Petting farm- Muziek optreden

Woensdag had Nova een fieldtrip naar de Pettingfarm in Bellevue. Vorig jaar zijn we er ook geweest met de pre-school en toen was het heet. Deze keer hadden we regen en probeerden we tussen de buien door het bezoek te doen. Nova vond de rit er naar toe geweldig want we hadden nog 2 andere kindjes mee in onze auto. Deze keer was eigenlijk hetzelfde als vorig jaar. Er werd alles uitgelegd over de kippen, konijne, geiten en het varken. Het varken lustte dit jaar ook nog steeds de hamburgers. Weet trouwens niet of hij ze alleen van Mc Donalds wil hebben. Alle dieren mochten even geaaid worden etc. Aan het eind kregen ze allemaal een zaadje van een pompoen plant om in de grond testoppen, kon nog net voor er een regenbui naar beneden kletterden. Vrijdagavond zijn we met zijn alle naar de school van Bo geweest om naar een optreden tekijken van Bo met haar klas. De muziekjuf had haar jaarlijkse voorstelling weer ingestudeerd met alle first grade klassen en kindergarten. Dit keer waren het liedjes die over de boerderij gingen. Was weer leuk om tezien en tehoren. Goede afsluiting van de week en goed begin van een lang weekend vrij.

Memorial Weekend

Memorial Day was het vandaag. Dit betekent voor iedereen een lang weekend vrij. Heel veel mensen gaan er op uit in dit soort lange weekenden. Nu was het weer alleen dit weekend niet echt prettig. Heel veel regen. Zaterdag was een lekker rustig dagje van klussen. Wij hebben onze allermooiste fan in de huiskamer vervangen door een nog mooiere. Dat wil zeggen we hebben de Amerikaanse stijl vervangen voor iets wat er Europees uitziet. We hebben er dus weer iets bij voor de garagesale. Zondag waren wij uitgenodigd bij een Franse collega van Milo, samen met een Zweeds gezin voor een bbq, maar ondanks de regen was het binnen niet minder gezellig om te eten. Vanmorgen had Bo weer haar paardrijles, Milo ging dit keer met Bo mee. Inclusief een route beschrijving, want ik weet hoe je er kan verdwalen. En daar had hij geen tijd voor. Vandaag zou het droog blijven, dus vanmiddag hebben we een hike gedaan, van 1.25 Mile bij de Snoqualmie Pass. Deze trail bracht ons naar een rivier waar grote gladde stenen lagen. Deze plek gaan we van de zomer zeker nog een keer heen en nemen we de badpakken mee, want je kunt daar lekker afkoelen in de rivier door over de stenen door het water teglijden. Door er tekomen moesten we nog even wat snow shoeing doen. Want er lag tot onze verbazing nog aardig wat sneeuw. Hadden toch nog onze snowboots nog moeten meenemen.

Zachtjes gaan de paarden voetjes.....

De beslissing is genomen, we hebben weer een adresje om paard te kunnen rijden. Na de verhuizing van Anna, diegene die de paardrijlessen gaf in Januari en Februari. Hebben we nu weer iemand gevonden. Bo was de koning terijk, ze mocht weer paardrijden. Deze mevrouw, is een moeder van een klasgenootje van Bo. Deze heeft een leuk optrekje met paarden stallen en een buitenbak en nog wat weide erom heen. En dit alles tussen de bossen. Landelijk dus. Gelukkig wist ik dat ze de vlak bij een vriendinnetje van Bo woonde waar ik wel eens geweest was. En vorig jaar ook verdwaald was om er tekomen. Maar inmiddels wordt ik hier het country leven eigen zullen we maar zeggen. Dus het western rijden kon vandaag beginnen. Bo werd alles uitgelegd, en het was ook de bedoeling dat ze het ook zelf deed. Poetsen, hoefenkrabben, op en af zadelen, bit in en uit etc. En daarna rijden. Ze had er weer heel veel lol in en genoot met volle teugen.

Nog niet jarig !

Ondanks dat Nova nog niet jarig is heeft ze haar kado alvast maar gekregen. Een nieuwe Amerikaanse Bike. Haar andere fietsje was ze geheel ontgroeid en zaten haar knieen tegen het stuur aan. En als je dan eind Augustus jarig bent zoals Nova, dan is de zomer bijna voorbij en kun je nog maar eventjes van die nieuwe fiets genieten. Dus hebben we maar besloten om deze kleine meid, die alweer zo groot wordt, bijna 5 jaar, een fiets kado tedoen. Het voordeel hiervan is dat de hele family nu gezamelijk kan fietsen als het mooi weer is, als we het fietsenrek voor de auto ook hebben. Want er zijn wel speciale trails waar je veilig en vlak kunt fietsen. Dus Nova kan met deze fiets ook goed meefietsen. Want wat is er leuker dan zelf een fietstocht maken met zijn alle. In alle trots fietste Nova zondag door de buurt om haar vriendinnetjes de nieuwe fiets te showen.

Kleine up-date

Er zijn verschillende dingen hier gaande. Bo was vandaag op schoolreis. Ze moest alleen een lunch pakketje mee naar school nemen. Dus geen rugzak met de nodige inhoud. Het Seaquarium in Seattle stond op het programma. Het was vandaag een mooie dag voor schoolreis. Zoals gewoonlijk is ze met de bus naar school gegaan. En had ik toch nog even gevraagd of ik haar niet zal brengen zodat ik haar kon "uitzwaaien". Dit laatste moest ik haar toch nog maar even uitleggen, ze vond het blijkbaar maar een vreemde gewaarwording en wist toen zeker dat dit niet hoefde. Nu zal ik daar wel als wellicht enige moeder hebben gestaan....maar toch. Ze heeft het leuk gehad en genoten. Nova gaat volgende week op schoolreis en dan wordt het de kinderboerderij. Vorig jaar was ik ook meegeweest en dat zal wel weer een beetje hetzelfde zijn. Zelf ben ik aan het trainen voor een 5 kilometer run. Het gaat goed en kan hem goed volhouden, op de band bij de sportclub. Dus ik ben voor bereid. Deze run is op 3 juni tijdens de Duvall days. Het zwemmen van Nova gaat goed, ze zit inmiddels weer een level hoger. Level 4 is dat nu. Ze zwemt bij regelmaat is het grote bad en leert er nu ook de "schoolslag"bij. Zaterdag is het weer de laatste schooldag van de Nederlandse school en krijgt Bo haar rapport. Dit zal feestelijk afgesloten worden. Zo komen we al weer snel aan het einde van het schooljaar en bereiden we ons maar op de schoolvakantie voor van 10 weken vrijheid, blijheid.

Moederdag

Moederdag was het vandaag. Niets geen commercieel gedoe.....in huize Schaap. Maar een moederdag zoals je zelf vroeger ook deed. Afgelopen week had ik een uitnodiging gekregen van Bo om vrijdagmiddag op school op de tea-party tekomen. Natuurlijk was ik van de partij. Er was drinken, zelf versierde koekjes en ik had een speciaal plekje aan een tafeltje naast Bo. Daarna werd ieder kind bij de juf geroepen en las het een zelf gemaakte tekst voor wat zij zo speciaal aan hun moeder vonden. Erg leuk en natuurlijk ook wel erg spannend als je voor een groep moet voorlezen. Maar ik zat vol trots naar mijn eigen dochter te luisteren en tekijken. Want op deze leeftijd is moederdag toch wel speciaal en heel spannend allemaal. Het zit vol geheimen. Vanmorgen werd ik ook verwend met ontbijt op bed en op school de zelf gemaakte bloemen en gedichtjes. Dit was uiteraard verstopt nadat het van school was mee genomen. Na een lekkere dag van genieten in het zonnetje en het warme weer, lekker uiteten zat deze moederdag er weer op. Maar het mooie weer blijft gelukkig nog even aanhouden, dus daar blijven we voorlopig van genieten.

Naar Nederland

Op het moment dat Milo de wereldrond reist in 14 dagen. Werd hij achtervolgd door zijn harem uit Duvall. Op het laatste moment besloten we nog maar even 3 tickets naar NL tekopen om Milo en ook natuurlijk de rest van de familie en vrienden tezien. Dit alles gebeurde op 27 April, waar wij als gezin weer even bij elkaar waren voor een aantal dagen. Iedereen nog bedankt voor het sturen van (digi) kaarten, erg leuk.Het is toch wel een vreemde gewaarwording als de eerste man die je met je verjaardag feliciteerd, een man is van de douane op Schiphol en niet je eigen man. Maar dat mocht de pret niet drukken. Er was bij Opa en Oma thuis flink voor mij gezongen door de meiden. Samen nog wat vrienden en familie bezocht. Daarna natuurlijk de koninginnedag niet tevergeten ook nog even meegemaakt. Milo ging daarna weer door aan het werk in Parijs en Munchen en ik heb weer even genoten van de Hema, Hennis en Maurits etc. Lekker bij de broers te eten gekregen, met Ingrid een hele dag shoppen in Alkmaar en met Astrid uiteten. Milo heeft me ook nog verrast door me mee tenemen naar de sauna en tevens een hapje tegaan eten. Erg lekker en relaxend allemaal. Bo heeft haar beste vriendin Laura weer gezien en kan er ook weer tegen aan. Kortom we waren weer verzadigd om zondag het vliegtuig met ons allen weer terug tenemen naar Seattle. Want ook thuis is het weer lekker, al valt het afscheid nemen voor mijzelf dit keer wel wat zwaar.

Rond de wereld in 14 dagen (deel 1)

Vanaf 22 April ben ik de grote Jules Verne reis gestart, gelijk als in het book, Rond de wereld in 80 dagen. Gelukkig heeft de moderne luchtvaart technology en het bestaan van Business class stoelen deze onderneming wat sneller en aangenamer gemaakt dan in het boek omschreven is. Eerst stop was Tokio. Ik was er nog nooit geweest en als je ooit de kans hebt, moet je het zeker doen. Tokio letterlijk een miljoenen stad met 11 Miljoen inwoners. Dan is Amsterdam een dorp. Naast de nodige meeting in Microsoft Japan (door hen MS KK genoemd) hebben we een aantal dingen kunnen bezoeken zoals de Asakusa Tempel, de Keizerlijke paleistuinen, en ook van een enorm uitzicht kunnen genieten boven op het kantoor van de Asahi brouwerij. Daar zie je pas hoe groot Tokio is. Zover als het oog rijkt, alleen maar gebouwen, flats, en nergens, maar dan ook nergens het " einde" van de stad te bekennen. Nog een idee over groot: Vanaf centrum Tokio (Shinjuku Station) kost het 1 uur en 20 min om bij het vliegveld te komen. Daarvan rijdt je het eerste uur, alleen maar door bebouwde kom. Het land is vol, net als de treinen van de metro, waar mensen minimaal 1 uur in zitten naar hun werk en met hun gezicht tegen het raam gedrukt door de overvolle treinstellen. Het " naarbinnen duwen" van mensen op het perron gebeurd echt. Kortom een ervaring om niet te vergeten. Later meer. Nu verder met mijn reis rond de wereld

