Nova Armstrong

Weer een mijlpaal. Vandaag was het de dag dat de zijwieltjes eraf gingen. Ze wilde het wel proberen. Wij hadden al gezien dat dit wel ging lukken, aangezien de zijwielen meer omhoog stonden dan dat ze nog functie hadden, moest het een kans van slagen hebben. Dus ik onder support van Bo samen met Nova proberen. Op de parkeerplaats van het honkbalveld om de hoek van de straat. Want daar heb je ruimte en is het vlak. Nova stapte op vertelde mij nog even dat ik haar vooral niet vast moest houden, en ......daar fietste ze, met een grote smile op haar gezicht. De vraag was nog even of ze ook nog goed kan stoppen en afstappen. Maar ik maakte mijn druk om niets. Nog even via de walkie tolkie tegen papa vertellen dat ze het kan. Zodat deze de video camera en fototoestel mee kon nemen om dit moment nog even vast teleggen.

Leavenworth = Gruss Gott

Vandaag zijn wij een dagje op pad geweest. Het werd het dorpje Leavenworth, kleine 2 uur rijden door de bergen en over de Stevens pass. Bij vertrek was het bewolkt, nadat we de pass over waren, klaarde het letterlijk op in zonneschijn en maar liefst 34 graden Celcius. Het dorpje staat bekend om zijn Duitse invloeden. Alles in Duitse stijl, huisjes, hotels etc. met de muziek erbij. Souveniers winkels in overvloed ook met Duitse invloeden. Het personeel van de winkels liep in Duitse klederdracht. Net Volendam, maar dan Duitsland in de US. Al dit ging samen met de Amerikaanse voertaal en de Amerikaanse vlaggen die er overal hingen. Als je trek had in een echte Duitse braadworst was hij hier tekrijgen. Kortom een leuke gezellige dag.

Op oorlogspad

Ben vanavond voor de tweede maal op oorlogspad geweest. Leven in de natuur is heerlijk en geeft enorm veel voordelen maar ook nadelen en één daarvan zijn wespen. Onder de dakgoot rond ons huis zie je op allerlei plaatsen, kleinere en grotere wespennesten die door zgn Yellow Jacks worden gemaakt. (Wespen met lange gele voorpoten). Nu kun je hier bij bosjes verdelger kopen dus dat hebben we ook gedaan en elke avond, als het donker en kouder is spuit is ik de nesten waar ik bij kan, helemaal onder met dat goedje en kan ik ze de volgende dag zo verwijderen. Soms kan je er niet bij en je moet ook opletten dat ze je niet aanvallen als je op oorlogspad bent, dus een vluchtpad ligt klaar. De meeste zijn open nesten maar sommige zijn dicht en dan moet je zorgen dat je recht in het kleine gaatje spuit. Dat vergt enige oefening, dus dat doen we later deze week.

Okkie

Een ongeluk zit in een klein hoekje. Eigenlijk een klein puntje van de elleboog van je eigen man. Ik beken ik ben 100% schuldig aan het onfortuinlijke ongeluk dat Jacq is overkomen en waardoor ze nu al een tweetal dagen met een zonnebril op loopt. Een coordinatie/communicatie fout zorgde ervoor dat ik naar rechtsdraaide met een arm omhoog en Jacq naar links ging nog met haar hoofd omhoog. En dus vol op mijn rechter elleboog aan botste. Ik heb haar nog maar weinig zo horen schreeuwen van de pijn en schrik en ik zag me alweer zitten op de ER van OverLake Hospital (ik ben daar bekend). Maar gelukkig ging de pijn snel weg maar kwam er een orgineel, mooi, blauw, paars, rood blauwoog voor in de plaats. Op de foto heeft de make-up zijn werk al gedaan, hij is nog blauwer. Dus ik mag de komende weken nadenken hoe ik dit goed moet maken. Daarnaast kunnen we natuurlijk elk moment de Sheriff op bezoek krijgen voor een anonieme tip van "Domestic violence". Dus, Jaqc, op die zonnebril.

De kinderboerderij

Nova had vandaag een uitje met de Pre-School, naar de petting farm in Bellevue. Deze dag stond al een tijdje vast dus het was hopen op goed weer en geen regen. De ouders mochten ook mee en tevens als extra begeleiding. De kinderen kregen een rondleiding erg leuk en mochten wat dieren aaien. Dit hele gebeuren was uitraard buiten en volop in de zon. Jawel met een temperatuur van maar liefst 33 graden celcius. Dus mooi weer hadden we! Nova had het net als alle andere kids naar haar zin. Zo werden we ook voorgesteld aan het volwassen varken van de petting farm, en werd er verteld dat deze ook hamburgers met patat erg lekker vond!!! Een real American dus. De dingen die verteld werden kon Nova prima volgen, toch wel weer erg leuk om er achter tekomen dat ook haar engels de goede kant op gaat. Want begrijpen doet ze heel veel. En als haar iets gevraagd werd, welk dier ze het liefst vond, gaf ze gewoon antwoord. Na de hete rondleiding nog even in de speeltuin spelen en wat drinken voor alle dorstige en daarna weer terug naar huis, in een auto met aircontioning.

Niet klagen

De lente is al enige tijd gestart, maar hier in Washington heeft hij even op zich doen wachten de afgelopen weken, met wat koude temperaturen en een aanzienlijke hoeveelheid regen. Echter nu is er een inhaalslag aan de gang. We hebben hier echt top weer, bijna te heet, hoewel je dat niet te gauw zegt in de stad die bekend staat als de natste stad van de hele US. Vandaag, gisteren en morgen schiet het kwik in de thermometer door naar 90 graden F. Voor de minder snelle rekenaars, dat is 32.2 graden C. En er komt nog meer aan volgens de meteorologen. Dus de Nederlandse collega's die er nu zijn en diegene die volgende week komen. Zwembroeken, korte broeken en/of rokjes mee, want het weer heeft de lente overgeslagen en is direct aan de zomer begonnen.

Bioloogje Nova

Leven in de natuur is natuurlijk een unieke ervaring en als kind van 3 jaar ben je in één van de pieken van je leven en ga je op onderzoek uit. Natuurlijk niet alleen want er zijn genoeg andere avonturiers van dezelfde leeftijdsgroep die met je mee willen. De straat is dan natuurlijk al gauw een grens waar je de uiteinden van gaat besnuffelen. En wat kom je daar dan tegen..... bessen. Kijk dat lijkt natuurlijk op iets dat voedsel is en als 3 jarige kleuter met een lengte van een 5 jarige is voedsel nooit verkeerd. Dus dat wordt smullen, en als dan je amerikaanse mede avonturiers verklaren "you can eat them", dan staat niets je nog in de weg om eens eerlijk te proeven. Gelukkig zijn er dan wel veilige vangnetten. Bijv een goudeerlijke oudere zus die toch wat behoudender is en deze "extreme adventure" toch even op de thuisbasis gaat vertellen. De expeditieleidster uit het basiskamp gaat dan toch even polshoogte nemen en grijpt in om verder genieten van deze bessen te voorkomen. "Yes, but...but.... Holly said you could eat them". De expeditie leidster overlegt met andere leiders in de buurt en besluiten om het avontuur af te blazen en huiswaarts te keren. Aldaar aangekomen toch even de electronische snelweg geraadpleegt welk gevaar de avonturiers nu eigenlijk tegengekomen waren. Gelukkig niets aan de hand. het schijnt dat bij ons in de buurt heerlijke wilde bramen groeien.

U kunt pitten...

Eén van de laatste dingen op onze "to do" list was het regelen van een slaapplaats voor de gasten die we in grote getalen verwachten nu dat we hier aan de mooie westkust van de Verenigde Staten wonen. Je was altijd al welkom maar slapen was er helaas nog niet bij. Maar nu dat over 3 weken mijn ouders deze kant op komen was het toch wel noodzakelijk om een goed en praktisch bed aan te schaffen. Dus we hebben de oude en vertrouwde IKEA weer even bezocht en een Beddinge gekocht. Deze kan voor papa dienst doen als TV bank als Jacqueline een keer de afstandbediening van de TV beneden in haar macht heeft en hij naar boven wordt verbannen, als een speel bank voor de dames die pape/mama spelen en uiteraard als een luxe, comfortabele slaapplaats voor iedere vermoeide reiziger die ons huis aan doet. Dus vanaf nu is iedereen helemaal welkom en wordt je niet verbannen naar een 2e rangs Motel als je langs komt.

Verhuizen

Als je op een campus werkt zoals die van Microsoft met 25.000 werknemers op één hoop dan moet er soms wel eens geschoven worden. En dat gebeurd dan ook meerdere malen per jaar. Voor diegene die hier al een tijdje werken is het al niets nieuws meer en hoort het er min of meer bij maar voor mij is het nog iets nieuws, een ervaring. Ik ga verhuizen!! Van gebouw 122 kamer 2395 naar gebouw 122 kamer 2419. Hemelsbreed een afstand van 8 - 10 meter. De professionele verhuisdienst van Microsoft heeft daar een heel draaiboek voor afgeleverd met dozen en plakband met een aantal bladzijden instructies. Ik denk dat ik het maandag zelf maar even doe dan ben ik in één keer klaar en staat alles op zijn plek. Alles in en uitpakken (gelukkig heb ik nog niet zo veel) is denk ik meer werk.

Circus alfabet

Gisterenavond waren wij uitgenodigd op de Stillwater Elementary school voor het circus alfabet, een voorstelling die gegeven werd door de kindergarten en firstgrade klas. Smorgens hadden zij de voorstelling al gegeven voor alle kinderen van de school, en s'avonds was het speciaal voor de ouders en broertjes en zusjes. De kinderen van de voorstelling mochten verkleed als zij dat wilde. Bo wilde wel haar nieuwe kleren aan. Op de foto staat ze heel trots met een tamboerijn in haar handen, tweede van links. Het was een leuke voorstelling en Bo zong ook goed mee. Nova vond het ook fantastich om naar tekijken als die kinderen op het toneel. Het is als trotse ouders de beste voorstelling waar je naar toe kan gaan, als je eigen kind meedoet. De voorstelling eindigde ook op geheel amerikaanse wijze, de bedankjes voor diverse mensen, en natuurlijke de muziek juf niet tevergeten, en de ouders voor de opbouw van het podium, over en weer etc etc.

