Friday, April 29, 2005

Boerinnetje


Eerder op deze blog heb ik al eens gezegd dat een deel van mijn jeugd beheerst werd door het feit dat wij thuis een mooi grasveld hadden en dat daar veel strijd om is geweest wie daar aan de beurt was om met de duw en trek maaier het veld te gaan maaien. Tijdens een bezoek aan de plaatselijke Gamma (hier HomeDepot geheten) rende Nova enthousiast naar de grasmaaiers toe. Goed nieuws voor mij, als zij graag wil grasmaaien dan moet je een kind niet in de weg gaan staan. Als verantwoord ouder wil je dan wel dat ze met veilig materiaal aan de slag gaat en zij zelf had daar duidelijk een mening over. Papa heeft geen enkel bezwaar......

Thursday, April 28, 2005

verjaardag


Jawel gisteren 27 April was het de tweede verjaardag in huize Schaap. De NL vlag hing uit, (deze paste alleen niet in de huidige mastenhouder) met ballonnen er aan. S'morgens ben ik wakker gezongen door Milo, Bo en Nova en kreeg ik de kado's en op gespaarde kaarten die de vooraf gaande dagen binnen kwamen. Vandaag heb ik ook nog wat kaarten mogen ontvangen, vergeten ben ik dus niet in Nederland. Dus iedereen hartelijk bedankt voor alle toegezonden kaartjes en felicitatie @mails die ik heb ontvangen. Dit is toch wel erg leuk als je hier woont en je weet dat er niemand op je verjaardag komt, uit NL. Want nadat Milo naar zijn werk ging en Bo naar school was, zijn er 3 buurvrouwen op visite geweest en nog 2 andere NL vrouwen, dus een verjaardags gevoel had ik zeker. Sávonds zijn we met zijn vieren gaan uit eten bij Xtapa, de plaatselijke mexicaan. Waar Bo de ober vertelde dat ik jarig was. In de hoop dat ik dus een hoed op kreeg en er voor mij gezongen werd. Net als bij Milo. Maar door omstandigheden, drukte, vergeten of wat dan ook, was dit niet gebeurd, tot teleurstelling van onze dochters. Want voor mama moest er toch ook gezongen worden. Maar dat mocht de pret niet drukken na zón leuke dag.

Monday, April 25, 2005

Monday morning coffee


Voor de koffie verslaafde onder ons is er eigenlijk maar één echt merk en dat is Starbucks. Meer een beleving en een concept dan een bakkie koffie. Een Starbucks Grandé Latte (koffie verkeerd) is op dit moment mijn favoriet, maar ook een goede single shot Americano of een Cappuccino is niet verkeerd. Maar ze hebben nog veel meer daar, ijs koffie, koffie met Mokka, en je kunt van alles kiezen, non fat milk , low fat milk, decaf koffie, je kunt het zo gek niet bedenken of het is mogelijk. Kijk op Starbuck website voor een lijst van mogelijkheden. Nu is Starbucks wel al in de UK beschikbaar en om het nog erger te maken de europeese branderij en distributiecentrum staat in Westelijk havengebied in Amsterdam, maar er is in heel NL geen Starbucks te krijgen. Dus ik geniet deze mooie maandagmorgen van mijn Latte..... jullie van je Douwe Egberts.

Sunday, April 24, 2005

Liefde is.... samen jullie SUV's wassen

Vandaag een productief dagje gehad. Ten eerste natuurlijk de jacht geopend op een groot aantal rozen met 7 witte daarbij. Nou het is gelukt. Bij Larry's Foodmarket verkochten ze op zondag ook rozen, zowel oranje (bijna 30 april) als witte. De man had alleen stress want hij moest 3 bosjes schikken en had geen tijd om af te rekenen, laat staan om mijn bosje te schikken. Dat zou je in het land van service wel verwachten, zeker voor de prijs van $1.80 per roos.
Teruggekomen was Jacqueline net Bo weer ophalen van een kinderverjaardag, ja de dame is aan het integreren, en toen hebben we als echtpaar op deze mooie zondag onze auto's voor het eerst gewassen...... Helemaal top. Was overigens de eerste keer dat ik een trap nodig had om het dak van mijn auto te wassen maar die SUV's (Sport Utility Vehicles) zijn een slagje groter dan mijn Passat of de Fiat van Jacq in Nederland. Onze trouwfoto met alle namen hangt in het trapgat en vandaag was een mooie dag om er bij stil te staan. (Overigens een groeiend deel van de koppels die erop staan zijn helaas geen koppels meer... is hopelijk geen trend) Wat is er allemaal in 7 jaar gebeurd en wie had toen kunnen denken dat 7 jaar later dit stel met hun reet in de USA zat.....

30 red rozes and 7 white

7 jaar geleden "we tight the knot" zoals ze dat hier in de US zeggen. En als man is het niet echt een goed signaal om dit soort data te vergeten. Gelukkig is 24 april makkelijk te onthouden omdat het midden in de Fam schaap en Bloetjes verjaardagsmaand ligt (2 zwagers, broer, vrouw, moeder, etc, etc). Traditie in ons gezin is dat Jacq 30 rozen krijgt en dan een aantal witte voor de jaren die we getrouwd zijn, dus dit jaar moeten dat 7 witte rozen worden. (Misschien eigenlijk 14 want huwelijksjaren met kids zijn tropen jaren :-)). In Nederland ga je naar iedere hoek van de straat en koop je een mooie bos en ben je klaar. Hier heb ik vandaag een uitdaging. De zondag zoekopdracht is: vind een bloemenzaak, die op zondag open is en op voorraad heeft 30 rode en 7 witte rozen...... Misschien vieren we onze trouwdag dit jaar we op de 25e.......

Saturday, April 23, 2005

Sockhop (2)


Bo en Maddie samen dansen op het schoolfeest, sock hop. Jawel de familie Schaap is op sock hop geweest gisteravond. Het jarenvijftig schoolfeest, er waren er vele verkleed in zo een rokje als Maddie aan heeft. Vaders in een spijkerbroek met een wit t-shirt en moeders met spijkerbroek, witte bloes en sjaaltje in het haar en natuurlijk snaekers. Maar daar loopt hier de halve wereld op. Met de bijbehorende muziek en ook natuurlijk de muziek van grease. Dit in een ideale omgeving een amerikaanse gymzaal, waar de kinderen konden hoelahoepen, touwtje springen, een verkiezing was van de mooist aangeklede meisjes, jongens en jawel papa's en mama's. Natuurlijk mocht de pizza, patat en popcorn niet ontbreken. Bo en Nova vonden het geweldig en zoals de foto laat zien vermaakte ze zich prima met Maddie. Het was erg leuk om mee temaken. En we zijn weer een ervaring rijker.

Wednesday, April 20, 2005

Sock hop

Aanstaande vrijdag is er een Sock Hop op de Stillwater Elementry School. Wij gaan er heen hoewel we geen enkel idee hebben wat het is en wat we moeten verwachten. Een zoek actie op internet bracht het volgende antwoord. Dus we zullen ons voorbereiden, in training gaan de komenden 2 dagen en jullie een uitgebreid verslag sturen in het weekend. We're Sock hoping baby!!!

Verborgen werkloosheid


Sinds we hier wonen en ik elke dag trouw naar Microsoft campus ga kom ik langs een weg die ze al enige tijd aan het verbouwen, aslfalteren en verbreden zijn. En elke keer als ik er langs rijd kijk ik met verbazing naar de rol die sommige mensen hebben bij deze wegwerkzaamheden. Aan het begin en aan het eind van het deel waar men aan bezig is staat een persoon met een stok en een bord erop wat aan de ene kant "SLOW" laat zien en aan de andere kant "STOP". Ze staan daar ALTIJD, bij zon en bij regen, sneeuw, wind, hagel maakt niet uit, altijd. Op zich wel een veilig idee, maar ze staan er ook als het niet nodig is. Als er gewoon 2 banen beschikbaar zijn en niet het verkeer van de ene kant eerst moet en dan pas de andere kant zijn weg kan vervolgen, ook dan staan ze er. Peukje in de mond, termoskan naast zich staan ze gezellig te kijken naar het werk aan de weg of de passerende auto's. In Nederland zouden ze daar of een bord met LETOP neerzetten of als het verkeer echt geregeld moet worden een mooi automatisch stoplicht. Effectief, efficient en minder kostbaar dan 2 personen in dienst houden. Hoewel....die mensen zullen denk ik een minimumloon verdienen en anders geen enkel inkomen hebben, zullen niet of nauwelijks een ziektekostenverzekering hebben en maatschappelijk gezien enorm in de problemen komen als deze baan niet zou bestaan. Dus is het verborgen werkloosheid of community gedreven sociale zekerheid? Men neemt in iedergeval verantwoordelijkheid voor zijn/haar eigen inkomen en "trekt" geen steun. ........

Saturday, April 16, 2005

Milo heeft de smaak te pakken


Na het schilderen van de slaapkamer van Bo enkele weken geleden, vond Milo dat er ook maar een kleurtje in de huiskamer op moest aan 1 wandje. Het is immers zo klaar! Dus vandaag kreeg Milo de werkkriebels en is naar de plaatselijke Hardware gereden om verf tekopen. We worden op deze manier nog vaste klant. Even afplakken, zeiltje over de vloerbedekking en starten maar. Middagjes werk en de boel kon weer op zijn plaats terug. Deze keer vlekkeloos en zonder knoeien. Good job Milo!

Samen tokkelen


Plotseling heeft Bo de geest gekregen en is ze naast haar sportieve inslag ook nog eens de muziek aan het ontdekken. Sinds deze week hebben we de Schaap familie band in huis en probeert Bo op de kleine gitaar van Jacq na te doen wat ze mij ziet doen. En ze is daar fanatiek in zoals ze dat met alles is. Dus de handen goed hebben, de vingers op de juiste snaren op de hals en samen met papa spelen. En het klinkt niet eens vreemd. Dus Jacq is haar gitaar kwijt en moet zich nu richten op de marokaanse trommel die we nog hebben. Vanavond (zaterdag) hebben we familie muziek uurtje gehad, (meer muziekherrie) met Bo en ik op gitaar, Nova op de trommel en Jacq op de fluit. Maar goed dat we niet in een rijtjeshuis meer wonen......