Een weekje paasvakantie

De afgelopen week hadden Bo en Nova paasvakantie. Dit betekent een weekje relaxen en alleen maar dingen doen die je leuk vind. Bo heeft 3 dagen aan de track en fieldcamp meegedaan. Dit werd gehouden op de atletiekbaan van de highschool in Duvall. Alle vormen van atletiek kwamen aanbod. Dit zelfde had ze vorig jaar ook gedaan en ze reuze enthousiast dat het deze vakantie weer was. Twee vriendinnetjes, zie foto hier boven, hadden zich ook ingeschreven en dat is dan natuurlijk nog leuker. Dus 3 dagen anderhalf uur sporten en gelukkig viel het weer ook mee dit jaar, we hebben alleen de laatste dag regen gehad. Verder zijn er play-dates geweest, want ja alles moet hier van tevoren geregeld worden. Dus ook het samen spelen. Verder ben ik door mijn nieuwe overbuurvrouw op de koffie gevraagd. Deze komt uit van oorsprong uit Mexico en is met een Amerikaan getrouwd. Nooit verkeerd om contact tehebben met je buren, dus ik had het aanbod aangenomen. Bezoek was gezellig, ik ging met een ontbijt de deur bij haar uit, door haar zelf voorbereid in de oven etc. Was lekker, maar de koffie moet ik nog steeds krijgen. Gisteren was het pasen. De kids hebben eitjes gezocht in huis, we hadden 42 chocolade eitjes verstopt en de dames hebben zich prima vermaakt met zoeken. Een gezamelijk paasontbijt met het gezin en natuurlijk niet tevergeten het paas eieren schilderen kwamen aan de orde. Om half 2 werden we bij onze naaste buren verwacht voor een paas-diner. Steve ging koken, dus we waren reuze benieuwd wat er op tafel kwam. Er was nog een ander gezin uitgenodigd met de kinderen en een oom van de buurvrouw waarvan ze er tevoorkort achter is gekomen dat deze een uurtje hiervandaan woont. De kinderen aan een aparte tafels en de volwassen aan de officiele diner tafel. De ham, een groot stuk wat uit de overkwam, de speciale amerikaanse aardappelen puree samen met de boontjes ovenschotel en nog een brocollirauwkost smaakte goed. En als nagerecht natuurlijk niet tevergeten de taartjes, deze waren ook zelf gemaakt en meegebracht door één van de genodigde. Dus een geslaagd paasdiner en daarna nog een egg-hunt voor de kids, buiten. De meisjes in de voortuin en de jongens daarna in de achtertuin zoeken. We gingen met een goed gevulde maag en een hoop gezelligheid rond half 6 de deur weer uit.

Als de lente komt dan stuur ik jou.......

Tulpen uit Skagit County. Een beetje Hollands gevoel kwam wel op. Tulpen velden alle kleuren. Met de daarbij behorende toeristische bijkomstigheden. Verkoop van tulpen, alle schilderijen met tulpen en ja zelfs delfsblauw was aanwezig. Alles klopte wel een beetje het landschap was vlak, de tulpen velden en het weer.....bewolkt en regen. Met een karretje achter een trekker konden we dichterbij de velden komen van Tulip town. Door het weer was het allemaal erg drassig en daar hadden we natuurlijk niet bij stilgestaan om regenlaarzen voor de meiden mee tenemen. Dus de traktor was een prima uitkomst. Er was mij al verschillende malen gevraagd of ik naar de tulpen velden geweest was in dit land. En moest bekennen dat we dat nog niet gedaan hadden. Uit verhalen moet het indruk wekkend zijn. Als me nu gevraagd wordt of ik er ben geweest kan ik dat beamen. Als ze vragen of het net als in Holland is, zal ik op een voorzichtige manier moeten bekennen dat de tulpenvelden in Aalsmeer, Lisse etc. vele vele malen groter zijn. Maar we hebben weer een lekker dagje toerist gespeeld en een gezellige dag gehad.

Een lot uit de loterij

Jawel, er is vandaag post gekomen. Een brief van de Stillwater Elementary School voor Nova. Er moest geloot worden om een fullday kindergarten plek en Nova is één van de uitverkorene. Dus onze Nova mag komend schooljaar hele dagen naar school. En krijgt ook dezelfde juf als Bo vorig schooljaar had. Nova is er al erg mee bezig en vind het allemaal erg leuk dat ze eindelijk naar dezelfde school mag als Bo. Ze kijkt er ernorm naar uit.

MVP

Diegene die deze blog regelmatig bezoeken weten dat ik niet veel vertel over mijn werk. Niet dat ik nou een saaie baan heb, maar het is niet iets waarvan ik nou denk dat dit, buiten voor de Microsoft mensen, iets is waar je wat aan hebt. Toch wil ik daar nu een uitzondering op maken. Vanmorgen kreeg ik uit handen van Mich Mathews , de Corporate Vice President van Marketing van Microsoft tijdens een "all hands" meeting waar alle mensen in de CMG (Central Marketing Group - zo'n 500 man) bijhoren een MVP (Most Valuable Player) award uitgereikt voor het project en werk dat ik, samen met een heel team, de afgelopen maanden heb gedaan. Ben enorm trots en vereerd dat ik deze award gekregen heb en geeft mij een gevoel van voldoening en waardering plus een bevestiging dat ik ook qua baan de juiste stap heb gezet om voor enige tijd naar de US te verhuizen. Om dit te krijgen voor iets waar ik al heel lang mee bezig ben geweest (Business & Marketing planning), zelfs al toen ik nog in Nederland werkte geeft een goed gevoel. In Nederland deed ik dit onder andere met mijn collega Paulus en hadden we toen al discussies hoe we dit konden doen en de problemen konden oplossen. Nu dat ik hier ben en onderdelen die ik met hem samen bedacht heb kan inbouwen in een oplossing die de hele wereld overgaat, doet me goed. Bijna 2 weken geleden was het 2 jaar geleden dat Paulus ons ontvallen is door een noodlotig ski-ongeluk. Je moest eens weten Paulus, ...je moest eens weten!!.....

It's so easy

Vanmorgen waren we vroeg opgestaan, jawel echt vroeg. Om kwart voor 7 ging de wekker. En de klok was ook nog eens een uur vooruit gegaan vannacht. Kun je nagaan. De familie Schaap zat om kwart voor 8 in de auto om naar Stevens Pass terijden. Om nog even lekker een dagje te skieén. Het was 5 kwartier rijden dus lekker dichtbij. Maar voor de ski lessen van Bo en Nova moet je voor half 10 hebben ingeschreven en de lessen beginnen dan om 10 uur. Het weer was top en de sneeuw fantastisch. Bo wilde graag een hele dag op les en Nova een halve. Nadat de lessen begonnen waren hebben Milo en ik samen nog lekker kunnen skieén. Na samen tehebben geluncht, ging Bo met de skileraar mee en Nova met ons. Deze dame heeft het skieën steeds beter onder de knie. Zong ook de hele tijd onder het skieén. Maar de hit die ze het meeste zong was "It's so easy, yeh yeh" gebaseerd op een bestaand liedje. Nadat de les van Bo was afgelopen hebben de meiden nog even in de sneeuw gespeeld en waren we moe en voldaan naar huis gereden. Bo heeft een goede les gehad vandaag, ze kreeg niet de allermakkelijkste afdaling en moest flink op techniek werken. Zal niet lang duren, of ze kan beter skieén dan haar vader en moeder. Wellicht zullen we weer tot volgende winter wachten om op deze manier lekker met zijn alle tegaan skieén. En ons richten op de voorjaarsaktiviteiten, zwarte walvissen kijken op zee etc.

We lopen het uurtje in

Vannacht gaat bij ons ook eindelijk de zomertijd in. Dus dan lopen we weer gelijk en is het verschil weer teruggebracht tot 9 uurtjes. Zomertijd klinkt goed, maar we zitten nu plannen te maken om morgen de skies onder te binden en de frisse berglucht op te snuifen en in Stevenspass nog eens de winter op te gaan zoeken. Er ligt volgens de berichten nog genoeg.

Sonics vs LA Lakers.... entertainment of sport

Was gisteren (31 maart) na meer dan een jaar weer eens in de Key Arena, de sport tempel van Seattle alwaar de Seattle Supersonics hun thuiswedstrijden spelen. Op inititief van collega Winni het weekend gestart met een wedstrijdje basketball. Nu zijn de Sonics dit jaar niet echt op schot en is hun ster speler Ray Allen (hier links) niet echt het kaliber van de opvolger van de legendarische Michael Jordan, bij de LA Laker Kobe Bryant (hier rechts). Kobe scoorde voor de Lakers 43 van de 106 punten. Toch hebben we een goede avond gehad want naast de sport is een evenement als dit ook puur entertainment. Begint met de opening van de wedstijd, zoals altijd met het volkslied en dan tijdens elke time-out, break of onderbreking dan ook komen er cheerleaders, dansers of een groep die via trampolines de ballen vliegend dunkt in de baskets. Uiteraard hebben de Sonics ook een mascotte Squatch en die tracht de sfeer er in te houden, zelfs als het team door het geweldige spel van LA Lakers Kobe Bryant naar huis gespeeld wordt. Zelfs met een nederlaag zal je niet met een vervelend gevoel naar huis gaan. Het gaat om de "experience". De ultieme vorm van entertainment kwam echter niet van het veld maar van de tribune achter ons alwaar een ras-echte Sonics fan, een""hommy" in engels wat ik soms niet eens kon verstaan, zijn mening luidkeels verkondigde over spelers, spel , punten en de scheids. "Something aint right rev!!".... "Let it fly!!"......"that's butter!!" ... "You know what I'm saying?" om maar wat termen te noemen die de beste man over ons heen wierp. Puur genieten, dacht dat zo iets alleen in rap-videos bestond, maar het is de echte "slang" taal van de straat. Het baseball seizoen is bijna van start... dus dan gaan we het entertainment gehalt van de Seattle Mariners bekijken. Keep you posted.

Inschrijving voor Kindergarten

Nova wordt volgend schooljaar een "echte grote meid." Ze zal dan naar de Stillwater Elementary School gaan. Alvorens dit gebeurd, zal ze natuurlijk eerst ingeschreven moeten worden door haar ouders. Vanavond hadden wij een informatie avond voor alle nieuwe kindergarten kinderen voor het komende schooljaar. De school is ons natuurlijk al bekend inmiddels omdat Bo er dagelijks naar toe gaat. Maar het is toch wel informatief als je ook weet hoe ze tewerk gaan. Want dat deel hadden we bij binnenkomst van Bo gemist. In Amerika gaan kinderen pas bij aanvang van 5 jaar voor het eerst naar de basisschool. Ze doen dan ook maar 1 kleuterjaar. De kindergarten noemen ze dat. Als je kind voor 1 sept. 5 jaar is nu, dan zijn ze welkom op de eerste schooldag van het nieuwe schooljaar. Als ze na 1 sept. 5 jaar worden, heb je pech, moeten ze nog een heel schooljaar naar de pre-school en zijn ze het schooljaar daarop welkom. Gelukkig, is Nova op 24 Augustus jarig en word ze 5 jaar. Ook is het systeem, dat de staat maar halve dagen kindergarten betaald. Dus wie zijn kind voor hele dagen naar school wil brengen, zal hier voor schoolgeld moeten betalen. Dit betend ook dat er 3 klassen zijn: 1 fullday, 1 ochtendklas en 1 middagklas. Als er meer dan 25 inschrijvingen voor de fullday klas zijn, komt er een loterij.
Wij zijn natuurlijk gewend dat kinderen bij 4 jaar voor hele dagen naar school gaan. Dus Nova staat ingeschreven voor de fullday. En nu maar hopen dat er niet geloot hoeft teworden. Want ja, wie geen fullday plek heeft krijgt automatisch een half day plek. Na het praatje van de school directeur en de juffen, hebben wij onze ingevulde papieren achtergelaten in goede afloop op een fullday kindergarten plek.