Boem 25 jaar geleden

Vandaag is het 25 jaar geleden dan Mount St Helene, een actieve vulkaan in het zuiden van de staat Washington tot uitbarsting is gekomen. Voor de plaatselijke nieuws zenders het moment om terug te kijken naar de gebeurtenissen van toen. Veel stof en rook. De dag werd in 1 keer nacht en de dagen daarna kwamen hele dekens van stof naar beneden en bedekte alles en iedereen met een dikke laag. De hele noordkant van de krater is toen naar beneden geschoven wat een grote aardverschuiving tot gevolg had. Mnt St Helene was enigszins actief toen wij hier in januari aankwamen en is nu weer tot rust gekomen. Het blijft wel een aardbeving gebied alhier, daar herinnert dit jubeleum wel weer aan.

Nederlander in den vreemde

Gisteren 14 Mei was het Koninginnedag hier in Seattle. Tenminste voor de Nederlanders die hier wonen en leven en die lid zijn van de Dutch Chamber of Commerce (DACC) of van de Holland America Club hier in Seattle. Nu zijn we dat nog niet maar we hadden een uitnodiging van Monique gekregen, die deel uit maakt van het bestuur van de Holland club en bij ons in Duvall woont. Dress-code was business dus het was maar goed dat ik mijn pak niet in Nederland gelaten had want dit was de gelegenheid om hem weer eens aan te trekken. De kids uitbesteed aan Patricia en Ivo (nog dank daarvoor) en om 10:00 inschepen op de MS Oosterdam van de Holland America Line (HAL). De MS Oosterdam is 2 jaar oud en is één van die droom cruiseboten waar je als je van je pensioen geniet lekker de wereld mee kan overvaren. Er waren zo'n 400 deelnemers aan deze Koninginnedag. Vele van hen 1e of 2e generatie Nederlanders, dus bekende namen maar de voertaal is engels. Een hoog gehalte gepensioneerde. Eenmaal aan boord (eerste door de safety checks heen 2x) een rondleiding (zie foto's) door de boot,want ja de HAL moet ook leven en het grootste gedeelte van de deelnemers is DE doelgroep voor hen, ideale reclame dus. Uiteraard heeft de boot alle luxe die je kunt bedenken, de nodige restaurants en zwembaden en een groot aantal hutten met balkon. Na dit rondje mochten we naar het theater en een deel van de show bekijken die dagelijks opgevoerd wordt en toen begon de eigenlijk ceremonie. Na een praatje van de Sales director EN de CEO van de HAL, was stap 1 natuurlijk de volksliederen. Het Amerikaanse eerste dan het Wilhelmus. Opvallend dat het Amerikaanse harder werd meegezongen dan het Wilhelmus. Vele dankwoorden aan de organisatie en er werd gesproken over de banden tussen Nederland en Amerika. Natuurlijk moesten ook de helden van weleer geeerd worden en dus kreeg de enige Ridder in de Orde van Oranje Nassau een bosje bloemen en werden dr oorlogshelden in het zonnetje gezet door hun familie bloemen te geven, daar ze allen reeds overleden waren. Je kreeg een beetje het gevoel van het Nederland van weleer, waar men terug kijkt naar een Nederland wat misschien niet helemaal meer zo bestaat. Koninginnedag en 4 en 5 Mei staan in NL voor vrijmarkt, plezier, festivals, muziek, etc. Hier houdt men vast aan de oude tradities, het oude Nederland. Het "wij Nederlanders" gevoel zoals ik me dat voorstel in het oude Nederlands Indie. Daarna een prima lunch in één van de restaurants van de Oosterdam en toen rond 14:00 weer van boord want business is business. 's Avonds om 17:00 vertrok de Oosterdam weer voor een cruise naar Alaska. Dat doen we misschien ook nog wel eens, als we gepensioneerd zijn.

Walk-a-thon

Vandaag op vrijdag de 13de was er een sponsor loop door de school van Bo georganiseerd. Bo had 2 grote sponsors, haar vader en haar moeder. Daarna was er een familiepicnick. Hierbij werden natuurlijk ook vrijwilligers gevraagd om dit allemaal goed georganiseerd tekrijgen. Ik had me opgegeven om tekomen helpen. De klassen moesten rondjes lopen op het sport/speelterrein van de school en bij ieder rondje moest het kaartje af getekend worden. Bij deze dat was mijn klus voor vandaag. Nova vond het geweldig die liep de rondes ook mee. Het weer was goed en de kids onvermoeibaar. Bo vond het ook geweldig want die had al eens eerder een sponsor loop in NL gedaan, dus wist wat de bedoeling was. 11 Rondjes heeft ze gelopen. Haar oma zegt altijd dat ze net een diesel is, als ze eenmaal loopt, stopt ze niet meer. Nou dat is nog steeds het geval. Na de inspanning was het tijd voor ontspanning, het eten van een ijsje. Het was er gezellig en leuk om hier bij betrokken tezijn. Om 11 uur was ik klaar en om 12.30 was de picnick dus ik weer naar school samen met Nova. Ook dit alles was natuurlijk bijzonder als je moeder en je zusje komen lunchen op school. http://groups.msn.com/schaapjesgousa/walkathon2005.msnw?Page=Last en zie foto boven.

De knie (continued story)

In het knie avontuur is de volgende fase in gegaan. Ten eerste moet gezegd worden dat in de dagelijkse beslommeringen de knie zich redelijk houdt en ik sinds vanochtend zonder krukken door het leven ga. Vandaag dus naar de Orthopeed verbonden aan het Evergreen Hospital. Het Evergreen Orthopedic Center (EOC) is weer een apart iets wat een eigen gebouw heeft en eigenlijk compleet los staat van het ziekenhuis. Eerste wat opvalt is dat bij de ingang (waar een gemiddeld bedrijf jaloers op zou zijn), een mini Starbucks staat waar je als bezoeker je eigen Latte of Cappuccino kunt bestellen. Dan naar boven waar een ruime, luxe wachtkamer op je wacht. Dan de gebruikelijke papierwinkel, wie ben je, wat heb je, wat is je historie en niet te vergeten graag even tekenen dat je gaat betalen. EOC heeft als "value proposition" Compassion - Skills - Knowledge. En dat wordt dan geleverd door de doktoren die er aan verbonden zijn. Voor mij is dat Dr John McCormick, een zeer aardige, begrijpende man die veel uitlegt en je duidelijk de opties verteld die je hebt. Na uitleg wat er gebeurd was, keken we gezamelijk naar de MRI scan beelden en heeft hij de knie onderzocht. Die MRI zijn gaaf en geven een prima beeld wat er binnen in je knie aan de hand is. De volgende diagnose is gesteld. De voorste kruis is afgescheurd en er zitten nog enkele draadjes vast maar voor de rest niet. Er zit vocht in de knie van het ingelukje maar niet te veel en tussen mijn knie (waar de twee botten elkaar raken) zit vocht van een oudere beschadiging. De knie is niet extreem los, er zit wel beweging in maar hij is nog redelijk stevig, zelfs zonder de kruisband. De volgende stappen gaan we ondernemen. Eerst 3 weken fysiotherapy om de knie weer te versterken en het vocht te verdrijven. Dan na 3 weken weer een afspraak met Dr McCormick om te bespreken wat de volgende opties zijn. Op zich zijn die, opereren of niet opereren en de keuze is voornamelijk afhankelijk hoe actief je in de toekomst denkt te zijn qua sport en beweging. Zwemmen, lopen, fietsen is geen probleem zonder kruisband, voetballen, basketbal etc kan helaas niet meer dan. Eerst maar even de knie tot rust laten komen en dan keuze maken. Gelukkig hoef ik niet a la de minute te beslissen.

Kruisband probleempje

De afgelopen dagen werd mijn knie al minder pijnelijk en zeker met schoenen aan had ik al het gevoel dat er voortgang in zat mbt de stabiliteit. Toch werd ik gisteren weer even met de voeten terug op de grond gezet toen de uitslag van de MRI kwam. Mijn voorste kruisband is compleet afgescheurd en wappert nu ergens los in mijn knie. Dat was wel weer even een kleine tegenslag. Doktor Lee verwijst me nu door naar een orthopeet om te zien wat de volgende stappen kunnen zijn. Gelukkig is er op internet heeel veel info over kruisbanden te vinden, hier en hier o.a. Als ik op de websites moet afgaan zijn er eigenlijk drie opties. Ik herstel van zelf en leef verder zonder kruisbanden en begin nu een gepensioneerd leven, ik werk via fysiotherapy aan de omringende spieren zodat ik een aantal basissporten weer kan doen (lopen, fietsen, etc) of ik laat me opereren en de kruisband herstellen (een plastiek) en ga na een lange revalidatie weer het gewone sportieve leven in. De eerste stap is nu een afspraak bij de orthopeet en dan zien we weer verder. Heb het niet zo op operaties, heb al te veel OR's gezien in mijn leven, maar aan de andere kant een instabiele knie is ook niets. Eén ding is zeker, voetballen op kunstgras doe ik nooit van mijn leven meer.

Lente = Garage sale

Het is lente. En dat betekent dat veel amerikanen hun huis en garage aan het opruimen zijn en dan ergens met de rommel heen moeten. Weggooien is zonde en je kunt er je medemens wellicht een plezier meer doen dus wat doe je dan? Je houdt een "garagesale". Dit soort uitdragerijen schieten als paddenstoelen uit de grond en overal langs de weg zie je zelfgemaakte borden van karton die aangeven dat er in de omgeving een garagesale (GS) is. De overburen, Misty en Dean hadden dit weekend een sale en waren donderdag al bezig e.a in orde te brengen. Een GS is ook een sociaal gebeuren want als je nog iets hebt dat je kwijt wil, dan zet je dat bij je buren neer en zij verkopen het voor je. Misty had spullen van 2 -3 buren erbij staan. Als nuchtere Nederlanders dachten we dat het wel los zou lopen met de aanloop maar wat schetst onze verbazing als op vrijdagmorgen om 8:00am de eerste klanten al voor de deur stonden en de business begon. De gehele 2 dagen was het een komen en gaan van onbekende mensen soms wel 5 auto's tegelijk die door de onbeduidende spullen van de buren heen gingen. Een soort vrijmarkt en alle troep die je daar ziet. Maar veel van die prullen veranderen van eigenaar. Volgens de buren is het eigenlijk verschuiven van troep, wat je hier komt leg je over 2 -3 jaar zelf in je eigen garage sale en zo wordt de 2e hands economie gestimuleerd. We hadden bij de verhuizing dus niet alle troep moeten weggooien maar mee moeten nemen en hier in de verkoop moeten zetten, had leuke handel geweest........... In de lente is het hier dus elke dag koninginne dag.

