zo ook de TV die we (ik) gevonden hebben op een secondhand website voor Microsoft employees. Op de foto zag ie er wel redelijk uit dus ff gaan kijken samen met Ivo, een MSFT collega die ook in Duvall woont. Komen we aan bij het huis waar hij staat, bleek hij boven in de slaapkamer te staan. Probeempje echter is dat hij meer dan 100kg weegt en bijna niet te tillen is maar we de trap af moest om in de auto te kunnen. Gelukkig heeft Ivo een Dodge MPV dus dat paste er prima in. Onderweg naar huis toch even Jacq gebeld om even het bericht door te geven wat het betekent als je een 35 inch TV koopt en meeneemt. Zoals jullie op de bovenstaande foto kunt zien is ie GROOT.... maar voor $ 250,- geen koopje.

Who killed Laura Palmer??

Dat was de vraag in de jaren 80 tijdens de David Lynch TV serie "Twin Peaks". Wij wonen nog geen half uurtje rijden van Twin Peaks country. Grote delen van de TV serie werden opgenomen in de omgeving van Snoqualmie Falls en North Bend. Als je de serie kent dan rij en loop je hier door een filmset heen met veel herkenningspunten. North Bend was voor ons de plek voor het rijexamen en na de theorie moesten we even een uurtje "doden" en dat deze we in Twin Peaks cafe. Deze all american diner heeft een rol gespeeld in de serie en wordt door vele bezocht vanwege zijn pie (taart). Overal hangen dingen die aan de serie herinneren. De eigenaar is hier en daar aan het verbouwen en had wat krukken op e-bay verkocht, ook aan twee nederlanders zij hij, orginel Twin Peaks krukken. Je kunt op verschillende website zien waar ze allemaal gefilmd hebben en waar de diner een rol heeft in de serie. Echt grappig om te zien dat je het ook zo echt kunt terugvinden. North Bend is net als Duvall een echt amerikaans dorp, met een aantal bars en een diner, een Mainstreet, die als je de auto's en de stoplichten eruit haalt makkelijk gevuld kan worden met paarden en een scene uit een WildWest film zou kunnen zijn.
Toch blijft de vraag bestaan waarom ze deze regio gekozen hebben voor het opnemen van die serie...... is het toch een beetje vreemd dan hier????

Je kunt rijden of je kunt het niet.

Ten eerste even een excuus voor de foto maar de telefoon maakt er niet iets van wat leesbaar is maar jullie begrijpen wat de boodschap is. We hebben ons amerikaans rijbewijs!!. Na een beetje zwoegen op de regeltjes hebben we vanmorgen in North Bend (bij Twin Peaks) ons rijbewijs gehaald. Het was er vandaag echt een dag voor. Het is hier stralend mooi weer en we zijn in ons shirt, zonder jas naar North Bend gegaan. Hoewel het vandaag 1 Feb is was het hier al de eerste lente dag. Als eerste het theorie examen gedaan (met vragen daarin als welke kleur heeft het bovenste licht van een stoplicht?...) en daarna praktijk. En de resultaten waren verschillend. Eerlijkheid gebied te zeggen dat het voor Jacq de 2e keer was want zaterdag was ze al heen gegaan en helaas gezakt. Maar vandaag nam ze wraak. Ten eerste de kennisronde, je moet 20 vragen goed hebben van de 25 en Jacq was lekker bezig. Op een gegeven moment was ze bij vraag 23, had er 3 fout (dus 19 goed) en moest er dus nog 1. Welnu ik heb nog nooit zoveel gegrom, en ge-shit gehoord als toen.... (vervelende van shit overig is dat ze dat hier verstaan en raar kijken als je dat zegt) vraag 23 dus fout..... vraag 24 ook fout en dus kwam het aan op de allerlaatste vraag en die moest ze goed hebben. Na een lange lees periode, veel gezucht kwam er na het geven van het antwoord een verlossend "YES!!!" uit het kamertje. Ze was geslaagd.. moe, voldaan kwam ze uit het hoekje en heb nog nooit iemand zo opgelucht gezien. Maar wel goed gedaan. Toen de praktijk test. Wel dat is echt bijna letterlijk een rondje om de kerk. Als je op het dat van het License bureau zou gaan staan zou je de auto continue kunnen volgen. Je rijdt niet meer dan 15 min en ik ben niet harder gegaan dan 25 mph (35 - 40km). Maar goed, toch wel wat min puntjes gescoord want van het max van 100 had ik 88 punten en je moet er 80 hebben om te slagen. Jacq daarin tegen is veel meer praktijk gericht. Met een glanzende 94 punten kwam ze door de rijtest heen en nu zijn we beide de gelukkige bezitter van een Washington State driverslicense voor de komende 5 jaar.