The right to have arms..

Als we het nederlandse nieuws volgen en we dan een bericht over Seattle zien op NU.NL dan hoop je op iets positiefs, maar nu is dat niet zo. Dit weekend werd de Seattle ongeving opgeschrikt door een idioot die met een geladen geweer een feest binnenging en daar een 6-tal mensen ombracht voordat hij de hand aan zich zelf sloeg.
Geen zorgen, dit is ver van waar wij wonen, Duvall is een dorp, relatief ver weg van de grote stad Seattle. Iedereen hier vraagt zich nu af, waarom? Wat beweegt iemand om dit te doen, waar komen die ideeen van daan, had iemand ruzie etc etc etc. De enige vraag die ze niet stellen, waar heeft de persoon het wapen vandaan? Dat komt door een van de regels in de grondwet, nog van de tijd dat de bisons en de beren door prairie gingen, waarin staat dat iedere burger het recht heeft om een wapen te hebben. Uiteraard toen een prima idee, want je wilt geen bezoekje van een beer, maar nu toch ietwat achterhaalt, als je in de "stads prairie" van Seattle woont. Toch hebben dit soort incidenten en andere als de schietpartij op Columbine Highschool (ook de Michael Moore film Bowling for Columbine) waar twee kids tientallen leerlingen en leraren doodschoten, nog niet het effect van verdronken kalfen en putten gehad. Vrijheid is een mooi iets, maar je moet er wel mee om kunnen gaan en deze 28 jarige inwoner van Seattle kon dat zeker niet.

Telefoon verslaafd

Iedereen heeft er één, dat is niet nieuw meer. Maar wanneer je er wat mee doet en hoe daar zijn toch wel verschillen van inzicht in. Sinds een paar weken probeer ik weer wat sportief actief te zijn en doe dat in de Pro Sport club, vlak bij Microsoft (daar waar Nova ook zwemles heeft) om rustig te kunnen sporten en ook wat activiteiten te kunnen doen die de conditie helpen opbouwen maar mijn knie nog niet zo zwaar belasten. Dus zo ook deze zaterdagochtend was ik aan de bak op de home-trainer, cardio training aan het doen toen een dame naast mij positie innam om ook de strijd tegen zichzelf en de cardio apparatuur aan te gaan met de spiegel als eeuwige finishlijn. Niets aan de hand tot plotseling na 5 min de telefoon ging en zij onder het draaien van de pedalen, een conversatie aanging met de persoon aan de andere kant over allerlei afspraken die die middag nog moesten plaatsvinden. Nu stoorde ik mij niet aan de conversatie, maar wat gaat er in je hoofd om als je in de korte broek en shirt aan de slag gaat, om een prestatie neer te zetten, je zelf in het zweet te werken en niet alleen een handdoek en een drinkfles mee de zaal in te nemen maar ook je GSM aan je sportbroek te hangen? Het zijn niet alleen telefoons, je ziet ook mensen verdiept in "de Davinci code" met leesbril en ondertussen op de Stairmaster aan de slag om de top van het virtuele Empire State Building te halen. Waar is dan plezier in sport of is het dan alleen functioneel? In de toekomst, met waterdichte GSM's kun je je telefoontje aan je zwembroek of badpak hangen en gebeld worden onder de vlinderslag. Als je mij belt en ik neem niet op op zaterdagochtend? Dan ben ik aan het sporten en geniet er van. Spreek mijn voice mail maar in.

't Is maar een uurtje

Ja, ja, we lopen altijd wel wat achter, maar nu is het echt zo. De zomer tijd is in Europa al ingegaan, maar hier in de US zitten we nog in de winter. Dus is het verschil nu geen 9 uur maar 10 uur tussen Amsterdam en Seattle. Dus als je wilt bellen, bel niet te vroeg want we kunnen nog aan het pitten zijn. Als alles gaat zoals het hoort lopen we volgende week weer een uurtje in en is alles weer normaal.

Het is nooit me "vriend" geweest

Deze titel is gebaseerd op de wasmachine. Sinds wij in dit land zijn komen wonen, hebben wij diverse aankopen gedaan in een zeer korte tijd. Hier viel ook de wasmachine en de droger onder. We hadden al het één en ander gehoord over de wasmachines hier. 90% Van alle soorten wasmachines die je kunt kopen wassen op warmwater uit de kraan. Deze wasmachines hebben dus geen verwarmingssysteem, zoals in nl. Wij hadden toen de keuze gemaakt om de wasmachine en droger tweedehands op de kop tetikken. "Want ze zijn toch allemaal niet wat we gewend zijn." Over de droger heb ik geen klagen. De eerste weken was ik blij dat ik weer kon wassen. Maar na verloop van tijd begonnen enigszins de ergenissen. De was was niet schoon tekrijgen, het water was niet heet genoeg etc. Vlekken die er net zo uitkwamen als dat ze er in gingen. Kortom kommer en kwel. Maar nu afgelopen week, kreeg de wasmachine, kuren, deed zijn "Job"nog slechter dan anders. Dit was de tijd om mijn "vriend" buiten de deur tezetten. Vanmorgen heb ik een nieuwe wasmachine gekocht, na wat voor onderzoek, en informeren bij Marisca die wel een wasmachine naar tevredenheid heeft. Geheel naar tevredenheid, hoop ik morgen, mijn aankoop in gebruik temogen nemen. Een super de luxe voorlader met ingebouwde verwarming. Ik denk dat ik wel vriendschap sluit voor de komende jaren.

Gentlemen tourist

Vandaag , zaterdag de extra dag ingepland om samen met de collega's iets van Lissabon te zien. Onze admin Loretto heeft het organizeren in het bloed en had e.a al geboekt. Zo kwam er een mooi busje voorrijden dat ons voor de hele ochtend van de ene naar de andere locatie reed en we dus nog redelijk wat dingen konden zien. Foto's worden een dezer dagen wel op het web gezet. Daarna in de binnenstad gegeten en de straatjes doorgelopen en boven op een berg van een port en van het uizicht genoten. Portugal is het land van de Port uiteraard dus je ziet hier flessen van euro 500 of meer. Niet iets voor mij. Morgen de terug reis met de BA vogel. eerste om half 9 naar London en daarna 's middags met de grote 747 naar Seattle. Daar zullen we met zijn vijven de Business class onveilig maken. Maar ook proberen ruim gebruik te maken van de 180 graden vlakke bedden om slaap in te halen en fris weer in Duvall bij mijn 3 meiden aan te komen.

Lente in Lissabon

Deze week ben ik weer eens op het europeese vaste land. Mag een converentie organiseren voor de Business Managers van Microsoft en dit keer zijn we neergestreken in Lissabon. Nog nooit geweest dus van de gelegenheid gebruik maken om nieuwe ervaringen op te doen. Zondag door de dames weggebracht en uitgezwaaid en met de 747 van British Airways naar London en dan door naar Lissabon. Sinds enige tijd is de regel dat bij een vlucht langer dan 6 uur er Business class gevlogen mag worden dus ik ben in de 747 vogel, na het nuttigen van een heerlijk diner met wijn, in mijn bedje gekropen (de stoel gaat 100% vlak) en met een deken over me heen, oordopjes in en zo een mooi kapje over mijn ogen heerlijk voor 3-4 uurtjes onderzeil geweest. Je wilt nooit anders meer. Engelse rijden aan de verkeerde kant van de weg, maar hebben ook een vreemde opstelling in hun vliegtuigen. In business class kun je stoelen hebben die achteruit vliegen... een vreemde ervaring, maar als je met een collega vliegt wel aangenaam want je kijkt elkaar de hele weg aan en dat kletst makkelijker.
Hier in Lissabon is het nu lente. Ik slaap in het Four Seasons Ritz hotel met alle faciliteiten die je maar kunt bedenken. Grote bedden, zwembad, prima douche etc etc. Vanochtend uiteraard om 6:00am wakker maar toch maar van de nood een deugd gemaakt en de sport kledij aangetrokken en boven op het dak het fitness centrum bezocht en onder het bekijken van een prachtige zonsopgang de dag begonnen met wat fietsen en hardlopen. Ja het leven onderweg is hard. Maar niets van al het luxe kan het gezelschap van de meiden thuis vervangen, hoewel die naar ik begrijp in McDonalds een prima vervanging gevonden hebben. :-)

home sweet home

De laatste weken is het druk in huize Schaap. Bo is al 2 weken met de schoolbus naar school en weer terug. Een hele onderneming, waar ik dit schooljaar niet meer opgerekend had. Want ze wilde na 2 dagen aan het begin van het schooljaar niet meer met de bus. Toch wel eng allemaal... Stel je voor dat je de verkeerde bus naar huis neemt.Nu heeft ze een vriendinnetje uit haar klas die in dezelfde bus zit, dus ze gaan nu samen. En Amelia houd een plaatsje voor Bo vrij op de heen weg. Een echte vriendin dus. Milo heeft het erg druk op zijn werk gehad om alles in orde temaken voor de trip naar Lissabon. Deze hebben wij vanmiddag weggebracht naar het vliegtuig en gaan hem volgende week zondag weer halen. Afgelopen week heb ik weer een dagje popcorn gemaakt op school tijdens de lunch, dus ben ook weer onder de mensen geweest. Vrijdagavond was er een soort musical op school, voor en door kinderen. Bo en Nova vonden het leuk om er tegaan kijken, en Bo om naar haar vriendinnetjes tekijken. Het was het verhaal van Junglebook en erg leuk. De kinderen hebben dit onderleiding van een kindertheater in 4 dagen tijd in gestudeerd. Maandag konden alle kinderen auditie doen. Verder heeft deze familie zaterdagmiddag de outlet Seattle onveilig gemaakt voor de eerste keer. Deze is nieuw sinds vorig jaar en wij waren er nog niet geweest. Ook weer geleerd dat je dat niet op zaterdagmiddag moet doen. Leuk om naar toe tegaan, kom er zeker weer, maar niet op zaterdagmiddag. En als weekend afsluiting ben ik samen met Bo en Nova vanavond naar de MC Donalds geweest. We zitten tenslotte ver onder Amerikaans peil met een gemiddelde van 3x per jaar. Aankomende week wordt het dus even overleven, 3 dames in huis zonder een man....en papa. hahaha.

Party-time in Duvall

Vandaag was het heugelijke feit daar dat ik mijn verjaardag mocht vieren, voor de tweede keer in de US. Vele felicitaties en telefoontjes ontvangen en iedereen bedankt daarvoor. Begon in de vroege morgen toen het Huize Schaap dameskoor een onvervalst "Happy Birthday" inzette toen ik nog lekker lag te slapen, de opgespaarde kaarten gekregen en uiteraard het kado. Een echte "hollandse" Senseo voor op kantoor om het zwarte water bij Microsoft op kantoor te vervangen. Toch was 28 Feb een echte werkdag met veel meetings en een hoop dingen te doen, dus overdag weinig verjaardag gevoel, hoewel ik wel door de collega's gefeliciteerd werd met mijn 29ste verjaardag. Uiteraard dat zo gelaten, toch blij dat ik nog zo jeugdig overkom. Als laatste het al bijna traditionele diner bij Xtapa , onze locale Mexicaan, alwaar zowel Bo en Nova er voor zorgden dat ik ook daar weer in het zonnetje werd gezet. Dit jaar mocht Nova naast papa zitten en op de foto, want vorig jaar was het Bo. Toch nog een kaarsje uitgeblazen..als afsluiting van een goede dag.