Een mooie scan, met mooie muziek

Vrijdag was het dan zover. Om toch zeker te zijn dat er niets kapot is in de knie, toch maar even een MRI scan gemaakt. Dat is zo een mooie scan met een HELE grote magneet. "Komt u binnen Mr Schaap" Via de entree, die lijkt op de gemiddelde voorkant van een grote multi-national kom je de wacht ruimte binnen alwaar de heelijke luie stoelen op je wachten naast een zacht knapperende openhaard. Overall veel "amerikaanse" gezelligheid, met veel hout op de muur en planten. Koffie of thee altijd gratis beschikbaar en vers gezet, van Starbucks! "Vult u dit maar even in. " Uiteraard voor dat ze een vinger naar je uitsteken willen ze toch wel je hele doopseel weten en moet je ook even tekenen dat je belooft om de rekening te betalen en dat als er iets fout gaat zij niet aansprakelijk zijn. Stel je voor. Dan naar de wacht ruimte waar Sue de radioloog mij als eerste vraag stelt welke muziek ik graag zou willen horen. Jazz, Rock, Country. een lijst van 15 - 20 CD wordt mij voorgelegd en ik kies voor een rustgevend Norah Jones. "Ja, het apparaat maakt veel lawaai, dus vandaar de muziek". Dus alles wat reageert op een magneet in een mooi kluisje, creditcards, telefoons, sleutels etc, en toen op de bank en in de machine geschoven. Koptelefoon op, met buisjes ipv draadjes want boxen zijn uiteindelijke kleine magneetjes dus de muziek wordt via plasticslangetjes naar je oren gebracht, en dan genieten. De machine maakt wel lawaai en trilt een beetje maar voor de rest voel je er geen zak van. Dus gezellig wegdoezelen en na 20 min komt de stem van Sue weer door de koptelefoon dat we klaar zijn en ik wakker mag worden. Maandag heeft de arts de uitslag. "Have a nice weekend and take care with the knee" en zo werd ik nog nagenietend het gebouw weer uitgebracht en kon huiswaarts keren. Is toch weer ff wat anders dan een MRI afspraak in het AMC

De laatste ER mode

Tijdens mijn ER avontuur maandagavond werd mij gevraagd om ook even de ER mode van het OverLake Hospital te showen. Dus u ziet hier de zomer versie van het ER shirt, met een duidelijke blauwe basis die overeenkomt met de kleur ogen van de patient, ietwat frivole tekening op deze blauwe ondergrond maken dit ensemble helemaal af. Uiteraard is dit basis shirt te combineren met soortgelijke lakens en maken accessiores zoals een kotszakje en eventueel een zuurstof masker dit tot een state-of-the-art ER pakje

Knietje ook auw

het voetbal avontuur heeft dus 2 concequenties. Ten eerste de mooie hersenschudding, waarvoor ze een mooie CTscan gemaakt hebben en dan ook nog de knie die niet helemaal meer functioneerde. Dus gisteren maar even naar de "huisarts"gegaan om te laten nakijken. Dr Lee het hele verhaal verteld en hij even gezellig duwen en trekken aan de knie om te zien wat er aan de hand is. Link buitenste knie band heeft een optater gehad en kan de knie nu even niet stabiel houden. Omdat ze in de US niets aan het toeval willen overlaten, gaan we ook nog een MRI scan maken van de knie om ander leed uit te sluiten. Vrijdag om 17:00 gaan we naar Evergreen Hospital voor een MRI. "Kan ook op zaterdag hoor mijnheer als het u beter uit komt". Bij vertrek bij Dr Lee ook nog een mooi stel amerikaanse krukken gekregen, van die dingen die onder je oksels steunen. Scheelt wel, want ik kan nu weer wat makkelijker uit de voeten.

ER adventure

Gisteren was ik voor het eerst actief sportief bezig als voetballer. Als je uit europa komt dan leeft de perceptie dat je kunt voetballen, dus of ik mee wilde doen. Tuurlijk. Leek me leuk. Het gaat hier om indoorsoccer op een kunstgrasveld van 6 tegen 6 en met een boarding langs de rand van het veld. Was iets te laat aangekomen, dus snel opschieten en omkleden en aan de slag. Halverwege de eerste helft maak ik een beweging en verdraai op een ongeloofelijke manier mijn knie. Dus even uit het veld en wat ijs erop niets aan het handje. Tweede helft weer aan de slag en toen plotseling uit het niets terwijl ik naar voren rende om het doel van de tegenstanders te voorzien van een mooi doelpunt, viel ik voorover en knalde direct met mijn hoofd op de betonnenvloer alwaar het mooie kunstgras opligt. Vanaf toen weet ik het niet helemaal meer. Om een lang verhaal kort te maken, ik ben van het veld gegaan en heb 20 min nog langs de kant gezeten en scheen toch wel veel dezelfde vragen te stellen. (weet hier zelf niet helemaal meer van) en toen hebben de mannen (Ivo nog bedankt voor de goede zorgen) mij toch maar even naar de ER (Emergency Room) van het hospital gebracht om me te laten nakijken. In de ER aangekomen door de molen gegaan en uiteindelijk door de doktor gezien die toch wel vermoedde dat deze jongen een mooie hersenschudding had opgelopen. Hoofdpijn, misselijk, gedesorienteerd en geheugenverlies waren toch wel duidelijke symptomen. Dus om andere zaken uit te sluiten maar even door de CATscan en een mooie doorsnee foto van mijn hoofd gemaakt. Niets aan het handje dus we konden naar huis. Vannacht goed geslapen alleen mijn knie, waar ik in het ziekenhuis eigenlijk geen last van had, is zeer pijnelijk en ik kan er niet op staan. Dus morgen (woensdag) toch maar even naar de doktor en naar de knie laten kijken. Wellicht toch iets met mijn kniebanden gebeurd. Vandaag dus maar even rustig aangedaan en in bed gebleven. Rust is en blijft de juiste remedy voor een hersenschudding en zolang ik die rust kan houden en van de goede zorgen van Jacq, Bo en Nova (de meiden zijn echt net kleine Florence Nightingales) krijg dan zal dat wel goed komen. Nu weer even zorgen dat ik weer kan lopen........ Voetbal zit er voorlopig even niet meer in vrees ik. O ja, tuurlijk wel het mooiste doelpunt van de wedstrijd gescoord in de tweede helft. met links !! in volle vaart diagonaal in de verre hoek. Ik wacht op het telefoontje van de KNVB.

Nederlands gevoel

Ze zeggen wel eens dat Amerikanen de meest patriottistische in de wereld zijn. En met patriottisme bedoel ik dan de positieve kant dat men trots is op het land en de herkomst. Zeker met 11 Sept is dat versterkt en als je hier bent zie je overal de "stars and strips" terug komen. Als Nederlander in den vreemde wordt je gevoel voor Nederland en het Nederlander zijn ook versterkt. Als je dan op 30 April naar de beelden van Amsterdam en de foto's uit Zaandam ziet, en jezelf in je oranje outfit op de bank zit om een 30 April borrel te hebben dan voel je je echt een hollandse kaaskop. Voor ons kwam daar nog bij dat we van een nederlandse collega van mij een hoop kado's gekregen hadden in de vorm van drop, hagelslag, jong belegen kaas en niet te vergeten de Story en de Privé (nog bedankt Astrid). Dus we hebben ons dit weekend helemaal ondergedompeld in Nederland, en het was heerlijk!!!! Dus gefeliciteerd Bea. Overigens doen we het nog eens over op 14 Mei, wanneer we door de Nederlandse vereninging zijn uitgenodigd voor een Koninginnedag viering aan boord van één van de schepen van de Holland - Amerika lijn in de haven van Seattle. Oranje boven.... Oranje boven..... leve de .... belegen kaas :-)

Koken voor echte mannen

Er zij sommige dingen die echt "guy stuff" zijn. Gemiddeld gezien hebben mannen de keuken niet echt centraal in hun prioriteiten lijst staan, maar op het moment dat het weer wat warmer wordt en de korte broeken uit de kast komen, dan beginnen de "survival" genen van de man op te spelen. Dan gaat hij "voor het voedsel" zorgen en dat gebeurd dan uiteraard met veel vuur, grote vlammen zoals alleen een echte man dat kan. Welnu in de US is alles groot en dus ook de BBQ en het vlees dat erop gaat. Vorige week kon ik mijzelf niet meer inhouden en wilde in de buurt bij de mannen niet meer achterblijven met onze 'kleine" kolen BBQ. Heb dus een 3 brander, gas BBQ , met 34.000 BTU en een zijbrander voor de sausjes gekocht. Formule 1 BBQ-en dus. Afgelopen week al een paar keer de fik erin gehad en de eerste steaks zijn al mals en "medium well" van de gril gekomen. Dus vanaf nu sta ik als een echte amerikaan in het weekend met de nodige professionele hulpmiddelen aan de BBQ en mag ik legaal de drie gasbranders de hitte eruit laten blazen........ Blijft leuk dat fikkie stoken.

Verjaardagskado

Mijn verjaardagskado van Milo is vandaag (op zondag) door Milo opgehaald. Een mountainbike. Aangezien het hier erg heuvelachtig is en er ook een leuke trail is beneden in het dorp waar je heel leuk kunt fietsen, komt deze fiets mooi van toepassing. Want mijn andere meegebrachte fiets wordt erg moeizaam, en de trail zal helemaal niet lukken. Dit is dus een mooi en tevens welkom kado voor de komende jaren als het hier mooi weer is. En dat is volgens zeggen wel in de zomer, dus we wachten af. Wel heb ik vanmiddag een proefritje door het dorp gemaakt samen met Bo. Ik moest hem tenslotte wel uitproberen. Voor Bo was het afzien met de heuvels zonder versnellingen op haar fiets. En hebben we het echte stijle gelopen. Maar prachtig vond ze het om weer een heel stuk te kunnen fietsen, sinds maanden.