I'm in zapping heaven

Eindelijk is zaterdag de wonderewereld van Sateliet televisie voor me opgegaan. De schotel staat op het dak en de twee receivers zijn aangesloten op de TV beneden en de TV in de speelkamer van de kinderen. Op dit moment heeft de familie Schaap zo een 130 verschillende TV en muziek kanalen tot haar beschikking. Daarnaast kunnen we nog een 40 tal Pay per View kanalen ontvangen die we kunnen bestellen als we zien hebben om naar een film of een sportwedstrijd te kijken. Het totale aantal kanalen wat we kunnen doorlopen is 999 en dus voor een zapper is het een enorme uitdaging en ervaring om 's avonds door alle kanalen heen te komen. Echt heaven, maar ook wel weer veel. Want wat is nu eigenlijk de lol van het zappen? Vreemd genoeg kom ik erachter dat dit niet zit in de hoeveelheid kanalen die je hebt en die je kunt ontvangen maar veel meer zit in de vrijheid om van programma naar programma te schieten met een dusdanige frequentie dat je na 50 seconden weggeweest te zijn je nog steeds weet wat er op dat kanaal aan de hand is en bijv de verhaallijn van een film of serie kunt volgen. Welnu in de US met cable of satellite is dat onmogelijk. Zowel door het aantal kanalen alswel door de enorme hoeveelheid reclame die overal doorheen gaat op de meest idiote momenten in een programma. Zappers heaven wordt soms wel een zappers hell en dat was niet de bedoeling. Ben nu opzoek naar een online programmagids die me helpt uit te zoeken welke programma's ik wil zien en op welk net ze zijn. Zappen door 5 home shopping channels, 5 godsdienst kanalen en 50 verschillende sportuitzendingen wordt uiteindelijk heeeeeeeel ingewikkeld. Wie scoorde nu die drie-punter? Was dat Mozes en werd hij geholpen door die Amazing Mike met een aanbieding die je niet kunt weigeren?..........

Jong geleerd

Vrijdag en vandaag, maandag, waren de eerste twee dagen van Nova's verblijf op haar nieuwe school. Zoals we al wel een keer hebben laten doorschemeren is het school systeem hier iets anders. Ze starten pas als ze 5 zijn en dan nog vaak maar voor halve dagen. Echter onze smurf is 3 jaar en is al niet meer te houden. Ze wilde al 2 weken heeeeeel graag naar school en spelen met de andere kinderen. Telkens als ze Bo naar school bracht was ze direct in haar element in de klas, spelen met de spullen aldaar en "praten" met de andere kinderen want Nova kent wat dat betreft geen barrieres. Dus vorige week de knoop doorgehakt om met de plaatselijke montessori school in zee te gaan en tot nu toe bevalt het prima. Nova speelt en werkt prima en volgens de juf staat haar klep niet in de klas. Ze verstaat er wel niets van maar Nova vertelt van alles. Er zit nog een nederlands jongetje bij haar in de klas, Wim, het zoontje van Ivo Koster die vlak voor ons de oversteek naar de USA en toevallig ook Duvall hebben gemaakt. Wim en Nova smoezen nu gezamelijk in het nederlands met elkaar en weten verdomd goed dat de rest van de klas en de juf hun dan niet verstaat. De eerste grote gebeurtenis op school is Valentijnsdag en zowel Nova als Bo moeten voor hun klasgenoten valentijnkaarten maken of schrijven die ze ergens volgende week aan elkaar gaan uitdelen. Ziet er zo te zien erg leuk uit. Aan Nova hebben we geen kind meer.

Een kamer voor een princess

Belofte maakt schuld en na bekomen te zijn van ons roze tapijt avontuur zijn we dit weekend nu eindelijk gestart met het schilderen van de kamer van Bo. De kleuren worden Geel, Roze en Lila en we vullen elke muur met een van de kleuren en zullen er dan daarna accenten op aanbrengen met een van de andere kleuren. Bo is enthousiast en wil eigenlijk graag helpen, maar na het verf probleempje doen we dat maar niet. Aan de andere kant wil ze eigenlijk dat de kamer een verrassing is en wil ze de kleuren en het resultaat niet zien. Toch komt ze af en toe kijken en zegt dan: "papa, het is nog niet helemaal af dus nu kan ik nog kijken, toch? " En zo ziet ze toch hoe alles eruit komt te zien. Kinderen hebben hun eigen regels en logica. Ze kan ook niet wachten tot alle spullen van de boot komen en het echt haar kamer wordt. Ze mist al haar spullen en hoewel we best wat mee konden nemen in het vliegtuig, hebben ze beide al het speelgoed wat er is al veel gezien, dus tijd voor iets nieuws. Laatste update over de container, hij komt op 24 Feb aan in de USA en dan duurt het 3 - 10 dagen voordat hij bij ons is vanwege douane formaliteiten. We zullen zien!