"Even iets rechtzetten"

In het voorgaande stukje over de zwemles van Nova, vertelde ik dat om 5 uur op moest staan om teregelen dat ze bij een groepje zou komen met een zwemjuf. Hiermee bedoelde ik zeker niet dat ook de zwemlessen om 5 uur sóchtends zouden zijn. De sportschool waar het zwembad ook ondervalt is om 5 uur open sóchtends en het is wie het eerst belt heeft plek. Aangezien er maar 4 plaatsen in een groepje zijn.... Dus beste lezers, deze fam. Schaap is om 5 uur sóchtends nog in diepe rust en gaat dus niet naar de zwemlessen, maar doet dit om 10.30 uur, 2x in de week.

Mid-winter break

Vakantie betekent zoveel mogelijk proberen tedoen. Dus de afgelopen week hebben dit ook gedaan. Play-dates maken met vriendinnetjes, zwemmen, kadootje kopen voor Milo zijn verjaardag en dit op een geheime plek verstoppen. En we hadden ook nog een loge voor 1 nachtje. Een derde meid erbij, Maite, deze heeft in nov. ook al eens een nachtje geweest. Bo en Nova vinden dat natuurlijk ook wel leuk zo een kleintje. Gisteravond was het dus een beetje feest, patatjes eten, en met alle meiden in het bad.....dachten we...Onze logé dacht daar anders over. We konden praten wat we wilden, maar Maite had er geen zin meer in en wilde misschien toen al liever naar bed. Want ja, het valt natuurlijk niet mee, 2 van die grote meiden om je heen en van alles met je willen doen. Dus dan pyama maar aan, tanden poetsen en naar bed. Na een goede nachtrust, hebben de dames vanmorgen nog lekker gespeeld en lekker gekleid. En werd Maite eind van de ochtend weer opgehaald.

Afscheid van Patch

Voor Bo was het deze vakantie voor de laatste keer op Patch rijden. De vrouw waar ze paardrijd gaat maandag verhuizen. Dit betekende in de vakantie nog 1 maal rijden. Patch was de pony waar ze steeds op gereden heeft. Ze heeft 2 mooie foto's gekregen als herinnering. Zie hier boven. In middels zijn we natuurlijk aan het rond snuffelen waar ergens kunnen paardrijden, bij wie etc. Gelukkig hebben we al een aantal optie's. En van de eigenaresse hebben we ook al gehoord dat de nieuwe bewoners ook met paarden komen en iets soort gelijks willen doen. Bo was de laatste weken erg in haar sas dat mocht paardrijden, stallen schoonmaken, borstelen etc. Het kon niet lang genoeg zijn, dus die begon zich al zorgen temaken, toen ze hoorde dat het de laatste keer was. Maar we hebben haar beloofd dat we iets anders voor haar zoeken. Gelukkig zat de liefde nog niet tediep en kon ze met een Big Hugh afscheid nemen van Patch.

vooruitgang in de zwemles

Afgelopen week was het schoolvakantie voor de dames. Dit betekend lekker doen wat we willen. De zwemlessen van Nova gingen gewoon door. Nova vind het momenteel erg leuk om naar zwemles tegaan. Sinds de laatste maand zwemt ze in level 3 en dit betekende een andere juf/meester. Om praktische redenen zijn we van de vroege middag naar de ochtend verhuisd. En toen Nova hoorde dat ze een level verder mocht, vond ze dat ze ook verlost kon worden van haar zwem meester Trevor. Om 1 of andere reden vond ze hem niets en noemde ze hem zelfs "silly". Hij maakt jongens grapjes en die vind Nova niet leuk... En aangezien ze het steeds treft dat ze alleen maar met jongens in een groepje zit, kun je de rest er wel bij bedenken. Dus Nova verlost van haar zwem meester en ik wat relaxer met de overige tijd. Dit betekende tevens weer een ochtendje om 5 uur op voor een plekje op de tijd dat je in een nieuw groepje wilt. Inmiddels krijg ik ervaring en lukt het me wel. De zwem juf is het helemaal voor Nova en kan niet meer stuk bij haar. En afgelopen week mocht ze dan ook voor het eerst met haar groepje naar het grote bad om daar hele banen tezwemmen. En de juf langs de kant meelopen. Eerste helft in het instuctie bad en de andere helft in het grote bad. Wat gaat ze goed, de kracht heeft ze ervoor, de motivatie is sterk aanwezig en wat zijn we trots op haar. Vol trots zat ze sávonds ook aan Milo tevertellen dat ze in het grote bad gezwommen had.

Woodland Zoo

Zoals Amsterdam de Artis heeft, beschikt Seattle over Woodland Zoo. Wij waren er nog niet eerder geweest. Dit was een uitgelezen dag. Blauwe lucht, dus zonneschijn, maar wel koud. Zo rond het vriespunt. Een mooie dierentuin gelegen in een mooi groen gedeelte bij Seattle. Het eerste waar Bo en Nova naar toe wilde, waren de apen. Maar uiteraard hebben we ook olifanten en tijgers gezien. De kleinere dieren waren ook aanwezig (spinnen, kakkerlakken etc.) Een leuk familie uitje dat we nog wel eens een keertje kunnen overdoen. Maar dan in de lente als het wat minder koud is en alle dieren buiten hun nachtverblijf zijn en we ze goed kunnen bekijken. Want sommige van hen bleven binnen ivm de winter.

Sneeuw, Zon en Storm

Afgelopen vrijdag zijn we met zijn vieren 5 dagen naar de sneeuw geweest. We hadden een cabin gehuurd vlakbij Crystal mountain. Een ski gebied op 2 uurtjes rijden met de auto. Met een auto volgeladen, niet alleen onze kleding maar ook boodschappen voor 5 dagen, gingen we op weg. De boodschappen waren uit praktische overweging meegenomen omdat de eerste supermarkt op 30 miles van de cabin af lag. En uit ervaring hadden we ook kaarsen en zaklampen mee. Je weet tenslotte maar nooit hier in Amerika kun je zo zonder electriciteit zitten. Onderweg stormde het al behoorlijk dat we er naar toe reden. En jawel hoor, bij aankomst kregen we bij de receptie al tehoren dat de stroom uitgevallen was. En meestal duurt dit een aantal uur voordat dit gefixed is. Maar mag de pret niet drukken, wij kunnen eerst nog even gaan skieën en als we terug komen zien we wel weer. Zonnetje op de piste, Milo proberen Nova de eerste beginselen van het skieën aan teleren, en ik met Bo samen de berg af, even oefenen. Bij terug komst nog steeds geen stroom, dit betekent dus niet koken, dan maar een restaurantje nemen en weer terug naar het ski-gebied. Gelukkig bij terug komst hadden we weer licht en verwarming, dus konden we ons huisje op warmte tekrijgen. Dit samen met de openhaard die ook aanwezig was. Leuk voor Milo. Zaterdag en zondag de meiden de hele dag op ski-les geweest. Zaterdag dat we de dames opgaven voor ski-les hadden we al ingevuld bij Nova dat die geen ski-pas nodig had. Ze moest tenslotte nog beginnen. Gaat dus niet de eerste dag met de ski-lift. De dame achter de balie, dacht daar anders over en vertelde dat er wel kinderen na een ochtend oefenen, s'middags met de lift omhoog gingen. Nou ja denken we als jij dat zegt, het is tenslotte Amerika hier en geen Oostenrijk wat we gewend zijn. Maar we moesten de pas erbij nemen. We hadden onze bedenkingen, maar tot onze verbazing zagen wij s'middags onze dochter Nova met de lift omhoog gaan en vervolgens met haar klasje naar beneden komen skieën. Het bleek dan ook welliswaar een hele goede oefenberg tezijn. Bo daarin tegen ging meteen met haar klas de liften in en had al meer van het ski-gebied gezien dan haar eigen vader en moeder. Want die hadden eerst de oefenberg maar even genomen, omdat Milo toch nog even wilde proberen om met een brace om zijn knie tekunnen skieën. Na afloop van een dagje skieën heerlijk nog even een duik in het verwarmde zwembad, die naast onze cabin stond. Zaterdagavond was het op uitnodiging van de eigenaar, een kampvuur met drinken en marshmallows. Alle gasten kwamen even een kijkje nemen en onder genot van een wijntje was het gezellig. Zondag was een top dag, de wind was minder en het zonnetje heerlijk. Maandagochtend zijn de dames nog op ski-les geweest en s'middaags hebben we samen geskieëd. Het was een dag dat het enorm sneeuwde en de wind was er ook weer. Af en toe stopte het met sneeuwen en leek het op teklaren. Na het skieën nog even iets drinken, wilde Bo nog 1 afdaling met Milo maken, dus ik met Nova nog even even skieën. In een 10 min. tijd sloeg het weer om, kwam er een krachtige wind opzetten, tegen de berg op. Nova ging niet meer vooruit ondanks dat we de berg afgingen. En begon het nog harder te sneeuwen. Na het wachten op Bo en Milo zijn we ook meteen naar de auto gegaan. Ook dit moest tegen wind, zoals hier boven op de foto zag het toen zo uit. Dan is het lopen naar de auto met spullen en kinderen tegen wind in met sneeuw dat aanvoeld als ijs geen lolletje. Nadat we in de auto zaten moesten we natuurlijk de pas nog af naar beneden, de ruitenwissers waren bevroren, de weg was wit, en het zicht was slecht. Een scenario die Milo altijd voor ogen heeft, als ik naar de sneeuw wil. Maar Milo is een goede chauffeur, die zijn gezin weer veilig naar de cabin heeft gebracht. Na aankomst zijn we ook lekker nog de hot-tub en zwembad in geweest, om onze dag af tesluiten. Omdat er voor vandaag ook sneeuw voorspeld werd, hebben Bo en Nova nog even lekker in de sneeuw gespeeld bij de cabin en zijn we daarna weer op huis aangegaan. En kunnen we terug kijken op een paar heerlijke dagen met lekker skieën.

Aardbevinkje gehad. niets gevoeld

Ja, het stond een keer te gebeuren. Seattle en de hele west kust van de Verenigde Staten ligt op een breuklijn van twee plateau's en soms schuiven die twee over elkaar. Zo ook vanavond, waar rond Widbey Island een korte, kleine aardbeving heeft plaats gevonden met en kracht van 3.6 op de schaal van Richter. Zat op kantoor, en heb er niets van gevoeld maar op het nieuws is het uiteraard nieuws van de dag. Ook de seismologische dienst heeft gezien.

Kleine neefjes worden groot

Hadden wij dit bijna 20 jaar geleden ooit verwacht! Dat mijn toen pasgeboren neefje, Dennis, ons nog eens komt bezoeken in de USA. Jawel ik weet uit inmiddels eigen ervaring dat kleine kinderen groot worden. Dennis is nu ook inmiddels mijn neef en een kop groter dan ik. En studenten van bijna 20 jaar, willen wel eens iets van de wereld zien, niet waar? Wat doe je dan als je een oom en tante in Amerika heb wonen, dan maak je van de gelegenheid gebruik om langs tekomen. Gewaagd hoor, helemaal alleen, we zijn enorm trots op je. Ik zelf deed het vorig jaar pas voor het alleen naar Amerika en ben een paar jaartjes ouder dan jij. Dennis je bent van harte welkom om bij Huize Schaap je 20ste verjaardag tekomen vieren. We kijken uit naar een gezellige tijd en tevens zullen wij je nog iets van deze mooie omgeving laten zien.