Friday, April 15, 2005

Vissies voelen


Vandaag was het de laatste dag van de Springbreak en dus hebben we er iets leuks van gemaakt. Sinds dat we hier zijn (6 Jan) hadden we nog nooit Seattle bezocht dus dat werd wel tijd. We zijn o.a met de kinderen naar het Seattle Sea aquarium geweest. Een fantastische ervaring. Voor dit soort attracties zijn er kortingen voor Microsoft medewerkers via de zogenaamde Prime card. Als je deze card laat zien krijg je zowel bij dit soort zaken als bijv in restaurants maar ook bij verschillende meubelzaken, garages, etc etc etc. Handig dus voor ons als Nederlanders. Seattle aquarium is een echte "hands-on" ervaring. De eerste zaal waar je binnenkomt zijn allerlei ondiepe zee omgevingen nagebootst waar garnalen, zeesterren, zeekomkommers, zeeanemonen, en dat soort beesten in leven. Het mooie is dan dat de kids die mogen aanraken. Bo vond het helemaal te cool en wilde daar de hele middag wel blijven. Nova was ook in haar sas, maar ze vond het nog wel een beetje eng. Daarna langs allerlei aquaria geweest met haaien, zalmen en andere vissies, maar ook zee otters en zeeleeuwen waren daar van de partij. Toen we voor de tweede keer bij de "voelbakken" gingen kijken was het voeder tijd. Niet alleen de vissen maar ook bijv de zeesterren en de zeeanemonen kregen te eten. Nooit geweten hoe dat ging. Ze leggen een mossel naast de zeester en hij begint te bewegen en gaat er bovenop zitten. (zijn "mond" zit in het midden) en na verloop van tijd is de mossel verdwenen. We gaan er zeker nog een keer heen, want we hebben nog een hoop niet gezien.

Tuesday, April 12, 2005

Spring break

Spring break is gisteren begonnen, dit betekent voor ons (de dames) dat we een weekje vrij zijn.Voorjaarsvakantie, alhoewel laat het voorjaar maar weg wat het weer aangaat. Bo had vandaag haar eerste dag van de haar track and field camp. Er volgen nog 2 dagen. Dit betekent dat ze 1,5 uur per dag op het atlethiek gedeelte van de high school alle vormen van atlethiek gaat doen. Helaas zat het weer vandaag niet mee, en moest ze 2 regenbuien overwinnen en de temp. was ook niet echt prettig. Maar naar de zin heeft ze het wel gehad. Ze kon zich lekker uitleven, eerst een goede warming-up en daarna aan de slag. Estafette lopen, verspringen, sprinten, hordelopen en kogelstoten. Ze vond het allemaal erg leuk en in de zandbak springen nog het leukst. Voor mij en Nova was het even blauwbekken langs de kant, maar dat hadden we er wel voor over. Hopelijk is het morgen wat droger weer en gaan we er weer vol goede moed naar toe. Dit zijn toch wel één van die dingen waar de Amerikanen goed in zijn, het organiseren van allerlei sport aktiviteiten voor schoolgaande kinderen in de vakantie.

Sunday, April 10, 2005

Eindelijk de sneeuw gezien


Eindelijk, eindelijk, we hebben op het laatste moment nog van een van de voordelen van het wonen in de bergen kunnen genieten. Vandaag (10 April) heeft de familie Schaap voor een gezellige zondag op de skies gestaan. Kijk op de foto site http://groups.msn.com/schaapjesgousa/wintersportapril2005.msnw?Page=1 voor de foto's van deze perfecte dag. We hebben de smaak zeker te pakken. Het is ook ideaal als je om 8:30 van huis gaat en om 10:00 op de skies staat. Voor de beide meiden hadden we voor de middag ski-lessen geregeld dus na een ochtendje zelf aan de slag, konden Bo en Nova op les. 's Ochtends hadden we al gezien dat Bo het helemaal nog niet verleerd was en dat ze als een speer van de berg af kon. Ze ging dus meteen met een groepje (3 kinderen) weg en tussendoor mocht ze wisselen naar een andere groep omdat ze het al zo goed kon. Nova bleef beneden maar heeft ons echt verbaasd doen staan. Toen we terug kwamen kon ze zonder te vallen de berg af, en deze dag was echt de eerste keer voor ons. Het is denk ik de laatste dag dit seizoen om te skieen dus we hadden echt mazzel. Vanmorgen top weer, geen kip op de piste en nog redelijke sneeuw (wel bruine plekken en een beetje pap). Er waren twee 4 pers stoeltjesliften in gebruik. Waar we wel erg vreemd naar keken is dat die stoeltjeliften geen beugels hebben. Dus (ja Mark jij zeker) stel je een hoge lift voor waar je in zit maar als je verkeerd gaat zitten schuif je zo 10 meter naar beneden. Voor volwassen valt het wel mee maar ook kinderen als Bo en Nova gaan zo naar boven. (Nova nog niet deze keer) Dus altijd onder begeleiding. Het zijn soms vreemde dingen dat in een land waar iedereen elkaar voor alles aansprakelijk stelt en je overal voor moet tekenen dat je dan als liftboer geen beugels op je lift hebt. We hebben dus een top zondag gehad en de meiden liggen nu met roze wangetjes op 1 oor. Hier wonen heeft zeker zijn voordelen.

Friday, April 08, 2005

Bunco !!!!

Afgelopen woensdag was ik uitgenodigd door Kim onze buurvrouw. Het was vrouwen avond, we gaan met zijn allen Bunco spelen, of ik ook kwam, deed er niet toe of ik het spel ken, je leert het zo. Natuurlijk dat laat ik niet aan me neus voorbij gaan. Je moet tenslotte alles een keer meemaken. Er kwamen nog meer vrouwen uit de omgeving en een paar uit de straat, dus dan kon ik die ook meteen leren kennen. Om 7 uur moest ik aanwezig zijn. Iedereen had iets te eten meegebracht (behalve ik ), salade, hapjes, cake en er was genoeg tedrinken. Er waren 16 vrouwen in een huis, de buurman was gevlucht met zijn zonen, we hadden het huis voor ons zelf. Er stonden 4 tafels met 4 stoelen er omheen. Op 1 tafel stond een bel die het begin en het einde bepaalde. Je speelt met koppels van 2 aan 1 tafel. Met 3 dobbelstenen. Als je drie dezelfde dobbelstenen gooit van de het aantal waarvoor je moet gooien heb je Bunco, alle vrouwen gillen en je krijgt een speciale ketting om. Tot er weer een Bunco valt en ben je je ketting weer kwijt. Na 1 ronde heb je 2 winnaars en 2 verliezers, en de verliezers wisselen van tafel, en dan heb je weer andere partners. Al met al een hoop vrouwen gegil, lachen en noem maar op. Iedereen doet $5.00 in de pot. En dit gaat naar de persoon die de meeste Buncos heeft gescoord, de meeste partijen verloren heeft, en de meeste partijen heeft gewonnen. Het was een leuke avond, toch wel apart, weer eens iets anders dan een tupperware party. Er zullen er nog wel meer Bunco avonden volgen. Ik zal geen uitnodiging afslaan. Geweldig wat een vermaak van de Amerikaanse vrouw.

Never a dull moment


Kom net van buiten. Zo'n 15 minuten geleden (het is hier nog vrijdag) werden mijn oren onaangenaam bewerkt met een keihard geluid waar niet doorheen te komen was. Ik stond op en net als iedereen stak in mijn hoofd door de deur en keek in de gang waar het vandaan kwam. Toen ik zag dat iedereen toch snel zijn jas aantrok, zijn persoonlijke spullen bijelkaar begon te rapen en als een speer naar de uitgang ging werd mij toch duidelijk dat er iets aan de hand was. Het brandalarm was afgegaan en als makke schapen gingen alle bewoners van dit pand naar buiten. Gelukkig was het stralend weer buiten (heb bijna mijn "ietwat kalende" voorhoofd verbrand door zolang in de zon te staan) en vond niemand het erg om even naar buiten te gaan. Daar aangekomen hoorde we in de verte de karakteristieke sirene van een Amerikaanse brandweerwagen aankomen en kwamen de heren op hun gemak het pand binnen gelopen en hebben de boel professioneel onderzocht. Niets, nada aan de hand dus.. we konden zo weer terug. Toch wel weer moeilijk om na zo een enerverende gebeurtenis weer het werk op te starten, en dat op een mooie vrijdagmiddag...... ach...... never a dull moment!

Wednesday, April 06, 2005

Wonder girl


Zoals alle andere ouders zijn wij ook zeer onder de indruk van de presentaties van onze eigen kinderen. Als je de verhalen van leraren moet geloven zijn ouders de moeilijkste mensen om mee om te gaan als het gaat om de prestaties van hun kinderen. Ze hebben een zekere perceptie en verwachting van hun kroost en als je dan als leraar daar een andere mening over hebt of denkt dat het iets minder is dan geniaal dan zit je met de gebakken peren. Deze week hadden wij een oudergesprek op de school van Bo met Ms Carlson, haar leraar. Tijdens dit "parent-teacher" gesprek was Ms Carlson hadden wij een iets andere ervaring. Ms Carlson was raakte niet uitgesproken over de vorderingen van Bo in de klas en de snelheid waarmee ze zich het engels eigen maakt. In haar carriere als leraar had ze dat nog nooit meegemaakt. Bo leert de woordjes snel en als ze een nieuw woord hoort dan zit dat gelijk in haar hoofd. Goede daarbij is dat het er ook uitkomt en dat ze die woorden ook durft te gebruiken. Dat merken wij ook want Bo wisselt nu steeds meer engels en nederlands door elkaar, ook in gesprekken die ze met ons heeft. Dus we hebben de regel "thuis spreken we nederlands" maar ingevoerd want we willen niet dat ze dat gaat verliezen. Dus eind conclusie was dat het met Bo prima op school gaat. Om met de woorden van Ms Carlson te spreken: "Bo is a very smart kid and if she would be natively speaking english she would be at the top of her class for everything we do". Ja, ja een slim kind is leuk maar hoe moet dat voor ons als ouders in de toekomst? Straks wordt slim meer "bij de hand" en dan hebben de poppen aan het dansen........ we wachten rustig af. We zijn gewoon enorm trots op onze beide meiden hoe ze zich hier zo snel aanpassen.