Mr Schaap

In een melige bui stuurde collega JudithC mij deze afsluiter van de week. http://www.ikbeneenschaapendoe.be. Weet niet of ik hier helemaal gelukkig mee moet zijn, maar mijn vrijdag is wel met een grote glimlach begonnen. Klik elke keer op het plaatje om verder te komen. (+/- 25 keer)

Superbowl weekend

sEr zijn van die sporten die bij ons in NL heel belangrijk zijn en waar de rest van de wereld echt niet wakker van ligt. Schaatsen bijv. Ook al breken wij de tent af in Thialf, daar wordt geen amerikaan warm of koud van. Nee, dan de Superbowl, daar krijgen ze het echt heet van. Echt heel Amerika is al enkele weken in de ban van de finale van de National Football League, de NFL. De kranten staan elke dag vol met analyses en commentaren over de twee teams die dit jaar in de finale staan. (ik moet je helaas de namen even schuldig blijven, zo goed zijn we nog niet geintegreerd). Als de moeder van een speler soep heeft gemaakt voor zijn team dan is dat voorpagina nieuws. Elke dag minimaal 3 pagines in de USA Today over deze wedstrijd. En ook alles wat eromheen zit. Bijv de competities welk bedrijf de mooiste commercial heeft tijdens de uitzending. Die commercials worden daar speciaal voor gemaakt, kosten een miljoen om te maken en een miljoen omuit te zenden en verdwijnen dan weer in de kast. Of de show om de wedstrijd heen. Vorig jaar was daar het "tepel"incident met Janet Jackson. Daar wordt nu nog schande van gesproken en men heeft voor dit jaar dan ook maar Paul Mcartney op het programma gezet. (play it safe). Aan kaartjes is al maanden niet meer te komen en als e echt wilt, op e-bay gaan ze nu voor meer dan $ 2000,- per stuk. Overal, thuis, op scholen, op werk, bij clubs zijn Superbowl parties waar mensen naar enorme schermen kijken en onder genot van bier en ballen (een echte "man's night") naar de wedstijd kijken. Weet je niet wat Football is? Twee teams proberen landje te veroveren met een rugby bal op een veld met allemaal strepen en ze zijn ingepakt alsof ze de hulk zelf zijn. Geef mij maar kaatsen.......

Foto's

Naast de mooie verhalen die we met liefde met jullie delen spreken plaatjes vaak net zo veel als woorden. Daarom hebben we een foto-album op het internet aangemaakt waarop we van tijd tot tijd ook wat foto's zullen neerzetten. Je wilt altijd van alles vastleggen, alles wat je mee maakt hier, maar op één of andere manier vergeet je er een plaatje van te schieten.
Dus als je denkt we zien geen plaatjes meer, stuur ons ff een mail om ervoor te zorgen dat we alle toestellen die we hebben ook gaan gebruiken. Je kunt ons fotoalbum vinden op
http://groups.msn.com/schaapjesgousa/shoebox.msnw

pre-school syndroom

Ik heb een pre-school syndroom!!!
Waar haal ik info vandaan als het niet in het telefoonboek staat of op internet? Ben weer een pre-school gaan bekijken. Deze staat in een "keet"op het terrein van de Stillwaterschool van Bo. Kreeg te horen dat deze voor volgendschooljaar vol zit voor 4 jarige. Jammer dus. Verder een info pakketje meegekregen en een telefoonnummer van de organisatie. Op de vraag of ze nog andere pre-scholen wisten in Duvall, kreeg ik een paar vage namen maar ze hadden geen adres of tel. ook kon ik kijken bij "snips a tips"langs de mainstreet down town Duvall. (daar hing een advertentiebord voor de plaatselijke ondernemers om te adverteren) Mijn onderzoek ging verder. Samen met Nova uiteraard. Ik vond het, het was een winkeltje met kinder kleding, ging daar naar binnen en zag het bedoelde bord. Vervolgens kwam ik er een uur (niet overdreven) weer uit zonder iets gekocht tehebben of tehebben rondgekeken. De eigenaresse erg vriendelijken behulpzaam, heeft heel wat afgebeld. De christian pre-school (waar ze zelf erg goede ervaring mee had) Ze kende nog iemand die bij zichzelf thuis een pre-school heeft???????
Willen wij dat???? Er kwam een klant binnen (bekende wellicht je weet hoe dat gaat in het dorp) die vertelde weer dat de wachtlijst op de pre-school van stillwater wel mee zal vallen, want mensen veranderen veel. Toen deze hoorde dat ik uit Nederland kwam zij ze meteen, ik heb een Nederlandse vriendin haar zoontje zit op Stillwaterschool , dit is mijn tel.nr bel me dan krijg je het tel nummer van haar. Oké dus dit is Duvall. Pre-school worden ook thuis gehouden, leert mijn kind ook nog iets? Of is het veredelde oppas? Ik weet het niet. Ik had wat info inmiddels wilde vertrekken, zeg tegen Nova dat we gaan (in het Nederlands natuurlijk) Word ik aangesproken door een andere klant, een Belgische, (wat leuk om weer een keer nederlands tehoren, waar kom je vandaan? wanneer ? hoe? je kent het wel) Ingeburgerd, ik wel , in het dorp ben ik inmiddels bekend (of berucht).

Visite, visite... een huis vol visite.

De eerste gasten hebben zich gemeld. Erg leuk dat de kans zich voordoet om alweer wat vrienden te mogen ontvangen in onze stulp, hoewel hij nog helemaal leeg is en alleen huurmeubelen bevat en wat kleine spullen van onszelf. Rene en Angela, moeten beide voor hun werk naar San Francisco (sorry MSFT people ze werken beide bij Oracle) volgende week en zullen de terugreis via Seattle nemen en dan 2 dagen bij ons in de buurt zijn en ook uiteraard zelf de omgeving verkennen. We zien er naar uit om met hen de omgeving te gaan verkennen en dat geeft onszelf ook het excuus om nog meer van de verschrikkelijk mooie omgeving te gaan bekijken. Want dat het mooi is hier dat is zeker. Veel natuur, bossen, etc etc. Rene & Angela, see you soon.