Voor die donkere en koude avonden in Nederland

We hebben weer wat foto's online gezet zodat iedereen er op de donkere en koude dagen in Nederland (en andere locaties als Reading UK, Redmond US, etc) gezellig, onder het genot van een wijntje doorheen kan lopen. http://spaces.msn.com/schaapgoesusa/photos/

De heen en weer

Zondag vandaag, dus tijd voor plezier en vermaak en vandaag was dat weer eens wat van de omgeving zien. Deze keer met de ferry. Dus bijtijds op om "bootje half 10" te halen (zoals ze dat op Texel zeggen) naar Bainbridge Island aan de overkant van Seattle aan de Puget Sound. Ongeveer 35 min onderweg en vanwege enige deining zelfs iets te spannend voor onze meiden. Bij het verlaten van de pier in Seattle, (zie link voor webcam) nog een zeehond zien zwemmen die eenzaam voortploegde door het koude water van de Sound. Nadat we aangekomen waren in Bainbridge, snel de boot af en de weg naar Poulsbo genomen. We wilden rondje eiland doen en dan via een andere ferry( Bremerton) weer terug. Het hele noordwesten van Amerika heeft zijn roots bij de Indianen en zo ook de omgeving van Bainbridge Island. Op borden stonden allerlei reservaten aangegeven en ook het graf van Chief Seattle, de naamgever van de de stad Seattle. Wij die kant op en rijden en rijden, maar geen graf gezien. "Ja gewoon doorgaan" zei Jacq "dan komen we gewoon weer op de weg waar we vandaan kwamen". Welnu als we dat gedaan hadden dan waren we nu in Canada en had ik dit stukje niet kunnen schrijven. Toen door langs de Hood canal Straights en onderweg plotseling een dorpje tegen gekomen Port Gamble, de Zaanse Schans van Washington State. Erg leuk en zeker iets waar we van de zomer terug naar gaan. Kijk hier voor een virtuele tour van Port Gamble en zie hoe de foto's van nu en 1916 niet anders zijn. Daar een bakkie gedaan in de plaatselijke General Store, annex Schelpen museum en toen door. Kregen toch wel honger rond 12:30 en dat weet je weer wat de term, middle of nowhere betekent. Dus rond 2:00pm eindelijk een Subway sandwich shop gevonden en gegeten. Snel door naar Bremerton om de boot te halen. Bleek dat we 2 min voor vertrek aankwamen. Gelukkig anders hadden we 1 uur en 15 min moeten wachten. Uurtje varen, en deze ferry gaat tussen de eilanden van de Puget Sound door. erg gaaf. Toen weer terug naar Duvall en 2 meiden die sliepen achterin. Een geslaagde dag.

Seahawks to Superbowl

Dit is echt groot, echt echt groot. De Seahawks zijn het American Football team van Seattle en zij hebben vandaag voor een enorme stunt gezorgd door de finale van de play-offs van het American Football seizoen te behalen, de Superbowl. So, what... denk je dan. Wel als je hier bent dan begrijp je een beetje beter hoe dat zit. De Superbowl is naast de Worldseries in Baseball het grootste sport evenement in de Amerikaanse sportwereld. Nu zijn de Worldseries een serie (best of 7 games) die minimaal 4 wedstrijden duurt, de Superbowl is één wedstrijd. En vandaag hebben de Seahawks deelname aan die ene wedstrijd gehaald. Vergelijk het een beetje met Nederland in de finale van het WK en EK voetbal tegelijkertijd en daar dan Ajax in de finale van de Championsleague bij opgeteld. Dit is de eerste keer in het bestaan van de Seahawks ( 20 jaar +) dat ze de finale halen dus, heel Seattle en omgeving, TV, Radio, kranten en het gesprek op het werk, is Seahawks, Seahawks, Seahawks. In de komende 2 weken, de Superbowl is op 5 Feb, zullen we veel pre-bowl TV programma's zijn en wordt het tijd dat we ons in de regels van het spel gaan verdiepen. "Onze" SeaHawks staan in de finale en dus moeten we als supporter ons team steunen, de zgn 12e man in het veld zijn. (Dat er 11 in het veld staan is zo een beetje de enige overeenkomst tussen voetbal (soccer) en American Football). De 12e man is een instituut hier in Seattle, zo zelfs dat er een enorme vlag boven op de Space Needle waait met Nr 12 er, als support voor de SeaHawks. Dus nu maken we ons op voor de Superbowl en de bijbehorende Superbowl parties waar mannen (en sommige vrouwen) gillend voor de TV gaan zitten op een zondagmiddag en met bier, wijn en veel chips hun team naar de overwinning schreeuwen. Laat je weten als ik geen stem meer heb. GO SEAHAWKS!!!!

Winterpret

Belofte maakt schuld. Eén van de voordelen waarmee ik Jacqueline heb kunnen overtuigen van het verhuizen naar Seattle is de ligging en de bergen met sneeuw binnen een uur rijden. Dan moet je dat natuurlijk ook wel doen. Vorig jaar zijn we gaan skieen in April en dit jaar was het weer tijd (zeker volgens Jacq) om de sneeuw weer eens op te zoeken. Dus vandaag naar Hyak Snow park geweest. Een State Park dicht bij de pistes van Snoqualmie, waar de langlauf en snowmobiel trails beginnen. Ook een ideale locatie voor sleetje rijden en dat was nu net wat we wilde doen. Dus rond 11:00 de deur uit en voor de lunch zaten we tot onze middel in het sneeuw en gingen we in razende vaart de berg af. Berg met gaten en heuvels dus toen ik overmoedig extra hard van de berg ging werd ik gelanceerd en heb nu twee blauwe billen (wat deed dat zeer). Over twee weken gaan we echt op wintersport. 5 dagen skieen in Crystal Mountain, een iets groter ski-gebied op 2 uur rijden. Ik zal op de kinderpiste blijven want skieen zonder kruisband lijkt me niet helemaal handig. We zien wel. We missen in iedergeval de 14 uur rijden naar Oostenrijk niet.

Stillwater P.E. Assembly

Bo was vandaag 1 van de geselecteerde om mee temogen doen met de Physical Education assembly. Als ouder wordt je dan uitgenodigd om tekijken. Het evenement vond plaats in de gymzaal. Alle klassen kwamen kijken naar de half uur durend evenement. Bo deed zoals je ziet met het witte t-shirt en lila broek, mee met het hoela hoepen. Ook kwam het touwtje springen aan de orde in alle variaties, jongleren, steltenlopen etc. Dit onderleiding van de gymleraar. En onder begeleiding van wat muziek. Leuk om naar tekijken en om dit toch wel typisch Amerikaanse op school mee tekunnen maken.

Ziek zijn estafette

Het begon vrijdag/zaterdag met Nova. Begon 's nachts te gloeien en na een onrustige periode begon ze toch midden in de nacht over te geven en enorm te hoesten. Dus wat doe je als ouders, even tempen en aan de gang met de paracetamol. Hoewel ze zeker niet lekker was, vond Nova dat nu niet het beste idee, maar als je beter wilt worden dan moet je soms wat dingen ondergaan, zoals het zetten van zetpillen om de koorts teverlagen. Zaterdag en zondag ging het weer beter en maandag was een vrije dag (Ds M.L King dag in US) dus kon ze nog even bijkomen. Maandagmiddag komt Bo terug van een playdate bij haar vriendin Maddy en begon ook te gloeien. Dus ook maar even aan de thermometer.. 39.1.... Wederom de paracetamol te voorschijn en de strijd aan met de koorts. Dinsdag Bo thuisgebleven en weer op krachten gekomen...... Jacqueline pijn in haar rug, warm en koud tegelijk en een wattenhoofd. Dus de thermometer overuren gemaakt. 38.1. Vroeg naar bed en uitzieken. Vandaag zijn de meiden weer naar school geweest en heeft Jacq tot 1:00 uur geslapen. Lijkt erop dat we de finish gehaald hebben en dat iedereen er weer boven is. Ik hoefde gelukkig dit keer niet aan te treden om de estafette af te maken.

Living in Bigfoot country

Soms zijn er van die dingen die je niet weet er waar je door anderen op gewezen wordt. Zo ook dit. Een collega van mij had afgelopen dagen naar Discovery channel gekeken en daar was een programma op geweest over de eeuwige zoektocht naar Bigfoot, het grote beest/aap-achtige die door de bergen gaat en overal voetensporen, mythes en dus mooie verhalen achterlaat, met de grootste vraag natuurlijk, bestaat hij of bestaat hij nu niet? Blijkt dus dat Washington state, waar wij wonen, met 384, de meeste "waarnemingen" van Bigfoots, of Bigfoot gerelateerde zaken in de wereld heeft, en sterker nog de Cascades (onze bergen) omgeving Duvall, Carnation, North Bend staat zeker in de top tien. (ik dacht al 's nachts vreemde geluiden te horen. Dit alles wordt serieus bijgehouden door de Bigfoor Field Research organizatie die alle waarnememingen in de wereld registeerd.

De BFRO heeft een website, waar je dit alles kunt volgen en dus ook de waarnemeningen in Duvall zoals deze. Een Bigfoot, ook wel Sasquatch genoemd, was door een dame 's nachts gehoord en 's ochtends werden er in de moestuin twee enorme voetsporen gevonden. Dus voor iedereen die nog van plan is om langs te komen..... altijd opletten voor grote voetstappen en vreemde geluiden

Record is zicht

Hoewel het wel vervelend is, is het aan de andere kant weer een ervaring. Slachtoffer zijn van het weer. In ons geval niet zo heel erg, alleen maar wat verkeersproblemen, files en lange ritten van en naar het werk. Sinds afgelopen Woensdag was de belangrijkste brug van en naar Duvall niet meer in gebruik. Er is niets met de brug aan de hand, maar de wegen die naar de brug leiden zijn lager dan het brug dek en wanneer de Snoqualmie rivier de enorme waterhoeveelheden niet meer kan verwerken stroomt het water in de "uiterwaarden" (ja, heb vroeger opgelet met aardrijkskunde) en dus verdwijnt het wegdek onder een fikse hoeveelheid water. Op de foto is eigenlijk alles wat water is eigenlijk gewoon droogland en in de verte zie je de eigenlijke brug over de rivier. Dit alles had als gevolg dat iedereen in Duvall over de andere, kleine brug moet en dus file, file file. Donderdagochtend deed ik er 40 min over om uberhaupt het dorp uit te komen. Het record in Seattle voor de langste periode van regendagen is 33 dagen ergens in 1900 zoveel. Op dit moment staan we we op 27 dagen en zit er nog geen verbetering aan te komen. Dit feit leverde zelfs "wereldnieuws" op in Nederland. De Telegraaf (wie anders) vond dit feit toch wel zeer nieuwswaardig. Maar zoals het gezegde luid "elk nadeel heb z'n voordeel". Veel regen in Duvall betekent veel sneeuw op de pistes......

23 days and counting

Seattle staat ergens bekend om en de afgelopen tijd leeft de omgeving op naar de reputatie. De laatste 23 dagen heeft het geregend en geregend en geregend. De weervoorspellingen voor de komende dagen geeft ook niets anders dan regen aan. Vervelende bijwerking van deze dagen is de kans van overstromingen. Ook bij ons in Duvall. Vannacht gaat het weer regenen en de kans bestaat dat de brug over de Snoqualmie rivier dan niet meer beschikbaar is en iedereen uit het dorp over een brug moet. dringen dus dan. Het leven op het platteland gaat niet over rozen..