Monday, April 04, 2005

neighbours, everybody need some neighbours

Zaterdag kregen wij een uitnodiging om zondagmiddag om 4 uur bij Steve en Kim tekomen voor de onthulling van hun nieuw aangekochte schilderij. Er waren tevens ook nog andere buren, dus dit werd ook tevens een kennismaken met wat buren die wij nog niet hadden ontmoet. Het schilderij dat werd onthuld, was geschilderd door een kunsternares www.mistymartin.com die bij ons aan de overkant van de straat woont. Misty genaamd, deze buurvrouw had ik al eerder ontmoet maar Milo nog niet. Ook was onze huiseigenaar met vrouw en kinderen er, Bob en Christine genaamd. En kinderen in overvloed inclusief die van ons. Er was genoeg drank voor iedereen en wat wat lekkers tehappen. Na een kleine introductie, de onthulling..... Het is een mooi schilderij en erg goed geschilderd. De bedoeling was dat het van 4-5 uur een gezellige bijeenkomst was maar het was erg gezellig en wij vertrokken pas om half 7 net als de anderen. Maar we hebben hier wel info opgedaan, dat het van de zomer erg gezellig kan worden. Dus dat beloofd nog wat.Het geeft ons in iedergeval een lekker gevoel dat we ook uitgenodigd waren. En na een gesprek met Misty, was ook zij wel benieuwd wat wij in ons huis hebben hangen (aan kunst) Herman Brood, Cremer, Anton Heyboer. Dus ik had vanmorgen Misty op de koffie. Het was de bedoeling dat ze papieren mee bracht over een expositie in NL van haar schilderijen (welke lokatie en stad het is) maar deze papieren had ze tegoed opgeruimd. Dus die komen deze week nog wel.

Sunday, April 03, 2005

Goodmorning IKEA speaking


Vandaag krijgen we de bank die we besteld hebben. Jawel op zondag leveren ze ook af. Op zich een top service natuurlijk. De 24 uurs economie viert hoogtij hier en dus ook bij IKEA. Als een extra service wisten ze bij IKEA te vertellen zouden we een telefoontje krijgen om te weten te komen of de levering 's ochtends of 's middags zou gebeuren. Dus zondagochtend gaat de telefoon. Ik schrik wakker, ren als een idioot naar beneden (we hebben alleen nog maar telefoon in de keuken, nergens anders) "Goodmorning IKEA delivery.."OM 7:00 'S OCHTENDS!!!! Wat een idioten. Daarbij komt nog dat vannacht Daylight Saving Time is ingegaan dus gevoelsmatig was het 6:00am. 24 uurs economie heeft zijn voordelen, maar soms is gewoon lekker slapen net zo waardevol.

Saturday, April 02, 2005

We lopen weer gelijk


Sinds vorige week is in Europa de zomertijd weer ingegaan. Dus lange avonden, veel licht en 's ochtends nog even wat donkerder. De afgelopen week was het tijdverschil tussen Nederland en Duvall dus 10 uur ipv 9 uur. Voor diegene die sinds we weg zijn 2 klokken aan de muur hebben, en we weten dat er een paar zijn, is er dit weekend weer een klusje. In de nacht van zaterdag op zondag (zondag overdag dus voor jullie) gaat ook hier de zomertijd in. Men noemt dat "Daylight saving time". Voor de rest van de zomer zijn we weer op 9 uur tijdsverschil beschikbaar. (Dus bel niet te vroeg op zondagochtend.....)

Monday, March 28, 2005

De commercie van pasen


Zoals jullie vast weten is Amerika het land van de ombegrensde mogelijkheden. Die mogelijkheden gaan zo ver dat alles wat traditie, cultuur of anderzins gemeengoed is, omgedoopt kan worden tot iemand zijn kans om geld te verdienen en hopelijk zijn/haar fortuin te maken. Zo ook de paashaas of Easter-bunny, deze heeft hier in de US ook het grote geld gezien. Afgelopen weekend zijn we met de familie naar het winkelcentrum in Bellevue geweest en daar stond op een mooi bord dat de paashaas die dag aanwezig was. Wat dat in de praktijk betekent is dat onze vriend de haas in een mooi huisje in het midden van het winkelcentrum zit en dan mensen daar in de rij staan om het een handje te geven. Dat is opzich geen groot probleem,maar....... daar moet natuurlijk voor de herinnering een mooie foto van gemaakt worden. Die kost dan minimaal $19,- tot max. $ 47 voor 4 foto's. !!! 4 foto's voor meer dan $40 en dat is dan excl de belasting dus wat er uiteindelijk uit je wallet gaat is nog meer !!!. Waar moet dat heen?? Hoe zouden wij het vinden als we Sinterklaas in Dec in het land ontvangen maar dat je hem alleen een hand kunt geven als je euro 20 overmaakt aan Sinterklaas BV? Gelukkig konden we zondag nog gratis eieren zoeken in onze eigen achtertuin, daar heeft de commercie nog niet toegeslagen

Sunday, March 27, 2005

Palm palm pasen, werk.werk.werk

Hoewel religie hier een belangrijk onderdeel van de samenleving vormt, is werk en het belang ervan net zo groot. Iedereen kent wel de verhalen dat zonder de vakbond hier niets van de grond komt en als je ergens geen lid van bent dat je dan ook niet aan de slag komt. Zeker in de bouw en dat soort omgevingen zie je dat vaak. Wat diezelfde vakbonden denk ik vergeten zijn is een bepaalde compensatie in te bouwen voor religieuse feestdagen die op zondag vallen. Het begrip 2e paasdag, 2e pinkster dan en tweede kerstdag bestaan hier niet. Dus na een regenachtig paasweekend hier in Duvall, kan ik maandag gewoon weer AAN HET WERK, terwijl een groot gedeelte van europa gewoon nog 2e paasdag aan het vieren is.... ach soms win je wat, soms verlies je wat. Thanksgiving en Independance Day (4 juli) komen er weer bij.

Wednesday, March 23, 2005

Vooral doorgaan.


Sinds enige tijd zitten beide dames hier op ballet. Duvall, hoe klein het dorp ook is, heeft allerlei faciliteiten en één daarvan is een balletschool. Nu moet je jezelf daar niet al te veel van voorstellen, het zijn 2 kleine zaaltjes in een soort "bouwkeet" op het locale industrieterrein aan de rand van de vallei. Maar toch een echte dansschool. En uiteraard geen ballet zonder mooi roze ballet pakje. Dus bijgaande een foto van Bo aan de bar zoals dat geloof ik heet. Ze doen het allebei heel leuk en Bo is als echt aan het bewegen op de muziek en soms zie ik er thuis ook wat stukjes van. Ergens eerste week Juni is er een uitvoering van de dansschool en eerst was het zo dat Bo en Nova te laat gestart waren om daaraan mee te kunnen doen. Nu is het toch zo dat ze aan het openingnummer mogen meedoen. Dus Jacq en ik kunnen als trotse ouders, en met samengeknepen billen kijken hoe de dames het er vanaf brengen.

Hoe belangrijk is zwemmen?

Gistermiddag voor het eerst met Nova gezwommen sinds bijna 3 maanden. Ze kon haar oren niet geloven dat ik vertelde dat we gingen zwemmen na zo een lange tijd. Of wilde? nou en of! Dus op naar het zwembad kijken wat het is. Bij de kassa betaald en daar werd me verteld waar de kleedruimte is, toilet, douches, lockers etc. Ik kwam de kleedkamer binnen. (een gezamelijk kleedhok voor de dames) geen aparte kleedhokjes. Ik dacht dat de gemiddelde amerikaan zich niet om gaat kleden in een gezamelijk hok, laat staan als het adam of eva costuum er aan tepas komt. Maar goed ik was tot op heden alleen daar met Nova. Dus lekker zwemmen, spelen. In een hoekje van het zwembad was een zweminstrukteur in het water bezig met zwemles voor 3 kinderen van ong. 2 en 3 jaar oud. Het spul werd watervrij gemaakt zonder bandjes of andere hulpmiddelen. De moeders zaten op de kant tekijken. (dit kunnen ze volgens mij zelf ook doen) Want zwemmen leer je een kind op deze leeftijd nog niet echt. Dus de amerikaan vind zwemmen voor hun kind wel belangrijk, dat blijkt..... Gelukkig waren nog wel 2 anderen moeders die zelf met hun kinderen aan het zwemmen waren. Dus ik ga de komende weken samen lekker met Nova iedere week zwemmen, ouder en kind zwemmen zoals in Zaandam hebben ze niet, wel kan Nova op zwemles als we willen, maar hier wachten we nog maar even mee. Na het zwemmen moest er dus weer omgekleed worden, nu was het kleedhok wel bezet, door de moeders van de leszwemmers. (aangekleed dus) Er schoot nog wel even door mijn hoofd, wat is het gebruikelijke hier als moeder om je omkleden? Ik ben er nog niet achter, gaat vanzelf gebeuren als ik er vaker kom. Tot op heden zal ik het maar op de zijn Hollands doen.

Monday, March 21, 2005

Snert-weer


Eten is in het buitenland altijd een onderwerp van gesprek, of je nu op vakantie bent of ergens permanent woont, over eten valt altijd te praten. Je probeert toch te zoeken naar datgene wat je kent, en waar je van houdt of iets wat daar op lijkt. Zo zijn we al 3 maanden bezig om iets van boter te vinden waar je mee kunt braden. Eindelijk deze week gevonden (na een tip van een andere nederlandse die hier al enkele jaren woont). Vandaag had ik de ulitieme surprise op mijn werken. De lunch in het cafetaria bevatte naast pizza, hamburgers etc etc ook SNERT. Echt waar, het lijkt er prima op, is ietwat aan de waterige kant maar het smaakt nagenoeg het zelfde. Wat een verwennerij deze maandag. Het heet hier Split Pea soup with Ham en ik ga zeker op zoek naar het blik ergens in de Safeway supermarkt. Er is alleen één ding. Ik mis de rookworst. Mijn dag had helemaal perfect kunnen zijn als ik een lekkere HEMA rookworst bij mijn Split pea soup had kunnen krijgen.... Er blijft altijd wel iets te wensen over, maar Nederland was weer eens dichtbij vandaag.