Nummertje

EINDELIJK, we hebben het Social Security nummer eindelijk binnen en kunnen nu de volgende stappen gaan nemen om alles af te ronden. De telefoonsregelen, de auto's gaan kopen, een creditcard krijgen en niet onbelangrijk de TV signalen regelen via de satelliet.
Nu zijn we echte citizens van de USA. We hebben een nummer, dus we bestaan!!

Next stop: rijbewijs

Ook wij moeten er aan geloven. In een nieuw land waar het CBR geen enkele status heeft zul je toch moeten laten zien dat je over de benodigde kennis en capaciteiten beschikt om een auto te besturen. Dus weer aan de studie. Nu zijn de regels hier in de US niet veel anders dan in NL maar toch er zijn een aantal uitzonderingen die je ff moet weten. Je mag rechtsinhalen, als er een schoolbus staat met rode lichten moet iedereen stoppen, etc, etc. Een groter probleempje vormen de termen en namen voor dingen die je in NL wel weet. Bijv "schoulder" is vluchtstrook en "yield" heeft te maken met voorrang. Toch allemaal dingen die je wel moet weten wil je slagen voor je theorie examen. Daarna moet je ook een praktijk examen afleggen omdat je uit het buitenland komt. Dus de examenkriebels gaan rond in huize Schaap.

Terug naar het stenentijdperk

sKun je je nog herinneren dat we in Nederland nog niet echt aan het electronisch betalen gewend waren en dat we voor de grotere bedragen werkten met Girobetaalkaarten en Eurocheques? Welnu dat bestaat in de US nog volop. In het land van de creditcards en vooruitgang is het uitschrijven van een papiere cheque nog een zeer gebruikelijk iets. Eigenlijk heb je voor alles wat je wil een cheque nodig. Voor je eerste betaling van je verzekering, voor het schoolgeld van Bo haar school etc etc. Als je dan vraagt of je ook kunt pinnen, dan kijken ze je raar aan en contact geld is al helemaal een vies woord.
Dus we hebben een checkbook, want de amerikanen schrijven geen cheques maar checks. Ook daar zijn vreemde dingen mee. Het zijn gewone, simpele papiertjes die door iedere willekeurige drukker gemaakt worden en aan je gezonden worden. Geen waarborgmerken, fraude bestrijdings elementen er op, niets. Je kunt ook cheques bestellen met allerlei afbeeldingen erop, de amerikaanse vlag, donald duck, je favoriete auto of sportteam, etc etc. Het maakt niet uit.
Maar goed, je kunt niet zonder, dus ook wij hebben nu een checkbook om de rekeningen te betalen.

Jong geleerd, oud geleerd

Bo gaat prima op school en heeft er enorm veel lol in om naar de Stillwater Elemantry School te gaan. Elke dag komt ze met een vrolijke blik de school uit gelopen en we krijgen van de juf (Miss Carlson) ook heel veel feedback dat ze prima mee doet en ook qua leren alles prima begrijpt. Als ze iets niet kan overbrengen dan gebruiken ze een plaatjeswoordenboek dat we gekocht hebben en Bo en de juf wijzen dan aan wat ze bedoelen. Lukt dat niet dan is een telefoontje zo gepleegd om Jacq te vragen het toch even in het nederlands uit te leggen. Zoals bijvoorbeeld het brandalarm en de ontruimingsoefening die ze eens in de zoveel tijd hebben. Was toch goed dat Bo even gewaarschuwd was dat de sirenes afgingen en dat het een oefening was.
In een andere klas zit nog een nederlands jongetje van een familie die we niet kennen. Bo heeft hem al leren kennen ook zijn moeder is soms op school om mee te helpen. Dan kan Bo ook aan haar vragen om iets te vertalen als ze iets van Miss Carlson niet begrijpt. We moeten die mama nog een keer zelf ontmoeten want we hebben geen idee wie het zijn.
Voor Nova zijn we nu op zoek naar een pre-school want die is zeker toe aan contact met andere kinderen. Als we die niet op een schooltje zetten dan gaat ze zich vervelen en dat is niet wat we voor haar willen. Daarnaast gaat ze van ons geen engels leren, want wij spreken uiteraard nederlands tegen haar, dus daarvoor is het ook belangrijk. Nu nog even een goede pre-school vinden en dan aan de slag. Als laatste gaat Jacq binnenkort naar school. Engels weer even ophalen. Is een onderdeel van het verhuispakket van Microsoft en daar zullen we dan ook zeker gebruik van maken. Een beetje extra hulp en opbouwen van woordenschat is niet verkeerd hier in de US, waar niemand een tweede taal spreekt (behalve spaans om de schoonmaakster opdrachten te geven), meer dan 80% van de inwoners nooit het land zal uitgaan (en dus ook geen paspoort heeft) en men ook niet snapt waarom je iets anders dan engels nodig kunt hebben. Maar men is wel geduldig met mensen die de taal niet machtig zijn en vinden het prachtig als je het probeert en helpen je om je fouten te verbeteren. Hun redenatie is, jullie spreken beter engels dan wij nederlands (of duits, als ze denken dat je een duitser bent).