Een meisjes droom

Als kind droomde ik hier van, paardrijlessen. En welk meisje niet? Deze dromen gaan van generatie op generatie. Zo ook in ons gezin. Bo heeft het al een half jaar over paarden. Dit kwam mede doordat ze bij vriendinnetjes met paarden, ook wel eens mocht rijden. Helemaal tegek natuurlijk, maar het verlangen van de droom wordt aangewakkerd. Bij het kopen van een kerstboom bij een boer, was het toeval dat deze ook paardrijlessen geeft. Bo helemaal in de wolken dat wij als ouders hier in toestemde. Maar dan wel starten in 2006. Na het bezoek in Nederland begon de spanning testijgen bij het naderen van haar eerste les. Vanmiddag was het zover. Gelukkig was het droog. Het regent hier namelijk al 2 weken. Na instructie hoe met een pony om tegaan, niet er achterom lopen, laten voelen dat je naast het paard staat etc. een aantal rondjes in de bak, uiteraard buiten. Want een binnenbak hebben ze niet. Ging ze het erf af en de trail op.Stapvoets alles leren: stoppen, starten en sturen. Na de les een overgelukkig kind dat graag nog even meehielp met het borstelen van het paard, kammen van de manen en de hoeven wilde ze ook nog wel even doen. Wat Bo aan gaat had ze al verteld dat ze een wens had, deze wens was nu uitgekomen. Jacqueline

Back home

Ja inderdaad, we hadden het gevoel van thuis komen afgelopen woensdag. Na een bezoek aan Nedereland. We waren moe maar voldaan. En we hebben genoten van de aanwezigheid van familie en vrienden. Namens ons allen bedankt voor alle gastvrijheid van iedereen waar we geslapen en vooral ook de boel leeg gegeten hebben. Na een lange vliegreis zijn we op gehaald door onze buurvrouw en viel Nova in de auto inslaap. De meiden hadden niet geslapen, dus de vermoeidheid sloeg toe. Na thuiskomst hebben we nog even de mountainier opgehaald want deze was inmiddels klaar. Weer helemaal gerepareerd na de aanrijding die ik voor vertrek nog even had veroorzaakt. Hij is weer als nieuw en je ziet er geen barst meer van. haha... Gisterochtend waren we allemaal om 5 uur wakker. We zaten om 6 uur aan gezamelijk ontbijt om vervolgens optijd op werk en school tezijn. Bo was weer naar school en Nova heeft haar zwemles weer gehad in het nieuwe jaar. Gisteravond sloeg de vermoeidheid weer toe, dus de meiden lagen om 7 uur weer op bed en werden vervolgens om 4 uur weer wakker. Vanmorgen hebben we het ritueel van ontbijten maar weer herhaald. Maar dit moet niet tevaak voorkomen. Bo is inmiddels niet meer tehouden van opwinding over haar eerste paardrijles. Deze is vanmiddag omdat ze een halve dag school heeft. We hebben haar ook maar even voorbereid dat deze les misschien niet door kan gaan vanwege de vele regen die valt, en de drassige boel buiten. We zien wel, momenteel is het droog, maar het heeft hier al 2 weken alleen maar geregend. Vandaag, vrijdag is Nova ook weer naar school, dus alles gaat weer zijn gangetje. De kerstboom is opgeruimd, nu de rest nog. En maar even hopen dat we morgen ietsje later wakker worden.

Sneeuwjacht

Koningwinter heeft toegeslagen. Op de een na laatste dag van het jaar is de winter helemaal aan de macht gekomen hier in Nederland. Dat hadden we dus niet verwacht. Toen we vertrokken had ik nog twijfel of ik een winterjas mee moest nemen, toch maar gedaan en nu ben ik wel blij. Vanmiddag begon het te sneeuwen en te waaien en leek het wel of we in Siberie aangekomen waren. De ijzige wind sneed door alles heen en onze gezichten bevroren. Toch hebben we het helemaal naar onze zin en hebben we ons schema al redelijk afgewerkt. Het is geen vakantie, het is een werk bezoek waarin we proberen zoveel familie-leden en vrienden te zien als mogelijk. Bo heeft ook vandaag de mooiste dag van ons bezoek want ze mag blijven slapen bij haar vriendin Laura. Ook nieuws over Nova, ze is vandaag een echt dametje geworden met echte gaatjes in haar oren. Niet gehuild en een echte kanjer, is ze trots als een pauw en laat ze aan iedereen zien dat ze mooie roze knopjes in haar oren heeft. Nog een paar dagen en dan weer lekker naar huis naar het regenachtige Duvall.

Familie kerst

Na de nodige dagen met jetleg... 4:00am op en soms eerder op. Vandaag en gisteren, eerste en tweede kerstdag in een warm familiebad gedompeld. Gisteren de Schaap familie gesproken en kado's onder de kerstboom gedaan, vandaag (op dit moment) de Bloetjes familie. Foto's maken en laten zien, de grote verhalen delen en uiteraard ook kado's uitdelen. Daarna lekker eten en dan weer verder van de vakantie genieten. We vermaken ons prima!!!

Vandaag is de dag

Met deze grote vogel, of een van zijn broertjes, komen we vandaag (woensdag) naar Nederland. Het is nu 8:30 's morgens en iedereen is hyper actief. Bo kan al 4 dagen niet slapen en ook Jacq en ik hebben de kriebels. Voor iedereen die ons volgen wil we komen met NW34 van Seattle rechtstreeks naar Amsterdam. Via deze link kun je zien waar we uithangen. We hebben er enorm veel zin in de komende 2 weken om iedereen weer te zien en hebben al een compleet schema opgesteld van wie we wanneer zien. Tot "morgen" (Donderdag). We komen eraan!!

Groot, groter, grootst...

Zoals iedereen wel weet zijn amerikane zeer enthousiast in alles wat ze doen en gaan ze meestal "over the top". Met de kerstdagen hebben heeeel veel mensen hun huis versierd met lichtjes en dat is een zeer gaaf gezicht als je door het dorp heen rijdt. Maar het kan beter..... In de buurt van Amsterdam heb je het fenomeen "Den Ilp", een klein dorp in de buurt van Landsmeer waar de het halve dorp uitbunding met de kerstverlichting aan de slag gaat en waar rond de kerst vakantie files staan van mensen uit de wijde omtrek die dat willen gaan zien. Welnu dat hebben we hier ook en het heet Taylor's Ridge in Duvall en Den Ilp is er helemaal niets bij. Alle bomen, struiken, huizen, tuinen, garages zijn allemaal voorzien van lampjes en van een afstand zie je de wijk al "gloeien" in de verte van al het licht dat er vanaf komt. Er doorheen rijden is een sprookje en is een lust voor het oog. Dus als iemand uit Den Ilp een keer hier in de leer wil komen, is ie van harte welkom.

Aftellen is begonnen

Nog 4 nachtjes te gaan en dan is het zover, dan vertrekken we voor de eerste echte vakantie terug naar Nederland. Iedereen aan beide kanten ziet er erg naar uit en met ons recent ongelukje hebben we ook wel even een break verdiend die de gedachten weer even naar belangrijke dingen brengt, familie en vrienden. Ook de meiden kijken volverwachting uit naar de trip. Beide hebben op hun kalender de datum ingevuld en tellen elke avond nog de nachtjes die ze moeten slapen voordat ze naar Nederland mogen, Bo vooral. Terug naar Opa en Oma en Laura zijn de twee belangrijkste dingen waarom te graag terug wil. Maar ze heeft ook al de reden gevonden om snel weer naar "huis" te willen. Na 4 maanden discussie en besprekingen hebben we uiteindelijk ingestemd in paardrijden als hobby. Dus duidelijk een reden om terug voor te gaan. Op het werk is de kerstvakantie ook al begonnen want afgelopen vrijdag was het één groot afscheid. Iedereen ging terug naar zijn/haar familie en aangezien in ons team niemand uit Seattle komt gaan we allemaal op reis. (Toronto, Amsterdam, Atlanta, Chicago en Washington DC om maar een paar plekken te noemen). Dus maandag en dinsdag nog even aan de slag in een leeg kantoor en dan op weg naar Nederland...

Niemand gewond, alleen auto en een ego...

Tja, wat moet je er nog van zeggen. Het kan iedereen dus gebeuren en ook ons. Vanochtend ging rond 9:30 mijn telefoon en had in een Jacqueline in alle staten aan de lijn die de onvergetelijke woorden sprak: "Ik heb iemand aangereden!!!!" en toen haar verdriet even liet gaan. Dus na de eerste geruststellende woordjes toch maar even wat details gevraagd. Een aanrijding dus, en een redelijke fikse want de Mountaineer wilde niet meer voor of achteruit. Met een "ik kom eraan" alles op kantoor laten vallen en er snel naartoe gereden. Eerst toch even op kantoor geinformeerd want je dan moet doen, want een europees schadeformulier kennen ze hier natuurlijk niet. Ondertussen ook 911 gebeld door iemand anders en toen ik aankwam was de agente (met zwarte zonnenbril die niet afging) al aan de slag om alles op te nemen en te regelen en de takelwagen voor onze SUV was al onderweg. Wat was er nu gebeurd? Wel, een klassiek verhaal van te laat naar links, dode hoek en een Toyota Camry die daar niet werd verwacht. Dus de klap en een Toyota die van voor tot achter in grote deuken en krassen zit en een Mountaineer waarvan de linker stuurstang was afgebroken, (twee voorwielen stonden in verschillende richtingen) en link- rechts spatscherm, bumper, gril en motorkap gescheurd en/of ontzet. Dom, dom, dom, dom.... kan niet tot een andere conclusie komen, maar zoals hierboven gezegd, kan iedereen overkomen. Geen sirenes, geen ziekenhuis, geen schrammetje dus na het betere papierwerk en wat telefoontjes naar de verzekeringsboer de auto opgeladen in de takelwagen en naar de "bodyshop" gebracht. Nu dus maar even afwachten of het chassis niet ontzet is. Gelijk de verzekering geregeld en de claimprocedure opgestart. De aansprakelijkheidsverzekering neemt gelukkig de andere auto voor zijn rekening en de autoverzekering onze eigen auto... (lang leve all risk) maar er is nog steeds een kleine kans op een total-loss. Geluk bij een ongeluk is dat we over 6 dagen naar Nederland komen en als we geluk hebben komen we 4 Jan terug en zien we er geen barst meer van.