Thursday, March 17, 2005

koffie, koffie lekker bakkie koffie

Vanmorgen was ik uitgenodigd op de koffie bij een Nederlandse moeder die ik heb leren kennen via de school van Bo. Ze woont hier letterlijk 2 straten verderop. Er kwamen nog wat andere nederlandse vrouwen, dus het werd een echte nederlandse ochend. Erg gezellig, alle dames hadden op 1 na een man bij Microsoft werken en ik kende er maar 1. Wat zo een ochend wel niet opbrengt. In indergeval een boter om mijn vlees in tekunnen braden. Echte bak en braad kennen ze hier echt niet. Dus spatten zal het altijd. En een publiek zwembad, waar je gewoon kunt vrijzwemmen met de familie. Dit blijkt nog dichter bij dan we zelf ooit hadden kunnen bedenken. In Redmond, 15 min rijden met de auto. Dus de familie Schaap kan weer zwemmen. De meeste dames kenden elkaar wel van de Nederlandse club die hier is en van de Holland school. De moeder bij wie ik op de koffie was, is in beide erg actief, misschien wordt deze familie in de toekomst ook wel lid van de Nederlandse club.

Wednesday, March 16, 2005

De sluizen staan open


Waar de hele regio als weken op zit te wachten is eindelijk vandaag gebeurd. Het is gaan regen. Voor het eerst in weken heb ik vandaag echt mijn jas nodig gehad om van het ene gebouw naar het andere te komen en als ik naar huis rij dan zullen de ruitenwissers overuren maken. Naar het schijnt lijkt het nu een beetje op hoe de Seattle omgeving "normaal" is in deze tijd van het jaar. Maar het schijnt van korte duur te zijn want morgen is het weer droog. Weekend wat druppels maar daarna weer regen. Vorig week heeft de governeur van de staat Washington officieel een "emergency state" afgekondigd mbt de droogte dus iedereen is wel serieus over het potentiele probleem dat we in de zomer kunnen krijgen. Maar nu krijgt mijn gras eindelijk weer water en zullen de tulipen en de andere bollen het langer volhouden omdat ze voldoende water krijgen. De weermannen op TV staan te juichen omdat ze eindelijk iets anders te vertellen hebben en de boeren zijn blij dat er weer een water over hun landerijen vloeit. Kortom slecht weer en toch iedereen tevreden

Tuesday, March 15, 2005

Opgeruimd staat netjes

Vandaag de laatste grote fase van de verhuizing. Al onze huurspullen zijn vandaag opgehaald. Voordat onze eigen spullen afgelopen donderdag aankwamen hebben alle huurspullen (bedden, nachtkastjes, bank, stoel, eethoek etc.) in de garage gezet. Deze spullen konden niet eerder afgehaald worden dan vandaag vandaar. Toen Milo informeerde wanneer dit opgehaald kon worden en waar wij dan met die spullen naar toe moesten in die tussentijd, kreeg hij als antwoord, zet maar in je garage. En gelukkig hebben we ook een hele grote garage. Wat een gemak zo'n groot huis. Dit hadden we op Justpier nooit kwijt gekund in deze situatie. Vanmorgen kwam er eerst een dame al het serviesgoed inpakken en ik moest vanmiddag wachten op de vrachtwagen die alles zouden inladen. En gelukkig was alles op tijd wat ik had de dame vertelt dat ik om 3 uur weg ben. Om 2 uur kwam de vrachtwagen met 2 mannen die zeer slecht engels spraken en met mijn engelse ervaring dus ook nog slechter te verstaan. Ik had op dit moment meer iets aan een spoedcursus Spaans gehad. Maar goed ze konden me nog wel even duidelijk maken dat ze het eigenlijk niets vonden dat we het in de garage gezet hadden. De dame van vanmorgen had hier geen problemen mee. Maar goed. Ik dacht weghalen die spullen en ruzie maken want dat wordt moeilijk (in zowel engels als spaans) Maar eind goed al goed. Spullen zijn weg en opgeruimd staat netjes.

Monday, March 14, 2005

Mijn eigen computer


Ja, ja eindelijk, ik heb mijn eigen computer weer. Na 2,5 maand kan ik ook overdag me eigen @mail nalezen en beantwoorden. Milo heeft vanavond mijn computer ff in orde gemaakt. Toch wel makkelijk zo een computer mannetje waar ik mee getrouwd ben. Dus iedereen die vanaf nu een @mail naar mij stuurt, ik zal sneller antwoorden. Dus weer een prettige bijkomstigheid sinds onze container is aangekomen.

Sunday, March 13, 2005

Hottub evening


We hebben zaterdagavond onze eerste hot tub avond gehad. We waren door Steve en Kim, onze buren, uitgenodigd om zaterdag avond even een borrel te komen drinken en ze vroegen of we zin hadden in een hot tub evening en of we eigenlijk wisten wat het was. Tuurlijk kennen we de hot tub en het leek ons wel wat. Dus om 9:00 's avonds, nadat we Bo en Nova in bed hadden gelegd en dat ze sliepen, zijn we in onze zwembroek, bikini, en de joggingbroeken naar hiernaast gegaan. Gezellig een biertje gepakt, had als kado een 6-pack Heineken meegenomen, en toen naar de tuin. Voordat de jogging kledij uit ging, werd eerst het licht uit gedaan in de tuin, want "the neighbours don't need to see us", daarna gezellig met zijn vieren in de hot tub en de hele avond gekeuveld over van alles. Erg gezellig. Voordeel van dat het zo donker is is dat je dan alle sterren echt heel helder kon zien want over het algemeen is het hier veel donkerder dan in Nederland en als het helder weer is en er geen maan is, zie je verschrikkelijk veel. Dan is zo'n hot tub wel genieten. Ik ben al aan het sparen, want zo een gezellige zaterdag of vrijdag avond, en relaxed het weekend in gaan, dat lijkt me wel wat....

Thursday, March 10, 2005

Huize Schaap is compleet


vNa een hele lange dag en met nog heel veel werk voor de boeg in de komende weken hebben we vandaag weer ene hoofdstuk van de verhuizing afgesloten. Even na 10:00 kwamen de heren, drie man sterk, met de vrachtwagen voor de deur en even na half 5 gingen ze weer weg. Alle spullen zijn aanwezig en we hebben weer kleren, speelgoed, onze andere computer, etc etc etc.
Helaas heeft niet alles de reis naar de US overleefd. Het dressior en de tuinkachel hebben schade opgelopen. Het dressoir is er het ergste aan toe, hij is total loss. De hele bodem ligt er onderuit en die kunnen we, nadat denk ik de verzekering is langsgeweest, bij grof vuil zetten. De tuinkachel heeft twee scheuren en die zouden wel een kunnen knappen als we hem voor het eerst aanzetten. We hadden vandaag ook 2 keer live de webcam aanstaan en een tijdje sessie open met Gerard (mijn zwager) om alles te zien en de andere was met Winni (collega) die ook naar de US komt met gezin en zo even een sneak preview kreeg van een en ander. We hebben wat foto's gemaakt dus je kunt zien wat voor puinhoop het nu bij ons is op http://groups.msn.com/schaapjesgousa/verhuizing.msnw?Page=1 en dat we daar de komende weken wel zoet mee zijn om dat weg te werken.

Wednesday, March 09, 2005

Morgen 10 Maart komt ons huis aan


Na exact 10 weken (dat is dus meer dan 3 maanden) komt morgen de container aan in Duvall en maken we NE 138th Place ons eigen huis. We zien er echt naar uit en zijn vanavond al bezig geweest om wat zaken voor te bereiden, te bedenken waar we alles willen neerzetten en waar we tijdelijk alle huurmeubelen neerzetten die ze dinsdag a.s pas kunnen ophalen. Duvall is wat ze hier "rural country"noemen en daar komt de vrachtwagen niet elke dag. Waar we ook vandaag achter kwamen is dat "uitpakken" hier een vreemde betekenis heeft. De verhuizers pakken alles uit de dozen en zullen alle spullen weer in elkaar zetten, alleen wat ze niet doen is het op de plek zetten waar het hoort. Dus ze halen de kleren uit de doos maar stoppen het niet in de kast, halen de kopjes uit de verpakking maar zetten ze niet in de keukenkastjes, ze zetten het op een "flat surface". We moeten maar even met de mannen zelf praten want dit gaat natuurlijk niet echt lekker werken zo. Zo leren we weer wat nieuws.

Tuesday, March 08, 2005

Waarom zwanen en konijnen niet samen gaan


De trouwe lezers van deze blog weten dat we aan het begin van dit avontuur de nodige problemen hebben gehad met het meenemen van Flapje naar Duvall en dat de keuze uiteindelijk gevallen is op het zoeken van een nieuw huis voor hem. Nog steeds kan ik teleurgesteld terugkijken op de flexibiliteit van de KLM die een bepaalde regel ingesteld hebben zonder daar een bepaalde reden voor te hebben. Dat ze zelf zo stom geweest zijn een aantal jaren geleden een kist met knaagdieren door een hakselaar te halen moet een klein meisje boeten en kan ze haar konijn niet meenemen. Nu dachten we dat Bo vrede heeft met het nieuwe huis wat we voor Flapje gevonden hebben. Geheel "out of the blue" (aardige woordspeling mbt de KLM) kwam ze vanavond in dikke tranen naar beneden. Eerst dachten we dat ze haar vriendinnetje miste maar toen kwamen door de tranen heen toch de woorden dat ze Flapje miste en dat hij in Nederland woonde en dat ze er niet heen kon. Het meisje was even ontroostbaar en het hart van Jacqueline en mij was even gebroken om onze meid zo verdrietig te zien. We zullen er wel weer overheen komen maar die zwaan weet niet wat hij dit meisje aangedaan heeft en niemand kan het konijn vertellen wat hij fout heeft gedaan....... Heeft iemand toevallig het e-mail address van die zwaan?