Dichter tot elkaar

Ontwenningsverschijnselen. Daar heb ik denk ik op dit moment last van. Als een heroine verslaafde die "cold turkey" afgekickt is zo voel ik me nu soms ook wel eens als die afstandsbediening van de TV op tafel mij als een soort Ring (van Lord of the Rings) roept om hem maar op te pakken en te gaan zappen, maar je weet dat het geen zin heeft want, WE HEBBEN NOG STEEDS GEEN TV. De afstandsbediening is "my precious" en ik ben Frodo Schaap die zich door Middle Earth heen ploegt om te zien dat hij zijn missie kan volbrengen.
Toch heeft het ook voordelen, je ligt vroeg in bed, komt nader tot elkaar (soms heel nader), en de avond brengt of waardevolle stiltes of goede gesprekken, met een glas wijn en de openhaard op de achtergrond. Heel af en toe denk ik dat ik hier wel aan zou kunnen wennen. Maar dan zie ik mijn zapper weer liggen, en denk... mmmmm...... nee dat kan ik niet. Ik ben verslaafd en geef het ruiterlijk toe. Soms moet je dingen niet veranderen aan jezelf. En dit is er 1 van.

Kleine catastrofe

Soms zit het mee, soms zit het tegen. Welnu vandaag was zo'n dag. Met frisse moed waren we vandaag van plan om de kamer van Bo te veranderen in een prinsessen kamer met de gebruikelijke kleuren, roze, paars, geel etc etc. Zou er prima uit komen te zien. We werden in de ochtend nog een beetje opgehouden door ons nieuwe speeltje, we hebben sinds gisteren ADSL thuis en met de webcam en wireless netwerk verbinding kunnen we iedereen een virtuele tour geven door ons huis.
Maar goed, nog even voor de lunch naar de "hardware store", je moet in een klein dorp de plaatselijke middenstand blijven steunen, en dan na het eten aan de slag. We brengen de spullen naar boven om te starten en Bo helpt uiteraard mee, want het wordt haar kamer. Zo ook het naar bovenbrengen van de roze verf. Halverwege de trap, die net als de rest van het huis bekleed is met smetteloos wit tapijt (je voelt hem aankomen), valt onze lieve dochter doordat ze een tree mist. Nog niets aan de hand, alleen de deksel van de pot roze verf was er in de winkel toch niet zo goed opgezet. Het gevolg 3 liter knal roze verf over het tapijt van onze trap.
Ik heb in tijden niet zo veel gevloekt. Dat moet je hier overigens niet te hard doen want ze zijn wel redelijk into the Lord hier. Snel de pot weer overeind, maar 80% van de inhoud lag over de trap. Snel met allerlei handdoeken, thee doeken, keukenrollen etc etc aan de slag om de 3 liter toch maar weer van het tapijt af te krijgen. Na 15 minuten toch maar even Bob gebeld, de huisbaas. Ehmmm, "we had a little catastrophy" begin ik mijn gesprek. Gelukkig Bob is de moeilijkste niet en hij had gelukkig advies om het ergste er vanaf te krijgen. De Rug-Doctor. Die snel gehuurd bij de plaatselijke Albert Heijn (Safeway genaamd) en wij aan de slag. De hele middag hebben we met een machine en emmers heet water getracht om te redden wat er te redden valt. En om 17:00 hebben we de strijd gestaakt en zijn we maar uit eten gegaan. Alle verf is wel weg, maar de zuurstokroze kleur zit en blijft in het helder witte tapijt hangen. Lijkt hier nu een beetje tante Til van de familie Knots, "een klodertje roze verf hiieeerrr, en een klodertje roze verf dddaaaarrrr....".
Maar het ziet ernaar uit dat het tapijt vervangen moet worden en dat heeft een professionele tapijtreiniger al aan Bob bevestigd. Tot die tijd hebben we een mooi roze tapijt en moeten we opletten wanneer we naar boven lopen. Het verven van de kamer van Bo stellen we even een weekje uit. Heb genoeg roze verf gezien voor een weekend.

Mijn dag vandaag

Vandaag Bo met de auto naar school gebracht, Milo ging carpoolen naar zijn werk. Ons (Nova en ik) hadden nog wat klusjes tedoen. Brief wegbrengen naar het postkantoor. Eerst uitzoeken waar ik naar toe moet, dan de ingang vinden. Kon er maar aan een kant van de straat in. Heb je met wel eens met al die heuvels. Daarna zijn we even een pre-school gaan bezoeken of dit iets is voor Nova. Ook deze zoektocht viel reuze mee. De pre-school zag er gezellig uit, de leidsters kwamen goed over. Nova voelden zich er direct thuis, trok haar jas uit en ging spelen. Voor haar barriere van de engelse taal. Zij spreekt gewoon nederlands tegen iedereen. Vandaaruit naar was de volgende klus naar de safeway, boodschappen doen. Nog steeds een grote uitdaging. Hoe vind ik spullen om de avondmaal zo voortebereiden dat het ook nog lekker is. De winkel is groot, en dit schijnt voor Amerikaanse begrippen een kleintje tezijn. Nou ik zal je vertellen dat de Vomar om de hoek in Zaandam pas klein was. We eten tot op heden nog steeds bloemkool zonder saus, broccolli zonder saus, de bak en braak voor mn vlees in tebakken ben ik nog niet de juiste van tegen gekomen en noem maar op. Zo ben je met boodschappen doen niet 1-2-3 klaar zoals je begrijpt. Dit zijn zoal de dingen die mij bezig houden.