Boerinnetje

Eerder op deze blog heb ik al eens gezegd dat een deel van mijn jeugd beheerst werd door het feit dat wij thuis een mooi grasveld hadden en dat daar veel strijd om is geweest wie daar aan de beurt was om met de duw en trek maaier het veld te gaan maaien. Tijdens een bezoek aan de plaatselijke Gamma (hier HomeDepot geheten) rende Nova enthousiast naar de grasmaaiers toe. Goed nieuws voor mij, als zij graag wil grasmaaien dan moet je een kind niet in de weg gaan staan. Als verantwoord ouder wil je dan wel dat ze met veilig materiaal aan de slag gaat en zij zelf had daar duidelijk een mening over. Papa heeft geen enkel bezwaar......

verjaardag

Jawel gisteren 27 April was het de tweede verjaardag in huize Schaap. De NL vlag hing uit, (deze paste alleen niet in de huidige mastenhouder) met ballonnen er aan. S'morgens ben ik wakker gezongen door Milo, Bo en Nova en kreeg ik de kado's en op gespaarde kaarten die de vooraf gaande dagen binnen kwamen. Vandaag heb ik ook nog wat kaarten mogen ontvangen, vergeten ben ik dus niet in Nederland. Dus iedereen hartelijk bedankt voor alle toegezonden kaartjes en felicitatie @mails die ik heb ontvangen. Dit is toch wel erg leuk als je hier woont en je weet dat er niemand op je verjaardag komt, uit NL. Want nadat Milo naar zijn werk ging en Bo naar school was, zijn er 3 buurvrouwen op visite geweest en nog 2 andere NL vrouwen, dus een verjaardags gevoel had ik zeker. Sávonds zijn we met zijn vieren gaan uit eten bij Xtapa, de plaatselijke mexicaan. Waar Bo de ober vertelde dat ik jarig was. In de hoop dat ik dus een hoed op kreeg en er voor mij gezongen werd. Net als bij Milo. Maar door omstandigheden, drukte, vergeten of wat dan ook, was dit niet gebeurd, tot teleurstelling van onze dochters. Want voor mama moest er toch ook gezongen worden. Maar dat mocht de pret niet drukken na zón leuke dag.

Monday morning coffee

Voor de koffie verslaafde onder ons is er eigenlijk maar één echt merk en dat is Starbucks. Meer een beleving en een concept dan een bakkie koffie. Een Starbucks Grandé Latte (koffie verkeerd) is op dit moment mijn favoriet, maar ook een goede single shot Americano of een Cappuccino is niet verkeerd. Maar ze hebben nog veel meer daar, ijs koffie, koffie met Mokka, en je kunt van alles kiezen, non fat milk , low fat milk, decaf koffie, je kunt het zo gek niet bedenken of het is mogelijk. Kijk op Starbuck website voor een lijst van mogelijkheden. Nu is Starbucks wel al in de UK beschikbaar en om het nog erger te maken de europeese branderij en distributiecentrum staat in Westelijk havengebied in Amsterdam, maar er is in heel NL geen Starbucks te krijgen. Dus ik geniet deze mooie maandagmorgen van mijn Latte..... jullie van je Douwe Egberts.

Liefde is.... samen jullie SUV's wassen

Vandaag een productief dagje gehad. Ten eerste natuurlijk de jacht geopend op een groot aantal rozen met 7 witte daarbij. Nou het is gelukt. Bij Larry's Foodmarket verkochten ze op zondag ook rozen, zowel oranje (bijna 30 april) als witte. De man had alleen stress want hij moest 3 bosjes schikken en had geen tijd om af te rekenen, laat staan om mijn bosje te schikken. Dat zou je in het land van service wel verwachten, zeker voor de prijs van $1.80 per roos.
Teruggekomen was Jacqueline net Bo weer ophalen van een kinderverjaardag, ja de dame is aan het integreren, en toen hebben we als echtpaar op deze mooie zondag onze auto's voor het eerst gewassen...... Helemaal top. Was overigens de eerste keer dat ik een trap nodig had om het dak van mijn auto te wassen maar die SUV's (Sport Utility Vehicles) zijn een slagje groter dan mijn Passat of de Fiat van Jacq in Nederland. Onze trouwfoto met alle namen hangt in het trapgat en vandaag was een mooie dag om er bij stil te staan. (Overigens een groeiend deel van de koppels die erop staan zijn helaas geen koppels meer... is hopelijk geen trend) Wat is er allemaal in 7 jaar gebeurd en wie had toen kunnen denken dat 7 jaar later dit stel met hun reet in de USA zat.....

30 red rozes and 7 white

7 jaar geleden "we tight the knot" zoals ze dat hier in de US zeggen. En als man is het niet echt een goed signaal om dit soort data te vergeten. Gelukkig is 24 april makkelijk te onthouden omdat het midden in de Fam schaap en Bloetjes verjaardagsmaand ligt (2 zwagers, broer, vrouw, moeder, etc, etc). Traditie in ons gezin is dat Jacq 30 rozen krijgt en dan een aantal witte voor de jaren die we getrouwd zijn, dus dit jaar moeten dat 7 witte rozen worden. (Misschien eigenlijk 14 want huwelijksjaren met kids zijn tropen jaren :-)). In Nederland ga je naar iedere hoek van de straat en koop je een mooie bos en ben je klaar. Hier heb ik vandaag een uitdaging. De zondag zoekopdracht is: vind een bloemenzaak, die op zondag open is en op voorraad heeft 30 rode en 7 witte rozen...... Misschien vieren we onze trouwdag dit jaar we op de 25e.......

Sockhop (2)

Bo en Maddie samen dansen op het schoolfeest, sock hop. Jawel de familie Schaap is op sock hop geweest gisteravond. Het jarenvijftig schoolfeest, er waren er vele verkleed in zo een rokje als Maddie aan heeft. Vaders in een spijkerbroek met een wit t-shirt en moeders met spijkerbroek, witte bloes en sjaaltje in het haar en natuurlijk snaekers. Maar daar loopt hier de halve wereld op. Met de bijbehorende muziek en ook natuurlijk de muziek van grease. Dit in een ideale omgeving een amerikaanse gymzaal, waar de kinderen konden hoelahoepen, touwtje springen, een verkiezing was van de mooist aangeklede meisjes, jongens en jawel papa's en mama's. Natuurlijk mocht de pizza, patat en popcorn niet ontbreken. Bo en Nova vonden het geweldig en zoals de foto laat zien vermaakte ze zich prima met Maddie. Het was erg leuk om mee temaken. En we zijn weer een ervaring rijker.

Sock hop

Aanstaande vrijdag is er een Sock Hop op de Stillwater Elementry School. Wij gaan er heen hoewel we geen enkel idee hebben wat het is en wat we moeten verwachten. Een zoek actie op internet bracht het volgende antwoord. Dus we zullen ons voorbereiden, in training gaan de komenden 2 dagen en jullie een uitgebreid verslag sturen in het weekend. We're Sock hoping baby!!!

Verborgen werkloosheid

Sinds we hier wonen en ik elke dag trouw naar Microsoft campus ga kom ik langs een weg die ze al enige tijd aan het verbouwen, aslfalteren en verbreden zijn. En elke keer als ik er langs rijd kijk ik met verbazing naar de rol die sommige mensen hebben bij deze wegwerkzaamheden. Aan het begin en aan het eind van het deel waar men aan bezig is staat een persoon met een stok en een bord erop wat aan de ene kant "SLOW" laat zien en aan de andere kant "STOP". Ze staan daar ALTIJD, bij zon en bij regen, sneeuw, wind, hagel maakt niet uit, altijd. Op zich wel een veilig idee, maar ze staan er ook als het niet nodig is. Als er gewoon 2 banen beschikbaar zijn en niet het verkeer van de ene kant eerst moet en dan pas de andere kant zijn weg kan vervolgen, ook dan staan ze er. Peukje in de mond, termoskan naast zich staan ze gezellig te kijken naar het werk aan de weg of de passerende auto's. In Nederland zouden ze daar of een bord met LETOP neerzetten of als het verkeer echt geregeld moet worden een mooi automatisch stoplicht. Effectief, efficient en minder kostbaar dan 2 personen in dienst houden. Hoewel....die mensen zullen denk ik een minimumloon verdienen en anders geen enkel inkomen hebben, zullen niet of nauwelijks een ziektekostenverzekering hebben en maatschappelijk gezien enorm in de problemen komen als deze baan niet zou bestaan. Dus is het verborgen werkloosheid of community gedreven sociale zekerheid? Men neemt in iedergeval verantwoordelijkheid voor zijn/haar eigen inkomen en "trekt" geen steun. ........

Milo heeft de smaak te pakken

Na het schilderen van de slaapkamer van Bo enkele weken geleden, vond Milo dat er ook maar een kleurtje in de huiskamer op moest aan 1 wandje. Het is immers zo klaar! Dus vandaag kreeg Milo de werkkriebels en is naar de plaatselijke Hardware gereden om verf tekopen. We worden op deze manier nog vaste klant. Even afplakken, zeiltje over de vloerbedekking en starten maar. Middagjes werk en de boel kon weer op zijn plaats terug. Deze keer vlekkeloos en zonder knoeien. Good job Milo!

Samen tokkelen

Plotseling heeft Bo de geest gekregen en is ze naast haar sportieve inslag ook nog eens de muziek aan het ontdekken. Sinds deze week hebben we de Schaap familie band in huis en probeert Bo op de kleine gitaar van Jacq na te doen wat ze mij ziet doen. En ze is daar fanatiek in zoals ze dat met alles is. Dus de handen goed hebben, de vingers op de juiste snaren op de hals en samen met papa spelen. En het klinkt niet eens vreemd. Dus Jacq is haar gitaar kwijt en moet zich nu richten op de marokaanse trommel die we nog hebben. Vanavond (zaterdag) hebben we familie muziek uurtje gehad, (meer muziekherrie) met Bo en ik op gitaar, Nova op de trommel en Jacq op de fluit. Maar goed dat we niet in een rijtjeshuis meer wonen......