Monday, March 07, 2005

Beren??


Bo gaat steeds meer integreren. Ze spreekt de buren aan als we in het weekend thuis zijn, doet met alles mee op school en heeft al een tweetal vriendinnetjes waar ze veel mee om gaat. Ze voelt zich daarbij ook veilig en wil dus ook bij hen gaan spelen. Prima natuurlijk en voor ons ook een indicatie dat ze het naar haar zin heeft op school. Ze heeft al gespeeld bij Cara die wonen in de buurt van school (Stillwater) en hebben daar een soort boerderij met o.a paarden etc. Vandaag was het de beurt aan Maddy die ook bij haar in de klas zit. Na de middag ging ze met Maddy en haar moeder mee en is Jacqueline erachter aangereden om te zien waar het was en toch ook even te zorgen dat alles goed was. Maddy woont echt in de middle of nowhere. Het is bijna 30 min rijden van school en ligt letterlijk midden in een bos, aan een rivier. Haar ouders hebben daar een groot stuk grond gekocht en hebben daar een tijdelijk huis en gaan een nieuw huis neerzetten. Volgens Jacq was het dusdanig ver weg dat ze het zonder de hulp van de moeder van Maddy ook nooit gevonden zou hebben. Bij het thuis brengen kwamen de verhalen los. Ze hebben bij de rivier een beverdam en Bo weet nu wat Beavers zijn in het engels en snapt ook wat ze daar doen. Al dat leven midden in de natuur heeft ook zijn nadelen volgens Maddy's moeder. Naast de bevers en de herten en andere dieren die ze in hun achtertuin hebben komt het soms ook wel eens voor dat de beren langs komen. Ze eten alleen bessen alleen als het een slechte zomer is en de bessen op zijn komen ze op het vuilnis af voor het eten. Dus nu hebben ze de vuilnisbak op het dak gezet om ervoor te zorgen dat ze bij het wegbrengen van de vuilniszak niet tegen een gezellige bruine beer aan lopen. Nu lijkt mij wonen in de natuur geweldig en heb ik in ons eigen huis al het gevoel dat ik dat doen maar beren in de achtertuin gaat mij te ver. Geef mij de mollen maar die we nu in het gras hebben.

Sunday, March 06, 2005

Weer 12 jaar......


Zo'n 25 jaar geleden was spelen toch wel anders. Cowboytje spelen in de "heuvels" (wat later de ringweg A10 zou worden) met zelf gemaakt pistolen van hout of blaaspijpjes van elektra-pijp.
Toen hadden we wel skateboards en nu hebben we skatesteps. Toen woonde ik alleen in een vlak land, dus alles wat je op je skateboard deed moest je zelf voortbewegen, nu woon ik op een kleine heuvel en dus kunnen de meiden van boven de heuvel af rijden op hun stepjes en netjes voor het einde van de straat weer stoppen. Dat kan natuurlijk altijd op de stoep, maar op de asfalt rijbaan is natuurlijk veel leuker, en dat mag als papa erbij is. Vind papa ook leuk, dat mag hij zelf ook eens naar beneden en zich 12 jaar voelen. Kinderen maken je weer kind ... en dat is eigenlijk helemaal top.

Saturday, March 05, 2005

Jeugdtrauma eindelijk voorbij


Thuis bij mijn ouders hadden we altijd de ruimte. Mooie grote tuin, veel speelruimte en ook veel gras om te voetballen of om een zwembadje neer te zetten. Alleen naarmate ik ouder werd kwam ik erachter dat er ook nadelen aan kleven aan een groot grasveld. Maaien. Op een gegeven moment werd er toch wel verwacht dat ik een constructive bijdrage aan het huishouden ging doen en volgens mijn ouders was het maaien van het grasveld daar een mooie gelegenheid voor. Nu hadden we altijd een motormaaier alleen die was stuk dus er moest een nieuwe komen en dat was een trek en duw ding. Een handmaaier dus. Jarenlang hebben ik en mijn broer geploeterd om het gras gemaaid te krijgen zeker als we weer eens te laat waren of op vakantie geweest waren en je er eigenlijk met de handmaaier niet meer door kwam. Nu zijn we in Duvall, jaren later, en heb ik zelf een huis met een ruime tuin met grasveld en speeltoestellen voor de kids. Daar kleeft natuurlijk wel een nadeel aan. Maaien. Maar ik heb geluk. De buren hebben 3 jongens van de leeftijd 12 - 16 en een daarvan is een echte ondernemer. Hij maait het gras voor $ 12,- per keer, voor en achter en neemt dan ook de kantjes mee. Eindelijk na 37 jaar heb ik iemand die voor mij het gras kan maaien.

Friday, March 04, 2005

Oogjes met lucifershoutjes


Vandaag hebben Jacq en ik rondgelopen met luciferhoutjes in onze ogen om ze open te houden. Helaas was ons vannacht niet zoveel nachtrust gegund. Gisteren overdag was Nova begonnen met wat te overgeven en een beetje koorts en we hebben haar naar bed gestuurd met een mooie paracetamol torpedo-pil (zetpil) en ze ging prima slapen. Alleen om 1:00am begin het. De dame werd wakker en had helaas inhaar bedje overgegeven. Bed vies, pyama vies, Nova vies, dus aan de slag en haar schone kleren aan doen en dan maar bij ons in bed. Nu houden we heel veel van onze kleine meid maar een grotere woelwater is er niet. Nova kan niet stilliggen, er beweegt altijd wel wat, haar voet, haar vingers, hoofd, maakt niet uit. En als je er dan naast ligt dan val je gewoon niet in slaap. Naast dat gewoel hield ze niet zo veel binnen en elke slok water die we met moeite binnen kregen kwam er na een 1/2 uurtje wel weer uit. Dus vanmorgen maar even thuis gebleven zodat Jacq Bo naar school kon brengen. Gelukkig bleef het water en nu in zitten en heeft Nova in de ochtend 5 rijstwafels opgegeten( had gisteren op de hele dag maar 1/4 appel op) en heeft ze vanavond een goed bord aardappelen en groente op. Ze is weer op de weg terug, zo snel als het gekomen is, lijkt het ook weer weg te gaan. Gelukkig maar.

The date is set, 10 Maart komt de container


De mail is binnengekomen van de verhuizer dat de container door de douane is en dat de spullen bij hen in het magazijn zijn aangekomen. Eindelijk zijn onze spullen binnen handbereik!! Na precies 10 weken geleefd te hebben in mijn oude slaapkamer, een vliegtuigstoel en een leeg huis waar ik een hotel gevoel bij kreeg komen eindelijke de knusse huizelijke spullen van de Justpier aan in Duvall. Precies op de dag af hebben ze er 10 weken overgedaan want de kisten vertrokken op de donderdag tussen kerst en oud & nieuw. Wat lijkt dat al weer lang geleden, kerst 2004. Nu kunnen we gaan nadenken waar de banken komen te staan, waar we de spiegel gaan ophangen, hoe het met de schilderijen moet en kunnen we eindelijk andere kleren aan dan diegene die we de laatste 10 weken gedragen hebben en waar ze me hier in kunnen uittekenen. Als je er aan begint denk je, ach wat is nu 10 weken, dat is zo voorbij, even leven uit een koffer en klaar. Maar nu hebt bijna voorbij is gaat het wel kriebelen en hebben we het gevoel dat we ons huis weer terug krijgen.

Tuesday, March 01, 2005

Fietsenrek


Wij hebben een extra fietsenrek in huis, fietsen volgen nog. Dit was al weken aan de orde, deze tand en ook andere inmiddels, zat al weken los, voor we hier naar toe vertrokken. Maar nu zat hij nog aan een "draadje" Het zat niet echt lekker meer volgens mij, dus dan moet ik hem eigen handig even helpen. Bo weet inmiddels hoe dat voelt en vind dat ook prima, als ze eenmaal zover is. Dat was vanavond dus, fluitje van een cent, hij was eruit voor ik er erg in had. Voor Bo zal het even wennen zijn zo'n fietsenrek in je mond, mij benieuwen, het zal niet lang duren met die andere voortand denk ik, die zit ook al aardig los.

Monday, February 28, 2005

Dubbele verjaardag, dubbel gevoel


Het einde van mijn eerste 33 uur durende verjaardag is in zicht. Op zich is het een vreemd idee dat je een langere verjaardag hebt dan de gewone 24 uur. Vandaag was ook een beetje vreemde dag en een dag met dubbele gevoelens. Verjaardagen bij ons zijn gebeurtenissen waarbij de hele familie bij elkaar komt en waarbij je zeker weet dat je iedereen ziet. Ouders , broer, zwagers en andere familieleden, vrienden en buren. Ik ben een echte verjaardagman. Een verjaardag niet gevierd is een dag niet gefeest. Zoals hier beneden te lezen is ben ik vandaag verrast door de meiden en ook door de kaarten en telefoontjes die ik vandaag en dit weekend heb gekregen. Op het werk ging het wat minder, niemand die weet dat je jarig bent, en ik ben nu ook niet de persoon om het van de daken te schreeuwen. Geen idee of je trakteert bij een amerikaans bedrijf als je jarig bent, dus heb dat ook nog even in het midden gelaten en tegen 16:00 had ik het helemaal gehad en ging ik met een humeur van een zuurpruim terug naar huis. De suprise-party van de meiden was midden in de roos, en ik hield het niet droog meer. Op dit soort momenten komen ook de nadelen van een avontuur aan de andere kant van de wereld naar boven en die zijn niet altijd even leuk. Je familie en vrienden zijn 10.000km verder en hoewel de telefoon en internet veel van de afstand overbruggen blijft het een toch net niet gevoel op zo een moment. Om met de woorden van Cruyff te spreken: "elk nadeel heb zijn voordeel", welnu dat is anderom ook zo en ik ben vandaag met mijn kop hard tegen een van de nadelen aangebotst. Morgen weer een mooie dag en een nieuw avontuur, want ook dat is onderdeel van een avontuurlijk leven, elke dag is weer anders, elke dag een frisse start.