Jacqueline

Een beetje water

Seattle is de natste stad van de hele USA, avrg 152 dagen regen per jaar. Dat wisten we van te voren en dus ook niet zeuren. Alleen de infrastructuur is daar iets minder op berekend hier en daarbij wordt elke nieuws item door de 4 - 5 lokale TV stations helemaal uitgemolken. Zo dus ook het beetje water wat er op dit moment valt in onze omgeving.
We ondervinden er wel een beetje hinder van doordat de rivier die door ons dal hen loopt buiten haar over treedt en de uiterwaarden onderlopen. Geen zorgen wij wonen hoog op een heuvel zo'n 2 - 3km van de rivier af. Maar de brug die ik moet nemen om naar het werk te gaan of terug te komen kan vanavond afgesloten zijn omdat de weg naar de brug toe door de uiterwaarden gaat en niet verhoogd is. Dus stroomt de rivier over dan is de brug onbereikbaar. Dus dan omrijden over de 2e brug en dan wordt het dus een beetje druk en zullen er files komen. Het climaat hier is mild zeggen ze, maar in de 1,5 week dat we hier zijn hebben we al sneeuw (2x), zon, wind en overstromingen meegemaakt. Dus we zijn nu echte locals.

Vreemd land, vreemde gewoontes

Lees dit niet als je net gegeten hebt. In elk land heb je bepaalde gewoontes, ideeen over privacy, over wat kan en niet kan en als je dan verhuist loop je toch wel eens tegen het feit aan dat dingen anders zijn. Een van die dingen in de US zijn "publieke toiletten".
In een land waar privacy hoog in het vaandel staat en elke vorm van lichaamelijkheid, naakt, persoonlijke hygiene echt voor mensen zelf is, is de opbouw van publieke toiletten een echt buitenbeentje. Stel je een ruimte voor waar meerdere toiletten staan die gescheiden worden door een dun stukje hout dat niet hoger is dan 1,80m en waar de onderkant een opening vertoont van minimaal 40 - 50 cm. Anders gezegd, men zit open. Als je dan naar het toilet moet om er eens echt voor te gaan zitten dan lijken alle openingen wel enorm. De eerste truc als je een dergelijk toilet binnenkomt is te kijken of je schoenen ziet, dan weet je namelijk of hij bezet is of dat je voor deze gelegenheid een buurman hebt. Eenmaal gezetten, kun je jezelf niet aan de indruk onttrekken dat je eenvoudig je buurman een hand kunt geven door het enorme gat aan de onderkant van de scheidingswanden. Toch zit iedereen daar voor zijn rust. Dat verklaart misschien ook de drukkende stilte die er aanwezig is. Hierdoor blijft je wel op de hoogte van de voortgang van je buurman en hij van jou. Alle geluiden die gemaakt worden wanneer de behoefte het lichaam verlaat lijken wel via een 100 Watt versterker door het toilet te dreunen. De lucht die ontsnapt, het geknetter en de harde dan wel zacht landing van het projectiel in de enorme bak met water zijn prima te volgen. Ook bij zwaardere bevallingen zijn de kreunen, steunen, grommen, kuchen en in uitzonderlijke gevallen het gillen te horen alsware je naast je oor. Gelukkig beschermen de schermen en de persoon naast je tegen het spatten. Na gedaan werken is het goed rusten, en blijft iedereen zitten todat de ander eerst het hokje verlaat. De schaamte is toch dusdanig dat je je tijdelijke buurman toch niet wilt tegenkomen en in de ogen wilt kijken. Weer wat geleerd.

Weer schone kleren

Na meer dan een week zonder te hebben gezeten, hebben gisteren de wasmachine en droger opgehaald. We hebben ze via het internet gevonden en hebben ze voor een zachtprijsje kunnen overnemen van een Microsoft collega. Er bestaat een website, micronews, dat een soort marktplaats is alleen voor Microsoft werknemers. Gisteren heb ik ze opgehaald, achter op de pick-up truck van Bob de huiseigenaar, wat ze paste uiteraard niet achter in onze huurauto. Moeten alleen nu nog even aansluiten en daarvoor moet ik de stekker veranderen van de droger. Niet alles is standaard in de US. Bijv, de droger draait op 240V ipv 110V en daar heb je verschillende stekkertype voor. Dus ergens in ons huis hebben we toch 240V. Vreemd. Ook kun je hier een droger op gas kopen, dus die doet iets met opwarmen/drogen via gasverwarming. Ook vreemd. Daarnaast hebben we zaterdag een regio-vrije DVD speler gekocht zodat we zowel de US als onze oude nederlandse DVD's kunnen bekijken. Dan kunnen de meiden nu weer naar Kinder voor Kinderen en onze eigen Disney collectie kijken. Laatste nieuws is dat we eindelijk van de brom in de telefoon af zijn. Bleek ons eigen toestel te zijn. Opgelost voor $9,99.