Vissies voelen

Vandaag was het de laatste dag van de Springbreak en dus hebben we er iets leuks van gemaakt. Sinds dat we hier zijn (6 Jan) hadden we nog nooit Seattle bezocht dus dat werd wel tijd. We zijn o.a met de kinderen naar het Seattle Sea aquarium geweest. Een fantastische ervaring. Voor dit soort attracties zijn er kortingen voor Microsoft medewerkers via de zogenaamde Prime card. Als je deze card laat zien krijg je zowel bij dit soort zaken als bijv in restaurants maar ook bij verschillende meubelzaken, garages, etc etc etc. Handig dus voor ons als Nederlanders. Seattle aquarium is een echte "hands-on" ervaring. De eerste zaal waar je binnenkomt zijn allerlei ondiepe zee omgevingen nagebootst waar garnalen, zeesterren, zeekomkommers, zeeanemonen, en dat soort beesten in leven. Het mooie is dan dat de kids die mogen aanraken. Bo vond het helemaal te cool en wilde daar de hele middag wel blijven. Nova was ook in haar sas, maar ze vond het nog wel een beetje eng. Daarna langs allerlei aquaria geweest met haaien, zalmen en andere vissies, maar ook zee otters en zeeleeuwen waren daar van de partij. Toen we voor de tweede keer bij de "voelbakken" gingen kijken was het voeder tijd. Niet alleen de vissen maar ook bijv de zeesterren en de zeeanemonen kregen te eten. Nooit geweten hoe dat ging. Ze leggen een mossel naast de zeester en hij begint te bewegen en gaat er bovenop zitten. (zijn "mond" zit in het midden) en na verloop van tijd is de mossel verdwenen. We gaan er zeker nog een keer heen, want we hebben nog een hoop niet gezien.

Spring break

Spring break is gisteren begonnen, dit betekent voor ons (de dames) dat we een weekje vrij zijn.Voorjaarsvakantie, alhoewel laat het voorjaar maar weg wat het weer aangaat. Bo had vandaag haar eerste dag van de haar track and field camp. Er volgen nog 2 dagen. Dit betekent dat ze 1,5 uur per dag op het atlethiek gedeelte van de high school alle vormen van atlethiek gaat doen. Helaas zat het weer vandaag niet mee, en moest ze 2 regenbuien overwinnen en de temp. was ook niet echt prettig. Maar naar de zin heeft ze het wel gehad. Ze kon zich lekker uitleven, eerst een goede warming-up en daarna aan de slag. Estafette lopen, verspringen, sprinten, hordelopen en kogelstoten. Ze vond het allemaal erg leuk en in de zandbak springen nog het leukst. Voor mij en Nova was het even blauwbekken langs de kant, maar dat hadden we er wel voor over. Hopelijk is het morgen wat droger weer en gaan we er weer vol goede moed naar toe. Dit zijn toch wel één van die dingen waar de Amerikanen goed in zijn, het organiseren van allerlei sport aktiviteiten voor schoolgaande kinderen in de vakantie.

Eindelijk de sneeuw gezien

Eindelijk, eindelijk, we hebben op het laatste moment nog van een van de voordelen van het wonen in de bergen kunnen genieten. Vandaag (10 April) heeft de familie Schaap voor een gezellige zondag op de skies gestaan. Kijk op de foto site http://groups.msn.com/schaapjesgousa/wintersportapril2005.msnw?Page=1 voor de foto's van deze perfecte dag. We hebben de smaak zeker te pakken. Het is ook ideaal als je om 8:30 van huis gaat en om 10:00 op de skies staat. Voor de beide meiden hadden we voor de middag ski-lessen geregeld dus na een ochtendje zelf aan de slag, konden Bo en Nova op les. 's Ochtends hadden we al gezien dat Bo het helemaal nog niet verleerd was en dat ze als een speer van de berg af kon. Ze ging dus meteen met een groepje (3 kinderen) weg en tussendoor mocht ze wisselen naar een andere groep omdat ze het al zo goed kon. Nova bleef beneden maar heeft ons echt verbaasd doen staan. Toen we terug kwamen kon ze zonder te vallen de berg af, en deze dag was echt de eerste keer voor ons. Het is denk ik de laatste dag dit seizoen om te skieen dus we hadden echt mazzel. Vanmorgen top weer, geen kip op de piste en nog redelijke sneeuw (wel bruine plekken en een beetje pap). Er waren twee 4 pers stoeltjesliften in gebruik. Waar we wel erg vreemd naar keken is dat die stoeltjeliften geen beugels hebben. Dus (ja Mark jij zeker) stel je een hoge lift voor waar je in zit maar als je verkeerd gaat zitten schuif je zo 10 meter naar beneden. Voor volwassen valt het wel mee maar ook kinderen als Bo en Nova gaan zo naar boven. (Nova nog niet deze keer) Dus altijd onder begeleiding. Het zijn soms vreemde dingen dat in een land waar iedereen elkaar voor alles aansprakelijk stelt en je overal voor moet tekenen dat je dan als liftboer geen beugels op je lift hebt. We hebben dus een top zondag gehad en de meiden liggen nu met roze wangetjes op 1 oor. Hier wonen heeft zeker zijn voordelen.

Bunco !!!!

Afgelopen woensdag was ik uitgenodigd door Kim onze buurvrouw. Het was vrouwen avond, we gaan met zijn allen Bunco spelen, of ik ook kwam, deed er niet toe of ik het spel ken, je leert het zo. Natuurlijk dat laat ik niet aan me neus voorbij gaan. Je moet tenslotte alles een keer meemaken. Er kwamen nog meer vrouwen uit de omgeving en een paar uit de straat, dus dan kon ik die ook meteen leren kennen. Om 7 uur moest ik aanwezig zijn. Iedereen had iets te eten meegebracht (behalve ik ), salade, hapjes, cake en er was genoeg tedrinken. Er waren 16 vrouwen in een huis, de buurman was gevlucht met zijn zonen, we hadden het huis voor ons zelf. Er stonden 4 tafels met 4 stoelen er omheen. Op 1 tafel stond een bel die het begin en het einde bepaalde. Je speelt met koppels van 2 aan 1 tafel. Met 3 dobbelstenen. Als je drie dezelfde dobbelstenen gooit van de het aantal waarvoor je moet gooien heb je Bunco, alle vrouwen gillen en je krijgt een speciale ketting om. Tot er weer een Bunco valt en ben je je ketting weer kwijt. Na 1 ronde heb je 2 winnaars en 2 verliezers, en de verliezers wisselen van tafel, en dan heb je weer andere partners. Al met al een hoop vrouwen gegil, lachen en noem maar op. Iedereen doet $5.00 in de pot. En dit gaat naar de persoon die de meeste Buncos heeft gescoord, de meeste partijen verloren heeft, en de meeste partijen heeft gewonnen. Het was een leuke avond, toch wel apart, weer eens iets anders dan een tupperware party. Er zullen er nog wel meer Bunco avonden volgen. Ik zal geen uitnodiging afslaan. Geweldig wat een vermaak van de Amerikaanse vrouw.

Never a dull moment

Kom net van buiten. Zo'n 15 minuten geleden (het is hier nog vrijdag) werden mijn oren onaangenaam bewerkt met een keihard geluid waar niet doorheen te komen was. Ik stond op en net als iedereen stak in mijn hoofd door de deur en keek in de gang waar het vandaan kwam. Toen ik zag dat iedereen toch snel zijn jas aantrok, zijn persoonlijke spullen bijelkaar begon te rapen en als een speer naar de uitgang ging werd mij toch duidelijk dat er iets aan de hand was. Het brandalarm was afgegaan en als makke schapen gingen alle bewoners van dit pand naar buiten. Gelukkig was het stralend weer buiten (heb bijna mijn "ietwat kalende" voorhoofd verbrand door zolang in de zon te staan) en vond niemand het erg om even naar buiten te gaan. Daar aangekomen hoorde we in de verte de karakteristieke sirene van een Amerikaanse brandweerwagen aankomen en kwamen de heren op hun gemak het pand binnen gelopen en hebben de boel professioneel onderzocht. Niets, nada aan de hand dus.. we konden zo weer terug. Toch wel weer moeilijk om na zo een enerverende gebeurtenis weer het werk op te starten, en dat op een mooie vrijdagmiddag...... ach...... never a dull moment!

Wonder girl

Zoals alle andere ouders zijn wij ook zeer onder de indruk van de presentaties van onze eigen kinderen. Als je de verhalen van leraren moet geloven zijn ouders de moeilijkste mensen om mee om te gaan als het gaat om de prestaties van hun kinderen. Ze hebben een zekere perceptie en verwachting van hun kroost en als je dan als leraar daar een andere mening over hebt of denkt dat het iets minder is dan geniaal dan zit je met de gebakken peren. Deze week hadden wij een oudergesprek op de school van Bo met Ms Carlson, haar leraar. Tijdens dit "parent-teacher" gesprek was Ms Carlson hadden wij een iets andere ervaring. Ms Carlson was raakte niet uitgesproken over de vorderingen van Bo in de klas en de snelheid waarmee ze zich het engels eigen maakt. In haar carriere als leraar had ze dat nog nooit meegemaakt. Bo leert de woordjes snel en als ze een nieuw woord hoort dan zit dat gelijk in haar hoofd. Goede daarbij is dat het er ook uitkomt en dat ze die woorden ook durft te gebruiken. Dat merken wij ook want Bo wisselt nu steeds meer engels en nederlands door elkaar, ook in gesprekken die ze met ons heeft. Dus we hebben de regel "thuis spreken we nederlands" maar ingevoerd want we willen niet dat ze dat gaat verliezen. Dus eind conclusie was dat het met Bo prima op school gaat. Om met de woorden van Ms Carlson te spreken: "Bo is a very smart kid and if she would be natively speaking english she would be at the top of her class for everything we do". Ja, ja een slim kind is leuk maar hoe moet dat voor ons als ouders in de toekomst? Straks wordt slim meer "bij de hand" en dan hebben de poppen aan het dansen........ we wachten rustig af. We zijn gewoon enorm trots op onze beide meiden hoe ze zich hier zo snel aanpassen.

neighbours, everybody need some neighbours

Zaterdag kregen wij een uitnodiging om zondagmiddag om 4 uur bij Steve en Kim tekomen voor de onthulling van hun nieuw aangekochte schilderij. Er waren tevens ook nog andere buren, dus dit werd ook tevens een kennismaken met wat buren die wij nog niet hadden ontmoet. Het schilderij dat werd onthuld, was geschilderd door een kunsternares www.mistymartin.com die bij ons aan de overkant van de straat woont. Misty genaamd, deze buurvrouw had ik al eerder ontmoet maar Milo nog niet. Ook was onze huiseigenaar met vrouw en kinderen er, Bob en Christine genaamd. En kinderen in overvloed inclusief die van ons. Er was genoeg drank voor iedereen en wat wat lekkers tehappen. Na een kleine introductie, de onthulling..... Het is een mooi schilderij en erg goed geschilderd. De bedoeling was dat het van 4-5 uur een gezellige bijeenkomst was maar het was erg gezellig en wij vertrokken pas om half 7 net als de anderen. Maar we hebben hier wel info opgedaan, dat het van de zomer erg gezellig kan worden. Dus dat beloofd nog wat.Het geeft ons in iedergeval een lekker gevoel dat we ook uitgenodigd waren. En na een gesprek met Misty, was ook zij wel benieuwd wat wij in ons huis hebben hangen (aan kunst) Herman Brood, Cremer, Anton Heyboer. Dus ik had vanmorgen Misty op de koffie. Het was de bedoeling dat ze papieren mee bracht over een expositie in NL van haar schilderijen (welke lokatie en stad het is) maar deze papieren had ze tegoed opgeruimd. Dus die komen deze week nog wel.