Feestje


Het eerste familie feestje in huize Schaap, voor outsiders doen we niets, maar als gezin kun je dit niet voorbij laten gaan. Dus Milo werd vanmorgen wakker gezongen door het dameskoor, kado's op bed met alle toegezonden kaarten (deze hadden wij, de dames onderschept) Vanmiddag met Bo en Nova uit school vandaan naar de Safeway en iets lekkers gekocht, donuts met hagelslag erover en er mochten ballonnen, servetten, bekertjes en brdjes gekocht worden. We gingen een feestje vieren als papa thuis kwam. Ballonnen blazen, stoel versieren, tafel dekken en we waren net optijd klaar voor Milo thuis kwam. Daarna uiteten bij xtapa de mexicaan in het dorp. Onze wijze Bo maakte met haar engels de ober wel even duidelijk dat haar papa jarig was. Milo was trots op haar, maar of hij ook blij was met dit bericht moest nog blijken. Na het eten kwamen alle obers aan tafel zingen (happy birthday) hoed op, foto en een klein toetje met kaars. Bo en Nova vonden het in iedergeval geweldig. Good job Bo!!!! Gr Jacqueline

Sunday, February 27, 2005

Voor het eerst meer dan 33 uur jarig

Op dit moment, 20:18 op 27 Feb, is het in Nederland 5:18 op 28 Feb en dat betekent dat ik JARIG ben!!. Vanaf vanmiddag 15:00 ben ik officeel jarig want ik ben in NL geboren dus verjaar ik ook in NL tijd. We nemen er vanavond al een borrel op en morgenochtend wordt ik wakker gemaakt door de meiden met gezang en kado's. Looking forward to it. En de verjaardag eindigd pas op 00:00 op 1 Maart 2005. Dus ik heb nog 29 uur te gaan. Feest je mee???

And the Oscar goes to....


We zitten op dit moment life naar de Oscars te kijken. Op zich is het wel een grappig idee dat iets waar je vroeger altijd "de volgende dag" naar kon kijken, bijv de Oscars, de Indy 500, de World Series, dat je dat nu live kan volgen op 1 van de 125 TV kanalen die we hebben. Op dit moment heeft net Hilary Swanck de Oscar gekregen voor beste actrice... we kijken weer verder, maar eigenlijk weet ik de uitslag al. And the Oscar goes to.... Jacqueline voor ongelooflijke ondersteuning en geloof in dit avontuur en om zo gek te zijn om met me mee te gaan.

Het is/lijkt lente!!


De natuur is ook van slag hier in Duvall. Alle bollen tulippen, narcissen noem het maar op komen al door en staan compleet in bloei. De knoppen komen aan de bomen en bij sommige zie je de kleurrijke bloesem al weer groeien. Aan de andere kant zie je het water in de rivier steeds lager worden en werd er gisteren op het nieuws al gesproken over een officiele droogte periode en dat de gouverneur van de staat Washington er over denkt om een officiele noodtoestand mbt de droogte af te kondigen en al te denken aan besparende maatregelen. Iedereen die je spreekt heeft het over het mooie weer, maar ook over de komende zomer en het te kort aan sneeuw waardoor er water tekort kan ontstaan. We zullen zien, nu gaan we nog even genieten

De genoegens van een veranda


Naast de woonkamers, slaapkamers en badkamers heeft dit huis nog een uniek onderdeel en dat is de veranda. Als je dat ziet bij die oude amerikaanse maar ook engelse huizen dan denk je aan rieten-stoelen, een schommelstoel en bejaarde dames en heren die hun cup of tea krijgen. Welnu het weer is ook hier nog steeds bijna zomers en de lente is al volop aan de gang. We hebben de eerste bollen al boven de grond. Zoals je op ons foto album kunt zien zijn we dit weekend met de veranda aan de gang geweest. (Het was hier vandaag windstil en 15 - 17 graden). Vanochtend zaten we nog op twee oude verf-emmers te genieten van de ochtend zon, vanmiddag hebben we gezorgd dat we in de toekomst echt van de veranda kunnen genieten. Twee rieten stoelen en een tafeltje. Wat we gelijk merken van een veranda is dat het een heel sociaal effect heeft. Jacqueline zit als de koningin van Duvall op haar stoeltje en iedereen die voorbij komt zwaait en Jacq zwaait terug alsof ze Beatrix zelf is. Ook contact met de directe buren gaat vanzelf met een veranda. Je gaat zitten en binnen no-time heb je de buren bij je staan voor een praatje en beginnen de kids met de kinderen van de overburen te spelen. 's Middags toen we terug kwamen van het bos (is 10 min rijden en je komt in een oase van rust en heel veel bomen) en we weer even op de veranda zaten, kwam een buurjongen met zelfgemaakt koekjes, nog warm, en bood ons een schaaltje aan. Koekjes bakken is een nationale sport hier, zeker voor huisvrouwen, dus ik heb Jacq al gevraagd wanneer de oven hier opgestookt gaat worden..... wie hier langs komt wordt proefkonijn.......

Friday, February 25, 2005

Drop me off

Vandaag na 6 weken school, in Amerika, een taal die onze dochter Bo niet machtig was, is het tij gekeerd. Deze week is ze voor het eerst bij een vriendinnetje gaan spelen. Ik heb er daar afzet na schooltijd en 1.5 uur later weer opgehaald. Dit meisje Cara genaamd had dit al een tijdje in het hoofd en onze Bo kwam nu uit school met het bericht dat ze bij Cara wilden speelden en of ik ff een afspraak met haar moeder wilde maken. Oke dan....... Ze vonden het beide geweldig, en er zullen vaker afspraken gemaakt worden. Het sociale leven van onze dochter wordt langzaam weer opgepakt. Tot de dag van gister moest ik nog mee het schoolplein op tot de bel ging, en dan nog mee naar binnen, daarna ging ze de klas binnen maar met moeite en kon ik met Nova de school weer verlaten. Maar vandaag.... zomaar uit het niets, zei ze, zet me maar af bij die drop off plaats dan blijf jij zitten en doen ze de deur voor me open en ga ik alleen naar het schoolplein. En rij jij weer weg, (net als alle anderen) Ik vroeg nog of ze het zeker wist dat ze dat wilde. Ja was het antwoord. Oke....... weer een mijlpaal voor onze meid. Daar ging ze, met backpack op zwaaiend en lopen naar de speelplaats waar alle kinderen zijn voor de bel gaat.... Wat zijn we trots op haar!!!!!

Thursday, February 24, 2005

Mooi weer is leuk maar.....


Een van de argumenten die ik gebruikt hebt om Jacqueline (en mijzelf) te overtuigen dit avontuur aan te gaan is de enorme natuur in de omgeving van Seattle en ook de eenvoud waarmee we kunnen gaan skieen omdat de pistes ongeveer 45 min rijden van ons huis zijn. Hoe kon ik het weten dat dit jaar 2004/2005 de slechtste winter tot nu toe is en dat er van skieen voorlopig echt niets gaat komen omdat de pistes dicht zijn en dat de dichtstbijzijnde pistes die wel open zijn in Canada liggen en zo een 4 -6 uur rijden zijn. Je hoort hier niet anders dan klagen over het slecht ski-seizoen en dat de pistes dicht zijn. Deze week is het midwinter holiday en veel mensen willen dan gaan skieen maar helaas, men kan beter de zwembroek inpakken. Bijv vandaag heb ik buiten mijn lunch gegeten, in het zonnetje met opgestroopte mouwen.
Ik kijk dan ook met knarsende tanden en ingehouden jaloezie naar de plaatjes die ik zie uit Oostenrijk en andere alpenlanden, waar de sneeuw volop aanwezig is, de Gluwijn rijkelijk vloeit en iedereen op de lange latten staat. Waarom heb ik ooit geklaagd dat skieen 11 uur rijden is.... als het 45 min rijden is dan is er helemaal niets. We blijven hopen op een "na"winter met sneeuw en de kans om toch dit jaar 1 keer op de latten te kunnen staan.

Monday, February 21, 2005

Update over de spullen


We hebben eindelijk een update gekregen van de container met onze spullen. De boot is aangekomen in Oakland in California (bij San Francisco) en de container staat daar nu te wachten om in te klaren bij de douane. Dat kan 3 tot 10 dagen duren en dan gaat hij op de trein naar Seattle. Helaas moet hij eventueel in Seattle nog een keer door de douane (vraag me niet waarom) en dan wordt de afspraak gemaakt om alles bij ons af te leveren. Dus ergens begin Maart zullen we onze spullen eindelijk hebben en wordt het huurhuis eindelijk ons huis.

Trouwauto for sale


Nu we opweg zijn naar onze tweede mijlpaal in ons huwelijk (10 jaar) blijkt dat sommige van de herinneringen onder onze neusen beginnen te verdwijnen. Tot onze schrik staat de rode BWW 2000 (Red the color of love and BMW forever) te koop. De trouwauto die ons op die mooie 24 April de hele dag heeft vervoerd en die daarna we regelmatig konden bewonderen wanneer hij door de buurman met liefde werd vertroeteld. Op die momenten ons de kans gaf weer even terug te gaan naar die mooie dag. Nu is er gelukkig geen connectie tussen deze verkoop en de staat van ons huwelijk, maar pijn doet het toch. Kan ie niet in een container naar de US, we hebben garages genoeg hier in Duvall!!

Sunday, February 20, 2005

Een nieuw karretje voor Jacq


We hebben het wagenpark compleet. Deze week moesten we de huurauto inleveren en was het dus zaak dat we voor Jacq een nieuwe Cinquecento kopen. Ze was altijd blij met die rugzak dus we gingen weer op zoek naar een Amerikaanse backpack. Hij is iets groter uitgevallen. Echt een top karretje, een Mercury Mountaineer V8 Premium met AWD en een trekhaak !!! Ja, ja de sleurhut kan erachter. Loopt als een naaimachine en slurpt lekker de $ 1,25 per Gallon (3,7 liter) op alsof het limonade is. Als we terug gaan nemen we hem gewoon mee, na 2 dagen willen we al niet anders meer. Kijk voor meer foto's op ons fotoalbum op MSN. Nu is de keiharde strijd losgebarsten is huize Schaap wie met met Mercury en wie met de Ford gaat rijden. De Ford is van 98 en is een 4 wheel drive met een ruw randje, de Mercury is van 2002 en een limousine op hoge banden en veren. Vrees dat Jacq gaat winnen en de Mercury neemt. Ja het is ook een eind rijden naar school en de supermarkt....... daar heb je goede stoelen voor nodig.(ik had ook nooit moeten beloven dat zij de nieuwe auto kreeg, dom, dom, dom).