All american diner

Gisteravond hebben we onszelf en de kids getrakteerd op een echte hamburger in een echt hamburger restaurant. In Redmond, maar ook in andere amerikaanse steden, heb je een Ruby's. Een restaurant zoals het in de jaren '40 en '50 in de US standaard was en waar alles wit, rood en glimmend is. De dames lopen er rond in rood/wt gestreepte pakjes met schorten en mutsjes en de heren in geheel wit. Van die grote sorbets in grote glazen kun je er krijgen en uiteraard ook de meest uiteenlopende hamburgers. Ze zijn wel in de moderne tijd gebleven want de kids krijgen er, net als bij McDonalds, een speeltje bij. Het is echt een uitje om daar met je gezin heen te gaan en te gaan eten.

Bo's eerste schooldag

Afgelopen vrijdag was de eerste schooldag voor Bo. Alles ging prima en we waren ruim op tijd bij de school. Ze beginnen voor onze doen wat laat, 9:15 eerste bel en 9:20 tweede bel. De echte les start dus niet eerder dan 9:30. Eerst kon Bo haar plekje zoeken en werd ze gekoppeld aan een ander meisje die haar de hele dag meegenomen heeft op sleeptouw en alles heeft laten zien. Ze leggen hun jassen en tassen eerst op de grond en daarna doen ze tafel voor tafel alles opruimen. Daarna mocht ze haar calender gaan invullen met alle cijfers (dagen van de maand) en werd ze gelijk al geholpen door de andere kinderen aan haar tafel. Tussen de middag eten in de gymzaal (brood mee) en dan spelen. Altijd buiten spelen, 3 keer per dag maakt niet uit wat voor weer het is. Bo is wel een attractie op zich want volgens haar eigen zeggen rende iedereen achter haar aan en wilde iets zeggen en Bo maar terug zeggen dat ze ze niet kon verstaan. Maar dat probleem lost zich hopelijk de komende weken vanzelf op. Maandag is een vrije dag Dr M.L. King day, dus dinsdag gaan we weer aan de slag. Volgende stap is dan om voor Nova een pre-school te vinden zodat die ook met andere kinderen in contact kan komen. Kortom een druk einde van de week en we hebben een lang weekend om weer bij te komen.

The Flag

Vandaag is de eerste dag van Bo op school en we vielen gelijk met de neus in de boter. Haar klas had vandaag dienst in flag-day en dat betekent dat alle klassen, gelijk opstaan, met de rechterhand op het hart trouw zweren aan de amerikaanse vlag. Zelfs de kinderen van 5 - 7 jaar bij Bo in de klas kennen de volgende woorden uit hun hoofd.
"I Pledge Allegiance to the flag of the United States of America and to the Republic for which it stands, one Nation under God,indivisible, with liberty and justice for all."
Je ziet het normaal alleen in films, maar ze doen het echt!! en de kinderen kijken ook raar op als je niet mee doet. Voor de rest ging het wegbrengen prima en vanmiddag horen we wel hoe alles was en wat ze er van vond.

Bo morgen naar school

Morgen is het zo ver dan gaat Bo voor het eerst naar haar nieuwe school. We zijn erg benieuwd hoe dat gaat en of ze zich een beetje verstaanbaar kan maken in een wereld die geen nederlands spreekt en waar zij nog geen engels spreekt. Ze heeft er erg veel zin in en kan al een week niet wachten. Als ze niet zou zijn geworden dan hadden we haar wellicht al eerder heengebracht.

Alles draait om een nummertje

"Vetrouwen" is een onbekend begrip in de Amerikaanse economie. Alles draait en is gebaseerd op zekerheden en als je daar niet aan kunt voldoen dan heb je een groot probleem. Een van de zekerheden is het Social Security Nummer, SSN, daarmee sta je voor de overheid geregisteerd en dus kunnen ze je altijd terugvinden. Zonder dat nummer kun je dus eigenlijk niets.
Nu hebben we dat nummer vorige keer dat we in de US waren al aangevraagd en we dachten dus dat het er zou zijn als we echt gingen verhuizen. Helaas. Het nummer is er nog niet en niemand bij de overheid kan ons vertellen hoe lang dat nog gaat duren. Daardoor loop je tegen het probleem aan dat je wel een mobile telefoon kunt krijgen maar even $1000,- borg moet neerleggen, dat je salaris door Microsoft niet uitbetaald kan worden, dat je geen TV kunt krijgen, dat je geen auto kunt kopen en nog veel meer. Amerika is het land van de mogelijkheden maar zonder nummertje geen mogelijkheid.