In the spirit of X-mas

Nu de goedheiligman eindelijk ook hier het land uit is, is het in huize Schaap ook tijd geworden om de kerstman of Santa Claus zoals ze hem hier kennen binnen te halen. Dus vandaag aan de slag gegaan. De dames gingen vanochtend naar de Elfen-workshop op de school van Bo om te klussen en allerlei versiersel te maken (want het verhaal bij Santa is dat de elfen de kado's maken, zwarte Piet is onbekend hier) . Ondertussen ging ik maar eens aan de slag met de grote string lichtjes die we gekocht hadden, want ja, integreren betekent ook meedoen, dus ook wij aan de slag met het versieren van ons huis. Met gevaar voor eigen leven via het raam het dak beklommen en overal de lichtjes vastgemaakt. Amerikanen zijn wel slim want overal hebben ze dus wat voor, ook voor het snel monteren van lichtjes op je huis. Niks geen spijkers of nietjes, gewoon universele klemmen die je zowel tussen je dak als aan de dakgoot kan schuiven. Kind kan de was doen. Dus toen aansluiten en het geheel was de dagen daarvoor al compleet gemaakt met de versierde bomen en uiteraard mochten de rendieren niet ontbreken. Tevens hebben we vandaag binnen de kerstboom opgezet. Opgehaald bij een boertje ff verderop. Eén van nederlandse afkomst. Dus met de vrouw (al meer dan 40 jaar in de US) even gekletst en de meiden bij de paarden aan het kijken. Bleek dat ze voor de lol ook les geeft en paarden campen en trektochten organiseert op de trail waar we zomers ook op de mountainbike rijden, Bo helemaal enthousiast, dus binnenkort hebben we maar eens familieberaad of we het paardrijleven eens van dichtbij gaan meemaken. (Heb zelf ervaring met een broer die reed en elke zaterdag een uur in de wind stinkend gezellig thuis kwam van de manage). De boom is prima. vol met takken en in een perfecte vorm. Ik maar denken, wat kunnen ze die mooi kweken hier, maar als je dichterbij komt, dan zie je dat ze door een machine geheel in een perfecte kegelvorm geknipt zijn. Ben weer een illusie armer, maar wel een hele mooie boom rijker.

U cut x-mas tree

Nova had vandaag weer een uitje van de Pre-school. Vandaag was het de dag om met zijn alle een kerstboom te gaan kopen voor in de klas. Zodat deze door de kinderen versiert kan worden en alles er feestelijk uitziet tijdens de christmas party. Zoals je ziet, 12 pre-school kinderen 1 boom uitzoeken. Dit gebeurde op een boerderij net buiten ons dorp. Alle bomen staan in de grond, de boom die je wilt hebben zaag je zelf om. Dit betekent u-cut. Dus een vader mee om de boom om tezagen. Toch wel bijzonder dat je als kind met de juf mee gaat om de kerstboom tekopen, die je daarna nog mag helpen versieren. Nova vond het inderdaad geweldig. Vrijdag zal ze op school het resultaat zien, want vanmiddag stond de boom zonder versiering in de klas. Zo komen de kerstkriebels al aardig tevoorschijn en hebben we in huize Schaap alvast wat lichtjes buiten in de bomen gehangen en de verlichte rendieren in de voortuin gezet. Nu alleen nog de lichtjes aan het huis en we zijn niet meer te onderscheiden van de plaatselijke bevolking.

x-mas tree lighting

Vrijdagavond hadden we christmas tree lighting bij ons in het dorp. Sinds Thanksgiving geweest is, draait het hier alleen maar om de kerst. Iedereen begint zijn huis teverlichten, de hoofdstraat van Duvall is ook al helemaal versierd, en vrijdagavond was de traditionele lighting. Dit gebeurde op de parkeerplaats bij het politieburo, er stonden wat standjes, er was gratis thee met koekjes en het hele dorp liep uit. Op het podium was het koor van de school aan het zingen, het kerkkoor. Je kon speciaal op de foto met de kerstkalf, het specifieke verhaal hierachter moeten we nog achterhalen. Het feest begon om 6 uur en de omgeving was perfect want het had gesneeuwd. Met onze logé Maite van 2,5 jaar en onze kids op naar het dorp. Om 7 uur werd er afgeteld en bij 0 gingen in de grote boom de lichtjes aan met de kerstster bovenop. Direct daarop kwam de kerstman om alle kinderen tebegroeten. Maite bekeek het liever van een afstandje op de arm van Milo. Bo en Nova wilde hem wel van dichtbij zien. Voor Nova was het nogal verwarrend, deze man Santa Claus in het engels, noemde ze in het nederlands de sinterklaas.Al met al een geslaagde avond en volgend jaar weer.

Zie ginds komt de stoomboot...

Zaterdag stond in het teken van Sinterklaas. Op de Oranjeschool bij Bo kwam Sinterklaas op bezoek, speciaal voor alle Nederlandse kindjes. De broertjes en de zusjes waren ook welkom, dus Milo was samen met Nova naar school geweest. Alle kinderen versierde mutsen en liedjes zingen. Ondertussen was ik met nog een aantal vrijwilligers bezig met het versieren van de ruimte die gehuurd was door de Holland-America club. Ook hier kwam Sinterklaas op doorreis aan met een boot. Dit clubhuis staat aan het water een ideale plek dus om snel naar buiten tegaan en Sinterklaas van ver aan tezien komen. Bij aanvang en de komst van Sinterklaas was er voor de kinderen genoeg te doen. Pieten mutsen versieren, spelletjes, knutselen, face painting etc. Hier heb ik dus zo een beetje mijn aandeel in bij gedragen. Het weer zat mee, de zon scheen, mooier kon het niet. De kinderen genoten, de ouders des temeer, want iedereen komt van ver en zien elkaar soms maar 1 keer per jaar. Er was zelfs een vertaal piet want Sinterklaas spreekt alleen maar Nederlands. Bij vertrek had ook hier Sinterklaas kadootjes mee voor alle kinderen, en ging iedereen tevreden naar huis. Milo ook met Bo en Nova en bleef ik nog wat langer om ook de boel weer op teruimen. Want als je heb toegezegd dat je wil helpen betekend dat ook opruimen. Als verdienste heb ik een lekker banketstaafje gekregen van de club. Weer een aantal Nederlanders leren kennen, die veel vrijwilligers werk in de Holland-America Club doen. Morgen is het laatste deel van Sinterklaas, dan vieren wij het in huizelijk kring, samen met nog 7 andere gezinnen met kinderen. Deel 2 volgt.

Sneeuwpret in Duvall

Sneeuwpret in Duvall. De winter is hier begonnen. Maandag begonnen de nieuwszenders al met de voorspelling van sneeuw. En jawel je denkt dan als nuchtere nederlander dat er heel wat gaat komen. Want we worden gewaarschuwd en diverse schooldistricten begonnen 2 uur later ivm de sneeuwval etc. etc. Het had wel wat gesneeuwd in Seattle zelf en wat andere plekken. Maar dinsdagochtend Duvall was geen sneeuw. Maar goed een gewaarschuwd mens.....denk je dan. Dus ik nog overwegen of ik wel of niet naar zwemles ging. Maar toch besloten, met in me achterhoofd we zien wel. Alles ging goed. Woensdag hetzelfde geen sneeuw. Maar volgens de berichten HET KOMT ER ECHT AAN.... Gisteren, woensdag dus kregen we nog een brief van school. Op welke manier we info kunnen inwinnen als de school later begint, ivm weersomstandigheden. Jawel met de nadruk op later. Net als op de tv overigens. En dan vanmiddag 12 uur zag het hier wit...de wel verwachte sneeuw. Dus ik had het besluit genomen niet naar zwemles tegaan, want je met al die heuvels hier en ze strooien hier de wegen niet. Ben ik een chauffeur met weinig ervaring. Dus met Nova de sneeuw in en lekker spelen. Ondertussen dacht ik wel aan Bo die nog op moest halen maar de wegen zagen niet echt wit, dus het viel allemaal wel mee. Nadat we binnen kwamen en op gewarmd waren schoot me die brief van gisteren tebinnen. Toch maar eens ff kijken hoe dat werkt, voor mocht ik het nodig hebben. En jawel wat las ik daar: school district van Bo eerder uit! Om 2.40 pm ipv 3.25 pm Laat het nou al bijna 3 uur zijn als ik dit lees. Nooit gerealiseerd dat de scholen ook wel eens eerder kunnen stoppen door de weersomstandigheden. Dus alle kinderen al naar huis en Bo geduldig met nog een handjevol kinderen wachten op hun vader of moeder. Dit is dus een goede leer voor de volgende keer.

Ik ben 4 en ik kan alles

Wij hier zien de meiden natuurlijk per dag groeien en zien dus het verschil niet zo erg, maar als je dan foto's neemt en die vergelijkt met een jaar geleden zie je hoe de dames hier gegroeid zijn. Bij Nova was de school fotograaf geweest (komt hier bijna om de haverklap) en had weer wat mooie "educatief verantwoorde" foto's gemaakt. Het resultaat kun je bekijken op de website onder deze link. Even voor de duidelijkheid, de achtergrond is niet Nova haar school. Om de illusie compleet te maken, komt de fotograaf op school met een mooie achtergrond(doek) die het belang van educatie en de boodschap meegeeft dat deze meid van 4 al bezig is met het plannen van haar carriere en de wereld aan haar voeten heeft. Dat laatste is ook zo, alleen is op dit moment haar wereld lekker spelen, Sinterklaas en tekenen en schilderen, en zo hoort het ook.

Black Friday

De slechste dag om te gaan winkelen in Amerika is de vrijdag na Thanksgiving. Op deze dag, beter bekend als Black Friday, komt de ware aard van de mensheid boven. Alle winkels, groot en klein doen mee aan deze zelfbedachte mania. Deze dag (ochtend) hebben alle winkels de grootste kortingen ooit op bepaalde artikelen en kun je sommige producten voor 50% of minder kopen dan waarvoor je ze normaal hebt. Dus bijv LCD TV's voor onder $800,-,HP laptops voor $350,- en portable DVD spelers voor $79,-. En om geheel aan de gekte te voldoen zijn de winkels open vanaf 5:00am, jawel, je leest het goed vijf uur 's morgens. Uiteraard lagen wij nuchtere hollanders dan nog heerlijk op ons bedje te ronken, maar op het nieuws die dag zag je beelden van mensen die in slaapzakken voor de deuren van grote warenhuizen lagen en Heizel drama tafrelen van mensen die onder de voet gelopen werden toen de deuren van een winkel geopend werden. Rara jongens die amerikanen zou Astrix zeggen.....

Thanksgiving Day

Happy holidays. Dat is wat je de laatste dagen veel hoort. Afgelopen donderdag was het Thanksgiving in de US. Eén van de feestdagen die we in NL niet echt kennen. Voor amerikanen is dit de belangrijkste feestdag van het jaar, nog belangrijker dan Kerstmis of wat dan ook. Het is ook de meest bereisde feestdag van het hele jaar. Vliegen met Thanksgiving is ook een nachtmerrie, met miljoenen andere proberen van vliegveld naar vliegveld te komen, met lange rijen voor het inchecken en de grootste kans op vertragingen, met de mogelijkheid om op een vliegveld ergens in het midden van Amerika vast te zitten omdat door het weer (Chicago en omgeving bijv.) het vliegveld gesloten is/wordt. Dus voor ons niet van dat alles en we hebben Thanksgiving lekker thuis doorgebracht. Overdag lekker spelletjes en relaxen en 's avonds had Jacq een hele kip in gebraden en die wilde we wel verorberen. Traditioneel eet iedereen hier kalkoen, maar daar hebben we ons niet aangewaagd, ook niet omdat we dachten dat we dat ding toch niet opkonden. Dus na een paar uurtjes braden, had papa de eer om de kip aan te snijden. Met het scherpe mes de aanval geopend en toen ik door de borstkas heen was, kwamen we erachter dat ze hier kippen nog met ingewanden verkopen ipv "leeg". Dus we kwamen een gekookte lever, hart en andere zaken tegen, die we toch maar even naast het bord hebben gelegen en ons alleen maar gericht hebben op de bekende zaken als poot en borst.