Exploring the area


Dit weekend was het weer helemaal top. De afgelopen dagen was het al strak blauw en lente-achtig warm, maar meestal kwam er in het weekend wat regen, welnu dit weekend niet. Zowel zaterdag als zondag was de hele hemel zonder wolken en kon de zon zijn vroege werk doen. Zodanig dat de bollen al denken dat het lente is en de eerste krokussen en tulpen al aan het doorkomen zijn. Omdat je toch iets van de omgeving moet leren kennen als je hier bent. (duurde bij mij zeker 5 jaar om de Zaanse Schans te bezoeken toen we nog in Zaandam woonden) zijn we een toertje gaan maken. We zijn heen via de brug naar Whidbey Island gereden en daar een rondje gedaan en dan met de pont weer terug naar de omgeving van Seattle. Wat een fantastische omgeving. Dit zijn heel veel eilanden en baaien van de Pacific Ocean waarbij de bomen tot aan het strand reiken. Als dan de zon laag staat en de hemel blauw is dan is het toch een mooi leven. Kijk op ons foto-album voor de mooiste plaatjes. Wie ook deze kant op komt moet zeker ook even die kant op gaan. Het is maar 1,5 uur rijden maar ultiem genieten van de natuur, de rust en de zee. Van de zomer zal het denk ik wel drukker zijn dan nu op 20 Feb.
Weer een bevestiging gevonden dat we het hier wel naar ons zin gaan hebben de komende jaren.

Saturday, February 19, 2005

Shall I call 911 ?

Nou.....breng me liever ff naar huis, Ik ben vanmorgen maar eens gaan sporten, lekker weertje vrieskou maar zonnetje, perfecte dag om tebeginnen met hardlopen. Dacht ik..... Ik had inmiddels 6 weken niet gelopen maar rustig beginnen kon geen kwaad. Het is toch wel heuvelachtig hier, anders dan het vlakke Nederland, het was 8.30 uur ochtend....misschien ook geen perfecte tijd voor mij, ik sport altijd sávonds. Dit viel tegen, letterlijk ,de straat uit Big Rock road op rechtsaf de volgende neighbourhood in rk was bekaf, dacht even rustig aan dan kom ik weer op bij en ga ik weer rustig terug naar huis. Dacht ik.... Ik werd niet lekker, zwart voor mijn ogen en dacht dit gaat niet goed. De eerste auto maar laten stoppen toen ik de chauffeur sprak was het eerste wat ze me vroeg.. Shall I call 911? Nou no thanks, bring me home please, next neighbourhood. Voor Milo even schrikken dat ik thuis gebracht werd maar ik kwam gelukkig snel weer op orde. Ik denk dat ik volgende keer maar ga sporten bij wat warmer weer en s'middags want mijn conditie is toch wel erg snel gezakt.

Friday, February 18, 2005

Q is niet meer


Een triest verhaal. Martin Perels (rechts op de foto) was destijds Quant in de bekende jeugdserie Q en Q. Op 44-jarige leeftijd is hij aan de gevolgen van een hersentumor overleden. De KRO maakte twee series van Q&Q in 1974 en in 1976.
Mmmmm. 1974 en 1976 dat is meer dan 30 jaar geleden en ik kan mij de serie nog herinneren!!! Dat geeft wel een gevoel van ouderdom. Klopt ook wel als je maandag over een week 37 wordt.

Regen, hoezo regen in Seattle


Seattle staat bekend als de natste stad van de Verenigde Staten met jaarlijks 156 regen dagen. (Een dag waarop ergens tijdens de dag regen valt). Nu sinds wij er zijn hebben we qua weer wel al alles gehad, regen, sneeuw, ijs, maar de laatste 2 weken vooral zon. Heel veel zon, met 's nachts temp rond of onder het vriespunt, (in ons boerendorp zelfs lager tot -6 graden) en overdag warm lente weer. Kan al 2 weken zonder jas van meeting naar meeting rennen en tijdens lunch van de zon genieten. Groot nadeel van dit prachtige weer is dat er zeer weinig sneeuw ligt in de bergen en dat veel ski-gebieden in de buurt gesloten zijn. Dus als we willen skieen moeten we even naar de Canadeese buren. Ook niet verkeerd overigens. Maar ik zal niet te vroeg juichen want de winter en lente duurt nog lang en zo als een oud hollands spreekwoord zegt: "Maart roert zijn staart". Misschien kennen ze dat in Duvall ook wel....

30 april, USA-style


Elke derde maandag in Feb vieren de amerikanen President's Day. Dat gaan we deze komende week voor het eerst meemaken. Iets zegt mij dit niet te vergelijken gaat zijn met de feest en zuip partijen die wij hebben als we de verjaardag van Beatrix en Juul vieren op 30 April in Amsterdam. Toch is het wel hetzelfde. De oorsprong van deze dat is de verjaardag van George Washington (22 Feb) de eerste President van de US. Alle ambtenaren zijn vrij en ook de scholen zijn voor 1 of meerdere dagen dicht. Dus Bo en Nova kunnen maandag op hun kleedje in de voortuin de "vrijmarkt" gaan vieren. Of zou dat toch een beetje raar zijn?
Ik kijk al uit naar 30 april, veel oranje, de vlag uit aan het huis, Heineken en oranjebitter en onze eigen versie van Koninginne Nach.. met veel Nederlandstalige muziek......

Tuesday, February 15, 2005

Met Photodraw kun je een hoop doen


We zijn nu bijna 6 weken weg en met alles wat we hier al gedaan hebben en meegemaakt hebben lijkt het al weer eeuwen geleden. Vandaag stuurde Gerard, (Jacq's broer) nog wat foto's na van ons afscheid op Schiphol. Erg leuke foto's en het gaf wel weer even hetzelfde gevoel wat ik had toen ik daar op 6 Jan door de douane ging en we met ons gezin het avontuur gingen starten. Kijk op http://groups.msn.com/schaapjesgousa/reiseneerstefotos.msnw?Page=1 voor de andere foto's en hoe wij toch met gelukkige gezichten naar het vliegtuig gingen. Er zat geen foto tussen van vieren die de familie uitzwaait, geen probleem met de computer kan alles dus ook een mooie afscheidfoto in elkaar zetten..........

Monday, February 14, 2005

Happy Valentine


Uiteraard is bij iedereen in Nederland Valentijnsdag al helemaal voorbij maar wij zitten er nog midden in. Valentine day hier heeft hetzelfde niveau van commercie als Moederdag in Nederland. Het is echt idioot op welke manier iedereen aangespoord wordt om toch vooral een kado te kopen voor zijn/haar geliefde. Vandaag waren de bloemen niet aan te slepen en bij de receptie van mijn gebouw stonden verschillende bossen (groot en klein) te wachten op hun valentine die ergens hier in dit gebouw werkt. Op onze afdeling hadden we vandaag valentine-gebak en mensen gingen ook eerder naar huis. En wordt al vanaf kleins af aan bijgebracht dat dit zo hoort. Nova had vorige week een valentine-party op school en Bo vandaag. Voor alle klasgenoten een kaart hebben (speciale kleine kaartjes die je in de winkel kant en klaar kunt kopen), iets van fruit of drinken om uit te delen (to share) die dag en uiteraard is er de afgelopen dagen al redelijk wat geknutseld met hartjes etc etc wat vandaag mee nar huis mag.
Waar is de tijd gebleven dat je met weinig middelen en veel woorden de liefde verklaarde aan je oogappel en dat de waardering kwam uit de creativiteit en niet uit je credit card.....

Sunday, February 13, 2005

Welkom Teun


Schaap en Gallas in Kampen hebben de familie uitgebreid met een nieuwe aanwinst. Teun een jonge Labrador met een leuke snuit en lieve bruine ogen. De dames hier zouden graag met hem gaan spelen en deze aanwinst heeft ze ook op een idee gebracht. Nu, dat zal niet snel gebeuren maar het zit wel in hun hoofd. Zoals al eerder genoemd, ze doen nu ballet en dat zal een uitdaging worden waar ze al hun energie in kwijt kunnen. Ze hebben nu beide een mooi roze balletpak gekregen met een bijpassend rokje dus ze zijn er helemaal klaar voor. Ze hebben er helemaal zin in en elke keer als ze terugkomen zijn ze helemaal happy. Ze vragen nu of de radio op klassieke muziek kan, doen hun ballet spullen aan en dansen de hele middag in hun speelkamer op pianomuziek van eender welke componist. Nooit verkeerd voor hun muzikale opvoeding.

Vroem. Vroem.....


Ja, de eerste is binnen. Om toch op een redelijke manier naar je werk te komen uit het landelijke Duvall was de aanschaf van een karretje noodzakelijk. Vrijdag heb ik hem opgehaald bij de Microsoft collega waar ik hem van gekocht heb. Auto's zijn vreemde dingen hier. Het land is er helemaal voor gemaakt en zeker ook voor de auto's van dit formaat. Parkeren is in veel gevallen gratis en overal is plek. Natuurlijk is echt een echte mannen auto. All Wheel drive, een hele dikke V8 (als je gas geeft hoor de de motor grommen en de tank slurpen) met dikke all weather banden en treeplanken die nodig zijn om er ook in te kunnen komen. De meiden hebben die ook nodig om er nog een beetje in te komen. Auto kopen, zelfs van een particulier geeft soms ook wat verrassingen. Natuurlijk koop je zoals het is en weet je dat je daar dan ook de prijs op afstemt. Dus ik een mooie prijs met de man gemaakt en we gaan vrijdag tijdens lunch even de zaken regelen. Eerst langs de bank om een check op te halen en daarna naar "Bureau of Car licenses" om de zogenaamde "titel" over te schrijven op mijn naam. Op de gegeven moment vraagt de dame daar; "voor hoeveel verkoopt u de auto?" We noemen de prijs en enkele momenten later zegt ze: "nu alles ik geregeld, dus voor u is het $ 670,-".......eeehhhh.... hoezo, waarom dan..... heb ik iets gemist gaat erin mijn hoofd. Toen kwam het konijntje uit de hoed, je betaald hier BTW op prive verkochte auto's !!!! Dus ze wilde naast de kosten van het kenteken ($40) gewoon de BTW vangen. Diefstal riep ik.... Het frusterende van dit soort dingen is dat dit verschilt per staat en dat je in Oregon (de staat zuidelijk van Washington) bijv dat weer niet betaald. Had ik dat van te voren geweten... het is zo fraudegevoelig als het maar kan want de koper en verkoper kunnen elk bedrag noemen... dan had ik de prijs wel even met $ 1000,- verlaagd om de belasting te verlagen. Ach weer wat geleerd.