Eerste dagen@ Microsoft

Werken bij een organisatie als Microsoft in Redmond is wel een beetje overweldigend. Je maakt deel uit van een groep van 25.000 mensen die op dezelfde plek werken, in 30+ verschillende gebouwen en jij hebt daar je eigen plekje. Een kamer, van 3 bij 4 meter in een gang met nog veel meer van dat soort kamertjes, als je gelukt hebt een raam naar buiten (ik heb geen geluk) en net als het bij een echt huis gaat moet je jezelf voorstellen aan je buren op de gang.
Openspace kantoor is wel een stukje socialer, maar het is niet minder indrukwekkend. De kans dat je met verschillende VP's (Vice Presidents) in een meeting of in het cafeteria zit is redelijk en het werk lijkt nu ook al uitdagend te zijn. Als iemand vanuit het "veld" kun je die mensen in corporate nog wel wat leren. Gebouw 122 kamer 2395 is mijn nieuwe huis voor de komende tijd.

We zijn er.

We zijn weer een beetje online. De eerste update van onze website heeft op zich laten wachten omdat je voor het internet ook een verbinding nog hebt. Maar nu ik ook op kantoor van Microsoft kan komen kan ik ook weer online zijn. Dus we zijn nu officieel inwoners van het plaatsje Duvall wat door mijn vriend James hierboven te zien, gesticht is. De reis ging prima allen tijdens de vlucht werd Nova ziek en heeft ze 3 keer in het vliegtuig over gegeven. Nu gaat alles weer beter met haar. Ze had een griepje te pakken denken we. Nu is Bo helaas aan de beurt en die is vannacht gestart met koorts en ziek worden. Dus die is ook 3 dagen uit de running.
We hebben telefoon dus als je ons nummer wilt weten stuur ons even een mailtje dan sturen we het door. Kreeg vandaag ook al de bevestiging dat de luchtvracht is aangekomen dus woensdag kunnen we over onze eerste eigen spulletjes beschikken. Dat is wel lekker. Voor de rest hebben we de eerste dagen sneeuw al meegemaakt en dat schijnt toch uniek te zijn. Dat gebeurd maar 2 a 3 keer per jaar en wij hebben de 2e dag al gelijk een witte wereld te zien gekregen. Dan is het enorm sprookjesachtig hier in de bossen. Iedereen bedankt voor de mailtjes etc die we al hebben mogen ontvangen. We blijven ons thuisvoelen op twee continenten.

Wil je ons volgen morgen

Kijk dan op http://www.flytecomm.com/cgi-bin/trackflight en zoek dan op NortWest Airlines vluchtnr 33.

De reis gaat beginnen

Morgen is het de dag. 6 Jan vertrekken we naar de US. We hebben alles geregeld, de spullen op transport gedaan, de belangrijkste spullen in onze bagage en enorm veel zin om dit avontuur te starten. Morgen zullen we na 9,5 uur vliegen ons nieuwe avontuur tegemoed en dan kunnen we ook ons nieuwe huis direct betrekken. Het huis is gereed en er zitten nu tijdelijke meubels in en als de container aankomt zullen die weer vertrekken. Iedereen bedankt voor de goede zorgen en de leuke afscheidskado's. De volgende post komt vanuit Duvall.

Flapje, niet mee, wel nieuw huis

Helaas hebben we moeten besluiten om Flapje niet mee te nemen naar Duvall. De huisbaas wilde wel, de US douane wilde wel, wij wilde wel alleen de KLM werkte niet mee om de benodigde informatie en procedures aan te geven hoe we hem in een vliegtuig moesten krijgen. KLM heeft haar onwil direct aangetoond door te zeggen dat men geen knaagdieren vervoert zelfs niet als dat door North West airlines zal gebeuren en niet door KLM zelf. Die affaire met de hakselaar zit de KLM denk ik nog steeds dwars en daar zijn wij nu helaas de dupe van geworden.
Maar er is een nieuw huis voor Flapje gevonden, hij gaat wonen bij Amber in Zaandijk en die is er zeker blij mee. Het afscheid was denk ik het moeilijkst voor Jacq, maar ook die komt er wel overheen. We kunnen altijd met Flapje mailen :-) .

Afscheidsfeest

Gisteren hebben we ons familie en vriende afscheidsfeestje gehad. Een erg goed idee om met iedereen die ons dierbaar is te toosten op een nieuw jaar en ook de start van ons avontuur te vieren. Het was precies zoals we het ons hadden voorgesteld en we willen ook echt iedereen bedanken voor zijn/haar aanwezigheid. Zonder jullie was het niet zo mooi geworden. Het geeft een warm gevoel als zo veel mensen naar je toe komen om je uit te zwaaien als je voor langere tijd weg gaat. Een mooie speech van Pablo verwoordde denk ik ook de gevoelens van iedereen en zeker ook die van ons. Pablo dank je wel voor je woorden uit het hart en ik ben ook trots op jouw dat je dit gedaan hebt. De kado's die we hebben ontvangen nemen we mee in de bagage en die zullen een mooi plekje krijgen in het huis en we zullen foto's op de website zetten zodat iedereen kan zien hoe e.a eruit ziet. We komen iedereen zeker in de toekomst tegen hier of daar in de US en zoals Pablo al zei, een ieder van jullie heeft er zeker een vakantie adres bij in de US, we zijn klaar om jullie te ontvangen. BEDANKT ALLEMAAL!!