Goodmorning IKEA speaking

Vandaag krijgen we de bank die we besteld hebben. Jawel op zondag leveren ze ook af. Op zich een top service natuurlijk. De 24 uurs economie viert hoogtij hier en dus ook bij IKEA. Als een extra service wisten ze bij IKEA te vertellen zouden we een telefoontje krijgen om te weten te komen of de levering 's ochtends of 's middags zou gebeuren. Dus zondagochtend gaat de telefoon. Ik schrik wakker, ren als een idioot naar beneden (we hebben alleen nog maar telefoon in de keuken, nergens anders) "Goodmorning IKEA delivery.."OM 7:00 'S OCHTENDS!!!! Wat een idioten. Daarbij komt nog dat vannacht Daylight Saving Time is ingegaan dus gevoelsmatig was het 6:00am. 24 uurs economie heeft zijn voordelen, maar soms is gewoon lekker slapen net zo waardevol.

We lopen weer gelijk

Sinds vorige week is in Europa de zomertijd weer ingegaan. Dus lange avonden, veel licht en 's ochtends nog even wat donkerder. De afgelopen week was het tijdverschil tussen Nederland en Duvall dus 10 uur ipv 9 uur. Voor diegene die sinds we weg zijn 2 klokken aan de muur hebben, en we weten dat er een paar zijn, is er dit weekend weer een klusje. In de nacht van zaterdag op zondag (zondag overdag dus voor jullie) gaat ook hier de zomertijd in. Men noemt dat "Daylight saving time". Voor de rest van de zomer zijn we weer op 9 uur tijdsverschil beschikbaar. (Dus bel niet te vroeg op zondagochtend.....)

De commercie van pasen

Zoals jullie vast weten is Amerika het land van de ombegrensde mogelijkheden. Die mogelijkheden gaan zo ver dat alles wat traditie, cultuur of anderzins gemeengoed is, omgedoopt kan worden tot iemand zijn kans om geld te verdienen en hopelijk zijn/haar fortuin te maken. Zo ook de paashaas of Easter-bunny, deze heeft hier in de US ook het grote geld gezien. Afgelopen weekend zijn we met de familie naar het winkelcentrum in Bellevue geweest en daar stond op een mooi bord dat de paashaas die dag aanwezig was. Wat dat in de praktijk betekent is dat onze vriend de haas in een mooi huisje in het midden van het winkelcentrum zit en dan mensen daar in de rij staan om het een handje te geven. Dat is opzich geen groot probleem,maar....... daar moet natuurlijk voor de herinnering een mooie foto van gemaakt worden. Die kost dan minimaal $19,- tot max. $ 47 voor 4 foto's. !!! 4 foto's voor meer dan $40 en dat is dan excl de belasting dus wat er uiteindelijk uit je wallet gaat is nog meer !!!. Waar moet dat heen?? Hoe zouden wij het vinden als we Sinterklaas in Dec in het land ontvangen maar dat je hem alleen een hand kunt geven als je euro 20 overmaakt aan Sinterklaas BV? Gelukkig konden we zondag nog gratis eieren zoeken in onze eigen achtertuin, daar heeft de commercie nog niet toegeslagen

Palm palm pasen, werk.werk.werk

Hoewel religie hier een belangrijk onderdeel van de samenleving vormt, is werk en het belang ervan net zo groot. Iedereen kent wel de verhalen dat zonder de vakbond hier niets van de grond komt en als je ergens geen lid van bent dat je dan ook niet aan de slag komt. Zeker in de bouw en dat soort omgevingen zie je dat vaak. Wat diezelfde vakbonden denk ik vergeten zijn is een bepaalde compensatie in te bouwen voor religieuse feestdagen die op zondag vallen. Het begrip 2e paasdag, 2e pinkster dan en tweede kerstdag bestaan hier niet. Dus na een regenachtig paasweekend hier in Duvall, kan ik maandag gewoon weer AAN HET WERK, terwijl een groot gedeelte van europa gewoon nog 2e paasdag aan het vieren is.... ach soms win je wat, soms verlies je wat. Thanksgiving en Independance Day (4 juli) komen er weer bij.

Vooral doorgaan.

Sinds enige tijd zitten beide dames hier op ballet. Duvall, hoe klein het dorp ook is, heeft allerlei faciliteiten en één daarvan is een balletschool. Nu moet je jezelf daar niet al te veel van voorstellen, het zijn 2 kleine zaaltjes in een soort "bouwkeet" op het locale industrieterrein aan de rand van de vallei. Maar toch een echte dansschool. En uiteraard geen ballet zonder mooi roze ballet pakje. Dus bijgaande een foto van Bo aan de bar zoals dat geloof ik heet. Ze doen het allebei heel leuk en Bo is als echt aan het bewegen op de muziek en soms zie ik er thuis ook wat stukjes van. Ergens eerste week Juni is er een uitvoering van de dansschool en eerst was het zo dat Bo en Nova te laat gestart waren om daaraan mee te kunnen doen. Nu is het toch zo dat ze aan het openingnummer mogen meedoen. Dus Jacq en ik kunnen als trotse ouders, en met samengeknepen billen kijken hoe de dames het er vanaf brengen.

Hoe belangrijk is zwemmen?

Gistermiddag voor het eerst met Nova gezwommen sinds bijna 3 maanden. Ze kon haar oren niet geloven dat ik vertelde dat we gingen zwemmen na zo een lange tijd. Of wilde? nou en of! Dus op naar het zwembad kijken wat het is. Bij de kassa betaald en daar werd me verteld waar de kleedruimte is, toilet, douches, lockers etc. Ik kwam de kleedkamer binnen. (een gezamelijk kleedhok voor de dames) geen aparte kleedhokjes. Ik dacht dat de gemiddelde amerikaan zich niet om gaat kleden in een gezamelijk hok, laat staan als het adam of eva costuum er aan tepas komt. Maar goed ik was tot op heden alleen daar met Nova. Dus lekker zwemmen, spelen. In een hoekje van het zwembad was een zweminstrukteur in het water bezig met zwemles voor 3 kinderen van ong. 2 en 3 jaar oud. Het spul werd watervrij gemaakt zonder bandjes of andere hulpmiddelen. De moeders zaten op de kant tekijken. (dit kunnen ze volgens mij zelf ook doen) Want zwemmen leer je een kind op deze leeftijd nog niet echt. Dus de amerikaan vind zwemmen voor hun kind wel belangrijk, dat blijkt..... Gelukkig waren nog wel 2 anderen moeders die zelf met hun kinderen aan het zwemmen waren. Dus ik ga de komende weken samen lekker met Nova iedere week zwemmen, ouder en kind zwemmen zoals in Zaandam hebben ze niet, wel kan Nova op zwemles als we willen, maar hier wachten we nog maar even mee. Na het zwemmen moest er dus weer omgekleed worden, nu was het kleedhok wel bezet, door de moeders van de leszwemmers. (aangekleed dus) Er schoot nog wel even door mijn hoofd, wat is het gebruikelijke hier als moeder om je omkleden? Ik ben er nog niet achter, gaat vanzelf gebeuren als ik er vaker kom. Tot op heden zal ik het maar op de zijn Hollands doen.

Snert-weer

Eten is in het buitenland altijd een onderwerp van gesprek, of je nu op vakantie bent of ergens permanent woont, over eten valt altijd te praten. Je probeert toch te zoeken naar datgene wat je kent, en waar je van houdt of iets wat daar op lijkt. Zo zijn we al 3 maanden bezig om iets van boter te vinden waar je mee kunt braden. Eindelijk deze week gevonden (na een tip van een andere nederlandse die hier al enkele jaren woont). Vandaag had ik de ulitieme surprise op mijn werken. De lunch in het cafetaria bevatte naast pizza, hamburgers etc etc ook SNERT. Echt waar, het lijkt er prima op, is ietwat aan de waterige kant maar het smaakt nagenoeg het zelfde. Wat een verwennerij deze maandag. Het heet hier Split Pea soup with Ham en ik ga zeker op zoek naar het blik ergens in de Safeway supermarkt. Er is alleen één ding. Ik mis de rookworst. Mijn dag had helemaal perfect kunnen zijn als ik een lekkere HEMA rookworst bij mijn Split pea soup had kunnen krijgen.... Er blijft altijd wel iets te wensen over, maar Nederland was weer eens dichtbij vandaag.

koffie, koffie lekker bakkie koffie

Vanmorgen was ik uitgenodigd op de koffie bij een Nederlandse moeder die ik heb leren kennen via de school van Bo. Ze woont hier letterlijk 2 straten verderop. Er kwamen nog wat andere nederlandse vrouwen, dus het werd een echte nederlandse ochend. Erg gezellig, alle dames hadden op 1 na een man bij Microsoft werken en ik kende er maar 1. Wat zo een ochend wel niet opbrengt. In indergeval een boter om mijn vlees in tekunnen braden. Echte bak en braad kennen ze hier echt niet. Dus spatten zal het altijd. En een publiek zwembad, waar je gewoon kunt vrijzwemmen met de familie. Dit blijkt nog dichter bij dan we zelf ooit hadden kunnen bedenken. In Redmond, 15 min rijden met de auto. Dus de familie Schaap kan weer zwemmen. De meeste dames kenden elkaar wel van de Nederlandse club die hier is en van de Holland school. De moeder bij wie ik op de koffie was, is in beide erg actief, misschien wordt deze familie in de toekomst ook wel lid van de Nederlandse club.