Wednesday, February 09, 2005

Ballet

Dit wordt een vrouwelijk stukje....Ballet!!!!!! Op naar de plaatselijke balletschool van ons dorp Duvall. Jawel wij hebben er één. Onze meiden zitten op een roze wolk, ze mogen op ballet. Erg leuk, gistermiddag had Bo haar eerste ballet les, ze was helemaal in haar sas en vond het geweldig, samen dansen met andere meisjes op 'balletmuziek" en voor dansen hoef je de taal niet tespreken. Vandaag was het Nova haar beurt en ook dit is een meisje wat van dansen, muziek en andere kinderen houd. Aankomend weekend krijgt vader Milo het nog zwaar want er moeten natuurlijk ook 2 echte roze balletpakjes gekocht worden.

Monday, February 07, 2005

Medisch commercieel


Commercie en gezondheid, gaat dat samen? Wat bij ons in Nederland nog in de kinderschoenen staat hier al redelijk normaal. Doktoren, ziekenhuizen, tandartsen zijn concurrenten van elkaar en proberen "patienten" voor zich te winnen. Hoe? Door te adverteren en door aanwezig te zijn in de community. Zo hebben we hier in Duvall, een dorp van 5000 inwoners, 4 a 5 tandartsen , zeker hetzelfde aantal doktoren, 3 chiropractors en je kunt van allemaal een advertentie vinden in de lokale krant. Alles gaat wat dat betreft over performance en vertrouwen. Dus de advertentie geeft aan dat de betreffende arts al meer dan 15 jaar ervaring heeft, dat zijn hele familie achter zijn artspraktijk staat. Verschillende tevreden patienten spreken "testimonials" uit hoe goed deze doktor we niet is en dat je ook alles vergoed krijgt bij bepaalde ziektekosten verzekeringen waar ze aan gekoppeld zijn. Dus ook hier is de vrij keuze doorgedrongen en misschien wel tot een bepaald extreem niveau gebracht. Ergens deze maand gaan we ook een doktor uitzoeken en zoals het dan hoort gaan we ook even kennis met hem/haar maken en als we dan denken dat het niet echt klikt..... dan gaan we gewoon naar de volgende. Ook het uitzoeken van een kinderarst, een ziekenhuis, een gynacoloog etc etc hoort erbij. Soms is keuze goed, soms kost keuze ook heeeel veel tijd.

Sunday, February 06, 2005

Een gevoel van thuiskomen


Dit weekend hadden we de eerste bezoekers in ons huisje. Rene en Angela zijn vrijdag en zaterdag in Seattle geweest en dus ook bij ons op bezoek. Het was een warm weerzien en ook wel een vreemd gevoel dat je iemand welkom heet in je huis 10.000km verder dan waar je 5 weken geleden afscheid van hem had genomen. Uiteraard uniek dat de mogelijkheid er was dat ze op deze korte termijn al hier konden komen terwijl wij nog niet eens echt gesettled zijn in ons huis daar de huisraad nog ergens op de oceaan dobbert. (hoop dat de winter niet al te veel stormen over de oceaan laat razen). Voor een korte impressie van het bezoek kijk op http://groups.msn.com/schaapjesgousa/visitreneampangela.msnw?Page=1 Dit bezoek gaf ons zelf ook eens de tijd om de omgeving verder te onderzoeken dan de plaatselijke supermarkt, mexicaan en de scholen van de meiden. We zijn naar Snoqualmie falls geweest. Ongeveer 30 min rijden van ons huis en richting de bergen waar je normaal in de winter kan skieen. Daarna doorgereden naar North Bend (daar waar we afgereden hebben) en lunch gegeten in het Twin Peaks cafe. Nu is lunch wel een beetje verkeerd begrip hier. Want Mexican burgers, Kipfile met patat en Fish nuggets met patat zijn toch volgens onze normen geen lunch gerechten. Daarna weer naar huis en 's avonds maar een soepje genomen omdat onze buiken nog vol waren van de Burgers en patat. Zaterdagavonds zijn Rene en Angela weer vertrokken en lieten ons met een dubbel gevoel achter. Het was erg, erg leuk dat ze er waren maar toen ze weggingen hadden we wel het gevoel dat zij naar Nederland gingen en wij niet. Dit is nu ons thuis en soms is dat een vreemde en rare gedachte. Nadat we ze uitgezwaaid hadden moesten Jacq en ik beide even slikken om die brok in ons keel even weg te halen......

Friday, February 04, 2005

Kassie kijken


Als je dan satellite TV hebt dan moet je er ook goed van kunnen genieten. Dus omdat onze huidige TV toch een keer terug gaat naar de verhuurder werd het tijd om eens naar iets nieuws. We zijn in Amerika dus alles is BIG. Zo ook de TV die we (ik) gevonden hebben op een secondhand website voor Microsoft employees. Op de foto zag ie er wel redelijk uit dus ff gaan kijken samen met Ivo, een MSFT collega die ook in Duvall woont. Komen we aan bij het huis waar hij staat, bleek hij boven in de slaapkamer te staan. Probeempje echter is dat hij meer dan 100kg weegt en bijna niet te tillen is maar we de trap af moest om in de auto te kunnen. Gelukkig heeft Ivo een Dodge MPV dus dat paste er prima in. Onderweg naar huis toch even Jacq gebeld om even het bericht door te geven wat het betekent als je een 35 inch TV koopt en meeneemt. Zoals jullie op de bovenstaande foto kunt zien is ie GROOT.... maar voor $ 250,- geen koopje.

Tuesday, February 01, 2005

Who killed Laura Palmer??


Dat was de vraag in de jaren 80 tijdens de David Lynch TV serie "Twin Peaks". Wij wonen nog geen half uurtje rijden van Twin Peaks country. Grote delen van de TV serie werden opgenomen in de omgeving van Snoqualmie Falls en North Bend. Als je de serie kent dan rij en loop je hier door een filmset heen met veel herkenningspunten. North Bend was voor ons de plek voor het rijexamen en na de theorie moesten we even een uurtje "doden" en dat deze we in Twin Peaks cafe. Deze all american diner heeft een rol gespeeld in de serie en wordt door vele bezocht vanwege zijn pie (taart). Overal hangen dingen die aan de serie herinneren. De eigenaar is hier en daar aan het verbouwen en had wat krukken op e-bay verkocht, ook aan twee nederlanders zij hij, orginel Twin Peaks krukken. Je kunt op verschillende website zien waar ze allemaal gefilmd hebben en waar de diner een rol heeft in de serie. Echt grappig om te zien dat je het ook zo echt kunt terugvinden. North Bend is net als Duvall een echt amerikaans dorp, met een aantal bars en een diner, een Mainstreet, die als je de auto's en de stoplichten eruit haalt makkelijk gevuld kan worden met paarden en een scene uit een WildWest film zou kunnen zijn.
Toch blijft de vraag bestaan waarom ze deze regio gekozen hebben voor het opnemen van die serie...... is het toch een beetje vreemd dan hier????

Je kunt rijden of je kunt het niet.


Ten eerste even een excuus voor de foto maar de telefoon maakt er niet iets van wat leesbaar is maar jullie begrijpen wat de boodschap is. We hebben ons amerikaans rijbewijs!!. Na een beetje zwoegen op de regeltjes hebben we vanmorgen in North Bend (bij Twin Peaks) ons rijbewijs gehaald. Het was er vandaag echt een dag voor. Het is hier stralend mooi weer en we zijn in ons shirt, zonder jas naar North Bend gegaan. Hoewel het vandaag 1 Feb is was het hier al de eerste lente dag. Als eerste het theorie examen gedaan (met vragen daarin als welke kleur heeft het bovenste licht van een stoplicht?...) en daarna praktijk. En de resultaten waren verschillend. Eerlijkheid gebied te zeggen dat het voor Jacq de 2e keer was want zaterdag was ze al heen gegaan en helaas gezakt. Maar vandaag nam ze wraak. Ten eerste de kennisronde, je moet 20 vragen goed hebben van de 25 en Jacq was lekker bezig. Op een gegeven moment was ze bij vraag 23, had er 3 fout (dus 19 goed) en moest er dus nog 1. Welnu ik heb nog nooit zoveel gegrom, en ge-shit gehoord als toen.... (vervelende van shit overig is dat ze dat hier verstaan en raar kijken als je dat zegt) vraag 23 dus fout..... vraag 24 ook fout en dus kwam het aan op de allerlaatste vraag en die moest ze goed hebben. Na een lange lees periode, veel gezucht kwam er na het geven van het antwoord een verlossend "YES!!!" uit het kamertje. Ze was geslaagd.. moe, voldaan kwam ze uit het hoekje en heb nog nooit iemand zo opgelucht gezien. Maar wel goed gedaan. Toen de praktijk test. Wel dat is echt bijna letterlijk een rondje om de kerk. Als je op het dat van het License bureau zou gaan staan zou je de auto continue kunnen volgen. Je rijdt niet meer dan 15 min en ik ben niet harder gegaan dan 25 mph (35 - 40km). Maar goed, toch wel wat min puntjes gescoord want van het max van 100 had ik 88 punten en je moet er 80 hebben om te slagen. Jacq daarin tegen is veel meer praktijk gericht. Met een glanzende 94 punten kwam ze door de rijtest heen en nu zijn we beide de gelukkige bezitter van een Washington State driverslicense voor de komende 5 jaar.