Post van sinterklaas

Vandaag was er een pakketje gebracht, door de post. Omdat wij niet thuis waren, had de postbode het op de veranda achtergelaten. Dit pakketje was geadresseerd aan Bo en Nova. Wat een spannende tijden allemaal en dan nog een pakketje over de post ook. Bij het openen zat er héél wat lekkers in. Echte chocolade sigaretjes, schuimpjes, en jawel pepernoten en chocolade letters. Gelukkig had de afzender er een berichtje bij gedaan. Een kaart met Sinterklaas en piet, met het bericht dat Bo en Nova toch weer gevonden waren, ook al wonen ze nu in Amerika. Namens Bo en Nova en natuurlijk Milo en Jacqueline : Dank je wel Sinterklaas!

Sinterklaas kapoentje, gooi wat in me schoentje...

Jawel, het was zover, in huize Schaap. Bo had vernomen dat er 2 pieten opuit gestuurd waren vanuit Nederland, naar Amerika. Dit werd bevestigd door Mark een ander nederlandse jongen uit ons dorp. Hij had zijn schoen al gezet en er was een piet langs geweest. Op de Oranjeschool was het zaterdag ook onderwerp van gesprek, het sinterklaasjournaal wordt door ieder kind bijgehouden en er had een piet op school geslapen. Dus in huize Schaap werd de schoen gezet.
Eerst een mooie tekening maken en een zelf geschreven brief door Bo. In het nederlands.... want ja sinterklaas spreekt tenslotte nederlands. En daarna zingen maar... uit volle borst. De volgende dag, Nova was om 6.15 u al wakker en was het niet vergeten. Wilde ook direct naar beneden, maar dit was wel erg vroeg. Maar nadat Bo ook wakker was geworden snel naar beneden, en jawel hoor de piet was geweest. Er is een piet in Amerika!

Het Sinterklaas Journaal

Inmiddels is het halverwege November. Dit is de tijd dat de Goedheiligman in Nederland aankomt. Wat doe je als je 2 kinderen heb, die deze man zeer goed kennen, en verhuisd bent naar Amerika? Laat deze Goedheiligman nou ook nog eens persoonlijk aan Bo beloofd hebben naar Amerika tekomen...... Dan moet je als ouder toch van goede huize komen, zou ik maar zeggen. Maar door de Oranje school waar Bo op zaterdag naar toe gaat, had ze vernomen, Sinterklaas is in Nederland aangekomen. Jawel en we kunnen dit zien op internet, het sinterklaas journaal ! Nou lang leven het internet, zullen we maar zeggen. Sinds zaterdag zijn onze meiden weer helemaal op de hoogte wat er gebeurd in Nederland met Sinterklaas. Ik zelf moest al ouder wel even slikken, want het is toch anders... De spanning is er wel, maar de sfeer in deze dagen kunnen we niet echt proeven, zullen we maar zeggen. Maar op zo een moment luister ik maar naar mijn echtgenoot, die dan zegt, de kinderen zijn er net zo tevreden mee en missen niets. Nee, ze missen ook niets. Want Sinterklaas maakt zijn belofte waar, hij komt, op 3 December aan met een boot in Bothell, USA. Bo weet zich nog goed teherinneren dat Sinterklaas beloofd had tekomen, toen wij hier op antwoorde dat, dat ook het geval was, had je die twee snuitjes van ons moeten zien. En wij als ouder, zullen creatief met onze antwoorden om moeten gaan tot Sinterklaas weer terug naar Spanje gaat.

't SAS

Jarenlang keek ik bijna dagelijks naar het hotel naast het kantoor van Microsoft en dacht, welke idioot gaat er nu slapen in een hotel op een industrieterrein, naast de startbaan van een redelijke grote luchthaven? Welnu, ik begin het nu te snappen. Morgen (Nov 14th) vertrek ik met de NorthWest naar Amsterdam voor een serie meetings in 't alom bekende SAS. Dus normaal had ik daar dan ook een kamertje gekregen. Gelukkig heb ik een huizelijk alternatief en kan ik mij naar ruim 5 maanden weer eens in de schoot van mijn ouders werpen. Ze hebben nog een bedje staan, dus dat was geregeld. Maak uiteraard van de gelegenheid gebruik en zal pas zondag Nov 20th weer naar "huis" terugkeren. Zet het nog tussen " " maar het klopt wel. Duvall is thuis en ik ga nu op reis naar Amsterdam. Leuk, bitterballen en kroketten, boerenkool stampot en andijvie eten. We bellen....

Build-A-Bear

Build-A-Bear. Een simpel, maar slim concept bedacht door een moeder en zakenvrouw enige jaren geleden en nu één van de succesvolste zakenvrouwen in Amerika. Je neemt wat lege knuffel beren, laat de kids een hart uitzoeken en samen met de dame van de winkel, de beer tot leven brengen door hem/haar te vullen met katoen. Volgende stap is de kleding, je kunt het zo gek niet bedenken of ze hebben het (met voldoende $$) en dan naar de kleedkamers, want de nieuwe kleren moeten wel gelijk aan. Volgende stap is de "geboorte" aangeven in een register en je geboorte certificaat later onvangen bij de kassa. Uiteraard worden ook de gegevens van de gelukkige moeder/vader gevraagd voor wat leuke mailings. Dan door naar de kassa waar dan het hele zaakje bij elkaar komt en de beer, in een mooie doos, met certificaat, aan de nieuwbakken moeder wordt meegegeven. Bo en Nova wilden beiden al heeeeeel lang een Build-A-Bear en we hadden afgesproken dat ze er voor zouden sparen. Een mooie gelegenheid om het begrip geld en sparen eens bij te brengen. Dus de afgelopen maanden, klusjes gedaan, zakgeld gekregen en vandaag was dan de grote dag. De twee moedertjes liepen de hele middag met een bigsmile op hun gezicht en ware blij en trots dat ze dit dan toch maar mooi even zelf voorelkaar gekregen hadden. Nu. vannacht, liggen de beer, genaamd Lisa, bij Bo in bed te slapen en de hond, genaamd Rosie bij Nova te knorren, en ze laten ze de hele nacht niet meer los. En zo hoort het ook. O, ja als je denkt. dat is ook wel wat voor mij... Build-A-Bear zit ook in NL, in Amstelveen om precies te zijn. Neem wel je €€€'s mee.

Election day - Nov 8th

Verkiezingsdag was het vorige week, en hoewel we er niet aan mee mochten doen hebben we er toch wel wat van meegekregen. Het eerste wat opvalt is de manier van campaigne voeren. Overal, maar dan ook overal vindt je van die bordjes langs de straat die de verschillende kandidaten aanprijzen. Er zijn ook wat fundamentele verschillen in het systeem. Amerika is per definitie een 2 partijen stelsel, waar je de Democraten en de Republikeinen hebt. Het hele systeem is er dan ook op gebouwd dat je in principe 2 kandidaten voor een positie hebt. Zijn er meer, dan worden er voorverkiezingen gehouden (die waren ergens in October) om tot 2 te komen. Dan gaan die 2 het tegen elkaar opnemen en dan heb je de winnaar. Tweede verschil is dat veel meer dingen via verkiezingen geregeld worden. De burgemeester, de gemeenteraad, de sheriff, de politiecommisaris, de rechters, de brandweercommandant, de schoolcommissie, het havenbestuur, de County executive (soort commisaris vd Koningin/burgemeester vd provincie) en nog veel meer. Daarnaast kan iedere burger, met voldoende handtekeningen, een initiative indienen dat op het "ballot" het stembiljet, komt. Die initiatieven worden dan weer ondersteund door belangengroepen, die met geld en advertenties, mensen proberen te beinvloeden. Bijv dit keer I-330 and I-336 die een beperking wilde leggen op de hoogte van schadevergoedingen van medische missers. Dus de advocaten aan de ene kant en de doktoren aan de andere kant gooide er letterlijk miljoenen dollars tegenaan om mensen te beinvloeden in hun stem gedrag. Hoewel de betrokkenheid bij wat er in je gemeente gebeurt groot lijkt, was de opkomst maar ergens rond de 65%. Dat is zeker meer dan wat er in NL bij de gemeenteraads en provinciale verkiezingen komen opdagen, maar het is niet heilig. Voor ons eenzame immigranten is het afwachten en gewoon doorgaan, want meedoen is er niet bij.

The Popcorn Mom

Vandaag kreeg ik de titel Popcorn mom. Zoals al jaren op de school bij Bo, kunnen de kinderen 1x per week popcorn kopen tijdens de lunch pauze. Daarnaast is er ook iedere dag hot lunch en sandwich met melk of chocolademelk verkrijgbaar, maar op woensdag is het popcorn dag. Dit laatste wordt ook al jaren in stand gehouden door de vrijwilligers, de moeders.... En vrijwilligers zijn altijd nodig op school, of je nu in Nederland woont of hier in Amerika. Zo ook hadden ze mensen nodig om tehelpen bij de wekelijkse popcorn. In een optimistische bui had ik me op gegeven om tehelpen. Proberen kun je altijd. Dus werd ik vanmorgen om 10 uur verwacht om samen met Roxanne (een andere moeder, die alles al weet) popcorn temaken. De school van Bo telt inmiddels 500 leerlingen en ook allemaal lunchen. Want hier gaan kinderen niet naar huis tussen de middag. Dus moet je natuurlijk het één en ander al klaar hebben staan aan popcorn. Want de school eet in 3 groepen tegelijk. Dus om 10 uur beginnen, en om 12.30 uur de eerste lunch kinderen. Een drukte van jewelste, maar ze stonden netjes in de rij voor de popcorn. Popcorn mag alleen gehaald worden als je klaar bent met je lunch en daarna naar buiten gaat. Bo en haar klas was in de laatste groep lunch, en natuurlijk wordt je dan herkend als Bo's mom. Bo zelf vond het ook reuze spannend dat ik daar bezig was. Na de laatste popcorn zakken gevuld tehebben, waren we 3,5 uur en ik denk zo een 300 zakken popcorn verder. Maar ik had een trotse dochter, want die had een popcorn mom, en een gratis zakje popcorn!

Leren en fun

Deze dagen laat de Seattle omgeving zich zien van zijn bekende kant. Regen... dus dan wordt het met de meiden tijd voor ander vermaak. Zelfs bij kinderen van 4 en 7 jaar oud kunnen de muren op je afkomen en als dat gebeurd dan heb je als ouders de handen in het haar. Dus om dat te voorkomen hadden we vandaag een educatieve dag in de planning. In Seattle Center, bij de Space Needle, heb je niet alleen het Childrens Theater, waar we vorig week waren voor de kinder Musical "Dr Seus", maar ook het kinder museum. Dit speciale museum is 100% interactief en een echt doe museum. Het heeft wat weg van Nemo in A'dam met veel testjes en experimenten die je kan doen, ,maar ook van het Tropenmuseum en het Africa Museum in de buurt van Nijmegen waar ze leefomgevingen nabouwen van mensen over de hele wereld. Afrika, Philippijnen, Japan, China etc etc. Ook een complete mini-berg is nagemaakt, met een ingebouwde speurtocht naar dieren en planten. Maar ook een klein theater, een kinder radiostudio (favoriet van Nova) en een televisie studio waar je een weersverwachting kon maken (Bo in haar element) kun je er vinden. Verschillende wisselende tentoonstellingen maken het geheel compleet en deze maand was dat "The Magic School bus" een alom bekend kinder-leer fenomeen hier in de US en in NL ook wel bekend van het liedje "De wielen van de bus gaan rond en rond.....". Na een educatieve dag, was het ijsje een mooie afsluiting en konden we weer oostwaarts keren naar Duvall.