De sluizen staan open

Waar de hele regio als weken op zit te wachten is eindelijk vandaag gebeurd. Het is gaan regen. Voor het eerst in weken heb ik vandaag echt mijn jas nodig gehad om van het ene gebouw naar het andere te komen en als ik naar huis rij dan zullen de ruitenwissers overuren maken. Naar het schijnt lijkt het nu een beetje op hoe de Seattle omgeving "normaal" is in deze tijd van het jaar. Maar het schijnt van korte duur te zijn want morgen is het weer droog. Weekend wat druppels maar daarna weer regen. Vorig week heeft de governeur van de staat Washington officieel een "emergency state" afgekondigd mbt de droogte dus iedereen is wel serieus over het potentiele probleem dat we in de zomer kunnen krijgen. Maar nu krijgt mijn gras eindelijk weer water en zullen de tulipen en de andere bollen het langer volhouden omdat ze voldoende water krijgen. De weermannen op TV staan te juichen omdat ze eindelijk iets anders te vertellen hebben en de boeren zijn blij dat er weer een water over hun landerijen vloeit. Kortom slecht weer en toch iedereen tevreden

Opgeruimd staat netjes

Vandaag de laatste grote fase van de verhuizing. Al onze huurspullen zijn vandaag opgehaald. Voordat onze eigen spullen afgelopen donderdag aankwamen hebben alle huurspullen (bedden, nachtkastjes, bank, stoel, eethoek etc.) in de garage gezet. Deze spullen konden niet eerder afgehaald worden dan vandaag vandaar. Toen Milo informeerde wanneer dit opgehaald kon worden en waar wij dan met die spullen naar toe moesten in die tussentijd, kreeg hij als antwoord, zet maar in je garage. En gelukkig hebben we ook een hele grote garage. Wat een gemak zo'n groot huis. Dit hadden we op Justpier nooit kwijt gekund in deze situatie. Vanmorgen kwam er eerst een dame al het serviesgoed inpakken en ik moest vanmiddag wachten op de vrachtwagen die alles zouden inladen. En gelukkig was alles op tijd wat ik had de dame vertelt dat ik om 3 uur weg ben. Om 2 uur kwam de vrachtwagen met 2 mannen die zeer slecht engels spraken en met mijn engelse ervaring dus ook nog slechter te verstaan. Ik had op dit moment meer iets aan een spoedcursus Spaans gehad. Maar goed ze konden me nog wel even duidelijk maken dat ze het eigenlijk niets vonden dat we het in de garage gezet hadden. De dame van vanmorgen had hier geen problemen mee. Maar goed. Ik dacht weghalen die spullen en ruzie maken want dat wordt moeilijk (in zowel engels als spaans) Maar eind goed al goed. Spullen zijn weg en opgeruimd staat netjes.

Mijn eigen computer

Ja, ja eindelijk, ik heb mijn eigen computer weer. Na 2,5 maand kan ik ook overdag me eigen @mail nalezen en beantwoorden. Milo heeft vanavond mijn computer ff in orde gemaakt. Toch wel makkelijk zo een computer mannetje waar ik mee getrouwd ben. Dus iedereen die vanaf nu een @mail naar mij stuurt, ik zal sneller antwoorden. Dus weer een prettige bijkomstigheid sinds onze container is aangekomen.

Hottub evening

We hebben zaterdagavond onze eerste hot tub avond gehad. We waren door Steve en Kim, onze buren, uitgenodigd om zaterdag avond even een borrel te komen drinken en ze vroegen of we zin hadden in een hot tub evening en of we eigenlijk wisten wat het was. Tuurlijk kennen we de hot tub en het leek ons wel wat. Dus om 9:00 's avonds, nadat we Bo en Nova in bed hadden gelegd en dat ze sliepen, zijn we in onze zwembroek, bikini, en de joggingbroeken naar hiernaast gegaan. Gezellig een biertje gepakt, had als kado een 6-pack Heineken meegenomen, en toen naar de tuin. Voordat de jogging kledij uit ging, werd eerst het licht uit gedaan in de tuin, want "the neighbours don't need to see us", daarna gezellig met zijn vieren in de hot tub en de hele avond gekeuveld over van alles. Erg gezellig. Voordeel van dat het zo donker is is dat je dan alle sterren echt heel helder kon zien want over het algemeen is het hier veel donkerder dan in Nederland en als het helder weer is en er geen maan is, zie je verschrikkelijk veel. Dan is zo'n hot tub wel genieten. Ik ben al aan het sparen, want zo een gezellige zaterdag of vrijdag avond, en relaxed het weekend in gaan, dat lijkt me wel wat....

Huize Schaap is compleet

vNa een hele lange dag en met nog heel veel werk voor de boeg in de komende weken hebben we vandaag weer ene hoofdstuk van de verhuizing afgesloten. Even na 10:00 kwamen de heren, drie man sterk, met de vrachtwagen voor de deur en even na half 5 gingen ze weer weg. Alle spullen zijn aanwezig en we hebben weer kleren, speelgoed, onze andere computer, etc etc etc.
Helaas heeft niet alles de reis naar de US overleefd. Het dressior en de tuinkachel hebben schade opgelopen. Het dressoir is er het ergste aan toe, hij is total loss. De hele bodem ligt er onderuit en die kunnen we, nadat denk ik de verzekering is langsgeweest, bij grof vuil zetten. De tuinkachel heeft twee scheuren en die zouden wel een kunnen knappen als we hem voor het eerst aanzetten. We hadden vandaag ook 2 keer live de webcam aanstaan en een tijdje sessie open met Gerard (mijn zwager) om alles te zien en de andere was met Winni (collega) die ook naar de US komt met gezin en zo even een sneak preview kreeg van een en ander. We hebben wat foto's gemaakt dus je kunt zien wat voor puinhoop het nu bij ons is op http://groups.msn.com/schaapjesgousa/verhuizing.msnw?Page=1 en dat we daar de komende weken wel zoet mee zijn om dat weg te werken.

Morgen 10 Maart komt ons huis aan

Na exact 10 weken (dat is dus meer dan 3 maanden) komt morgen de container aan in Duvall en maken we NE 138th Place ons eigen huis. We zien er echt naar uit en zijn vanavond al bezig geweest om wat zaken voor te bereiden, te bedenken waar we alles willen neerzetten en waar we tijdelijk alle huurmeubelen neerzetten die ze dinsdag a.s pas kunnen ophalen. Duvall is wat ze hier "rural country"noemen en daar komt de vrachtwagen niet elke dag. Waar we ook vandaag achter kwamen is dat "uitpakken" hier een vreemde betekenis heeft. De verhuizers pakken alles uit de dozen en zullen alle spullen weer in elkaar zetten, alleen wat ze niet doen is het op de plek zetten waar het hoort. Dus ze halen de kleren uit de doos maar stoppen het niet in de kast, halen de kopjes uit de verpakking maar zetten ze niet in de keukenkastjes, ze zetten het op een "flat surface". We moeten maar even met de mannen zelf praten want dit gaat natuurlijk niet echt lekker werken zo. Zo leren we weer wat nieuws.

Waarom zwanen en konijnen niet samen gaan

De trouwe lezers van deze blog weten dat we aan het begin van dit avontuur de nodige problemen hebben gehad met het meenemen van Flapje naar Duvall en dat de keuze uiteindelijk gevallen is op het zoeken van een nieuw huis voor hem. Nog steeds kan ik teleurgesteld terugkijken op de flexibiliteit van de KLM die een bepaalde regel ingesteld hebben zonder daar een bepaalde reden voor te hebben. Dat ze zelf zo stom geweest zijn een aantal jaren geleden een kist met knaagdieren door een hakselaar te halen moet een klein meisje boeten en kan ze haar konijn niet meenemen. Nu dachten we dat Bo vrede heeft met het nieuwe huis wat we voor Flapje gevonden hebben. Geheel "out of the blue" (aardige woordspeling mbt de KLM) kwam ze vanavond in dikke tranen naar beneden. Eerst dachten we dat ze haar vriendinnetje miste maar toen kwamen door de tranen heen toch de woorden dat ze Flapje miste en dat hij in Nederland woonde en dat ze er niet heen kon. Het meisje was even ontroostbaar en het hart van Jacqueline en mij was even gebroken om onze meid zo verdrietig te zien. We zullen er wel weer overheen komen maar die zwaan weet niet wat hij dit meisje aangedaan heeft en niemand kan het konijn vertellen wat hij fout heeft gedaan....... Heeft iemand toevallig het e-mail address van die zwaan?

Beren??

Bo gaat steeds meer integreren. Ze spreekt de buren aan als we in het weekend thuis zijn, doet met alles mee op school en heeft al een tweetal vriendinnetjes waar ze veel mee om gaat. Ze voelt zich daarbij ook veilig en wil dus ook bij hen gaan spelen. Prima natuurlijk en voor ons ook een indicatie dat ze het naar haar zin heeft op school. Ze heeft al gespeeld bij Cara die wonen in de buurt van school (Stillwater) en hebben daar een soort boerderij met o.a paarden etc. Vandaag was het de beurt aan Maddy die ook bij haar in de klas zit. Na de middag ging ze met Maddy en haar moeder mee en is Jacqueline erachter aangereden om te zien waar het was en toch ook even te zorgen dat alles goed was. Maddy woont echt in de middle of nowhere. Het is bijna 30 min rijden van school en ligt letterlijk midden in een bos, aan een rivier. Haar ouders hebben daar een groot stuk grond gekocht en hebben daar een tijdelijk huis en gaan een nieuw huis neerzetten. Volgens Jacq was het dusdanig ver weg dat ze het zonder de hulp van de moeder van Maddy ook nooit gevonden zou hebben. Bij het thuis brengen kwamen de verhalen los. Ze hebben bij de rivier een beverdam en Bo weet nu wat Beavers zijn in het engels en snapt ook wat ze daar doen. Al dat leven midden in de natuur heeft ook zijn nadelen volgens Maddy's moeder. Naast de bevers en de herten en andere dieren die ze in hun achtertuin hebben komt het soms ook wel eens voor dat de beren langs komen. Ze eten alleen bessen alleen als het een slechte zomer is en de bessen op zijn komen ze op het vuilnis af voor het eten. Dus nu hebben ze de vuilnisbak op het dak gezet om ervoor te zorgen dat ze bij het wegbrengen van de vuilniszak niet tegen een gezellige bruine beer aan lopen. Nu lijkt mij wonen in de natuur geweldig en heb ik in ons eigen huis al het gevoel dat ik dat doen maar beren in de achtertuin gaat mij te ver. Geef mij de mollen maar die we nu in het gras hebben.

Weer 12 jaar......

Zo'n 25 jaar geleden was spelen toch wel anders. Cowboytje spelen in de "heuvels" (wat later de ringweg A10 zou worden) met zelf gemaakt pistolen van hout of blaaspijpjes van elektra-pijp.
Toen hadden we wel skateboards en nu hebben we skatesteps. Toen woonde ik alleen in een vlak land, dus alles wat je op je skateboard deed moest je zelf voortbewegen, nu woon ik op een kleine heuvel en dus kunnen de meiden van boven de heuvel af rijden op hun stepjes en netjes voor het einde van de straat weer stoppen. Dat kan natuurlijk altijd op de stoep, maar op de asfalt rijbaan is natuurlijk veel leuker, en dat mag als papa erbij is. Vind papa ook leuk, dat mag hij zelf ook eens naar beneden en zich 12 jaar voelen. Kinderen maken je weer kind ... en dat is eigenlijk helemaal top.

Jeugdtrauma eindelijk voorbij

Thuis bij mijn ouders hadden we altijd de ruimte. Mooie grote tuin, veel speelruimte en ook veel gras om te voetballen of om een zwembadje neer te zetten. Alleen naarmate ik ouder werd kwam ik erachter dat er ook nadelen aan kleven aan een groot grasveld. Maaien. Op een gegeven moment werd er toch wel verwacht dat ik een constructive bijdrage aan het huishouden ging doen en volgens mijn ouders was het maaien van het grasveld daar een mooie gelegenheid voor. Nu hadden we altijd een motormaaier alleen die was stuk dus er moest een nieuwe komen en dat was een trek en duw ding. Een handmaaier dus. Jarenlang hebben ik en mijn broer geploeterd om het gras gemaaid te krijgen zeker als we weer eens te laat waren of op vakantie geweest waren en je er eigenlijk met de handmaaier niet meer door kwam. Nu zijn we in Duvall, jaren later, en heb ik zelf een huis met een ruime tuin met grasveld en speeltoestellen voor de kids. Daar kleeft natuurlijk wel een nadeel aan. Maaien. Maar ik heb geluk. De buren hebben 3 jongens van de leeftijd 12 - 16 en een daarvan is een echte ondernemer. Hij maait het gras voor $ 12,- per keer, voor en achter en neemt dan ook de kantjes mee. Eindelijk na 37 jaar heb ik iemand die voor mij het gras kan maaien.

Oogjes met lucifershoutjes

Vandaag hebben Jacq en ik rondgelopen met luciferhoutjes in onze ogen om ze open te houden. Helaas was ons vannacht niet zoveel nachtrust gegund. Gisteren overdag was Nova begonnen met wat te overgeven en een beetje koorts en we hebben haar naar bed gestuurd met een mooie paracetamol torpedo-pil (zetpil) en ze ging prima slapen. Alleen om 1:00am begin het. De dame werd wakker en had helaas inhaar bedje overgegeven. Bed vies, pyama vies, Nova vies, dus aan de slag en haar schone kleren aan doen en dan maar bij ons in bed. Nu houden we heel veel van onze kleine meid maar een grotere woelwater is er niet. Nova kan niet stilliggen, er beweegt altijd wel wat, haar voet, haar vingers, hoofd, maakt niet uit. En als je er dan naast ligt dan val je gewoon niet in slaap. Naast dat gewoel hield ze niet zo veel binnen en elke slok water die we met moeite binnen kregen kwam er na een 1/2 uurtje wel weer uit. Dus vanmorgen maar even thuis gebleven zodat Jacq Bo naar school kon brengen. Gelukkig bleef het water en nu in zitten en heeft Nova in de ochtend 5 rijstwafels opgegeten( had gisteren op de hele dag maar 1/4 appel op) en heeft ze vanavond een goed bord aardappelen en groente op. Ze is weer op de weg terug, zo snel als het gekomen is, lijkt het ook weer weg te gaan. Gelukkig maar.

The date is set, 10 Maart komt de container

De mail is binnengekomen van de verhuizer dat de container door de douane is en dat de spullen bij hen in het magazijn zijn aangekomen. Eindelijk zijn onze spullen binnen handbereik!! Na precies 10 weken geleefd te hebben in mijn oude slaapkamer, een vliegtuigstoel en een leeg huis waar ik een hotel gevoel bij kreeg komen eindelijke de knusse huizelijke spullen van de Justpier aan in Duvall. Precies op de dag af hebben ze er 10 weken overgedaan want de kisten vertrokken op de donderdag tussen kerst en oud & nieuw. Wat lijkt dat al weer lang geleden, kerst 2004. Nu kunnen we gaan nadenken waar de banken komen te staan, waar we de spiegel gaan ophangen, hoe het met de schilderijen moet en kunnen we eindelijk andere kleren aan dan diegene die we de laatste 10 weken gedragen hebben en waar ze me hier in kunnen uittekenen. Als je er aan begint denk je, ach wat is nu 10 weken, dat is zo voorbij, even leven uit een koffer en klaar. Maar nu hebt bijna voorbij is gaat het wel kriebelen en hebben we het gevoel dat we ons huis weer terug krijgen.

Fietsenrek

Wij hebben een extra fietsenrek in huis, fietsen volgen nog. Dit was al weken aan de orde, deze tand en ook andere inmiddels, zat al weken los, voor we hier naar toe vertrokken. Maar nu zat hij nog aan een "draadje" Het zat niet echt lekker meer volgens mij, dus dan moet ik hem eigen handig even helpen. Bo weet inmiddels hoe dat voelt en vind dat ook prima, als ze eenmaal zover is. Dat was vanavond dus, fluitje van een cent, hij was eruit voor ik er erg in had. Voor Bo zal het even wennen zijn zo'n fietsenrek in je mond, mij benieuwen, het zal niet lang duren met die andere voortand denk ik, die zit ook al aardig los.

Dubbele verjaardag, dubbel gevoel

Het einde van mijn eerste 33 uur durende verjaardag is in zicht. Op zich is het een vreemd idee dat je een langere verjaardag hebt dan de gewone 24 uur. Vandaag was ook een beetje vreemde dag en een dag met dubbele gevoelens. Verjaardagen bij ons zijn gebeurtenissen waarbij de hele familie bij elkaar komt en waarbij je zeker weet dat je iedereen ziet. Ouders , broer, zwagers en andere familieleden, vrienden en buren. Ik ben een echte verjaardagman. Een verjaardag niet gevierd is een dag niet gefeest. Zoals hier beneden te lezen is ben ik vandaag verrast door de meiden en ook door de kaarten en telefoontjes die ik vandaag en dit weekend heb gekregen. Op het werk ging het wat minder, niemand die weet dat je jarig bent, en ik ben nu ook niet de persoon om het van de daken te schreeuwen. Geen idee of je trakteert bij een amerikaans bedrijf als je jarig bent, dus heb dat ook nog even in het midden gelaten en tegen 16:00 had ik het helemaal gehad en ging ik met een humeur van een zuurpruim terug naar huis. De suprise-party van de meiden was midden in de roos, en ik hield het niet droog meer. Op dit soort momenten komen ook de nadelen van een avontuur aan de andere kant van de wereld naar boven en die zijn niet altijd even leuk. Je familie en vrienden zijn 10.000km verder en hoewel de telefoon en internet veel van de afstand overbruggen blijft het een toch net niet gevoel op zo een moment. Om met de woorden van Cruyff te spreken: "elk nadeel heb zijn voordeel", welnu dat is anderom ook zo en ik ben vandaag met mijn kop hard tegen een van de nadelen aangebotst. Morgen weer een mooie dag en een nieuw avontuur, want ook dat is onderdeel van een avontuurlijk leven, elke dag is weer anders, elke dag een frisse start.

Feestje

Het eerste familie feestje in huize Schaap, voor outsiders doen we niets, maar als gezin kun je dit niet voorbij laten gaan. Dus Milo werd vanmorgen wakker gezongen door het dameskoor, kado's op bed met alle toegezonden kaarten (deze hadden wij, de dames onderschept) Vanmiddag met Bo en Nova uit school vandaan naar de Safeway en iets lekkers gekocht, donuts met hagelslag erover en er mochten ballonnen, servetten, bekertjes en brdjes gekocht worden. We gingen een feestje vieren als papa thuis kwam. Ballonnen blazen, stoel versieren, tafel dekken en we waren net optijd klaar voor Milo thuis kwam. Daarna uiteten bij xtapa de mexicaan in het dorp. Onze wijze Bo maakte met haar engels de ober wel even duidelijk dat haar papa jarig was. Milo was trots op haar, maar of hij ook blij was met dit bericht moest nog blijken. Na het eten kwamen alle obers aan tafel zingen (happy birthday) hoed op, foto en een klein toetje met kaars. Bo en Nova vonden het in iedergeval geweldig. Good job Bo!!!! Gr Jacqueline

Voor het eerst meer dan 33 uur jarig

Op dit moment, 20:18 op 27 Feb, is het in Nederland 5:18 op 28 Feb en dat betekent dat ik JARIG ben!!. Vanaf vanmiddag 15:00 ben ik officeel jarig want ik ben in NL geboren dus verjaar ik ook in NL tijd. We nemen er vanavond al een borrel op en morgenochtend wordt ik wakker gemaakt door de meiden met gezang en kado's. Looking forward to it. En de verjaardag eindigd pas op 00:00 op 1 Maart 2005. Dus ik heb nog 29 uur te gaan. Feest je mee???

And the Oscar goes to....

We zitten op dit moment life naar de Oscars te kijken. Op zich is het wel een grappig idee dat iets waar je vroeger altijd "de volgende dag" naar kon kijken, bijv de Oscars, de Indy 500, de World Series, dat je dat nu live kan volgen op 1 van de 125 TV kanalen die we hebben. Op dit moment heeft net Hilary Swanck de Oscar gekregen voor beste actrice... we kijken weer verder, maar eigenlijk weet ik de uitslag al. And the Oscar goes to.... Jacqueline voor ongelooflijke ondersteuning en geloof in dit avontuur en om zo gek te zijn om met me mee te gaan.